«Γνωρίζεις ήδη αρκετά. Οπως κι εγώ. Δεν μας λείπουν οι γνώσεις. Μας λείπει το θάρρος να συνειδητοποιήσουμε όσα ξέρουμε και να βγάλουμε τα συμπεράσματα που επιβάλλει η λογική»
Sven Lindqvist (Σουηδός συγγραφέας, 1932-2019)
Η 75χρονη κατοχή της Παλαιστίνης από το Ισραήλ, που εύηχα αποκαλείται ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη, έχει πολλές παραμέτρους. Μια από τις ευρέως διαχεόμενη από τους σιωνιστές άποψη κάνει λόγο για την κατωτερότητα των Αράβων και τη ζωώδη φύση των Παλαιστινίων. Ειδικά η Χαμάς, ισχυρίζονται, καταλαβαίνει μόνο τη βία των όπλων. Ακριβώς όπως έλεγαν για τους Ινδιάνους: «Στον καλύτερο από δαύτους ούτε του γουρουνιού ο θάνατος δεν αρμόζει».
Δείτε, λένε, πως το μικρό Ισραήλ πρόκοψε σε όλους τους τομείς, τον τεχνολογικό, τον οικονομικό, τον επιστημονικό, τον κοινωνικο-οργανωτικό. Δείτε την αποτελεσματικότητα και την ανωτερότητά του, πως νίκησε επανειλημμένα τους Αραβες στο στρατιωτικό τομέα και πως οι τελευταίοι αποδείχτηκαν ανίκανοι να αναπτύξουν τους οικονομικούς τους πόρους ώστε να επιτύχουν μια ευημερούσα κοινωνία για τους πολίτες τους. Ετσι, λένε, εξηγείται το μίσος των αραβικών πληθυσμών για το Ισραήλ.
Ειδικά οι Παλαιστίνιοι, λένε, τυφλώνονται από φθόνο, γιατί εκτός από το θρησκευτικό τους φανατισμό, διακατέχονται από μια μανία εδαφικότητας που τους οδηγεί σε αδιέξοδους πολέμους. Και δεν καταλαβαίνουν ότι για ανθρωπιστικούς λόγους (!), για το δικό τους καλό (!), πρέπει επιτέλους να εγκαταλείψουν αυτά τα εδάφη και να εκτοπιστούν οικειοθελώς σε άλλες χώρες, όπου θα ζήσουν με ασφάλεια.
Το Ισραήλ, λένε, απέδειξε μετά από τόσα χρόνια ότι κατοικείται από ένα προικισμένο, ένα περιούσιο λαό, με εντυπωσιακά επιτεύγματα σε όλους τους τομείς, σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους που κυκλοφορούν ακόμα με κάρα και γαϊδούρια στους δρόμους και αντί να κάνουν τη Γάζα επίγειο παράδεισο, χρησιμοποιούν το μπετόν για υπόγεια τούνελ.
Να μια βολική ρατσιστική θεωρία! Ολα εξηγούνται τόσο εύκολα! Ξαφνικά, όλο το ιστορικό πλαίσιο ξεχνιέται! Τα πάντα αποκόβονται: οι στόχοι του σιωνιστικού κινήματος, που από το 1870 ονειρευόταν και τελικά κατάφερε -με τη βοήθεια των αποικιοκρατών- να φυτέψει ένα κράτος, προχωρημένο φυλάκιο, δίπλα στις μεγαλύτερες ενεργειακές αποθήκες της γης. Με τις σφαγές και την τρομοκρατία (θυμηθείτε τη συμμορία Στερν, τη Χαγκάνα, την Ιργκούν, τη Λεχί, τους τότε τρομοκράτες και μετέπειτα πρωθυπουργούς Γιτζάκ Σαμίρ και Μεναχέμ Μπέγκιν), το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο απέκτησε μια ζεστή φωλιά και πολύ γρήγορα, συνεπικουρούσης της απληστίας των εβραίων εποίκων, αναδύθηκε ένα κράτος βουτηγμένο κυριολεκτικά στο αίμα, του οποίου οι πρωτεργάτες διακήρυσσαν: «Δεν έχουμε κανένα ηθικό φραγμό όσο διαρκεί ο εθνικός μας πόλεμος. Εχουμε εμπρός μας την εντολή της Τορά (σ.σ. ιουδαϊκή Βίβλος), της οποίας η ηθική ξεπερνά όλους τους άλλους νόμους του κόσμου: Θα τους αφανίσω μέχρι τον τελευταίο άνδρα».
Οι δε σύγχρονοι ιμπεριαλιστές απέκτησαν ένα αξιόλογο ορμητήριο στη Μέση Ανατολή, που δεν το χρησιμοποιούν ως αποικία αλλά ισότιμα, ως αντ’ αυτών, για τον έλεγχο της περιοχής.
Είναι προφανές ότι επιστρατεύεται κάθε τι, ακόμα και οι ρατσιστικές απόψεις, ώστε να συγκαλυφθεί το πασιφανές: πως ότι συμβαίνει εκεί, η συσσωρευμένη απελπισία και η αντίδραση του παλαιστινιακού λαού, είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής μέγγενης, με την οποία τον έχουν συνθλίψει εδώ και 75 χρόνια.
Το Ισραήλ επαίρεται ότι είναι μια δυτικού τύπου δημοκρατία, η μόνη στη Μέση Ανατολή. Αν και δεν είναι ακριβώς έτσι. Oι Ασκενάζι εβραίοι κυριαρχούν έναντι των δευτέρας κατηγορίας Σεφαραδιτών εβραίων, όσον αφορά τα δικαιώματα αλλά και τη διακυβέρνηση της χώρας. και ο πρόσφατος νόμος που αναγνωρίζει μόνο ένα εβραϊκό έθνος-κράτος, θέτει σε δεύτερη μοίρα 1,8 εκατ. αραβο-ισραηλινούς και 140.000 Δρούζους. Δηλαδή, μιλάμε για ρατσισμό και διακρίσεις άνευ προηγουμένου.
Ωστόσο, είναι γεγονός ότι το Ισραήλ έχει ταυτιστεί με τη Δύση οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά. Φυσικά, δεν παρέλειψε να ασπαστεί και την αποικιοκρατική κληρονομιά της. Παρατηρώντας διαχρονικά την πρακτική και τις μεθόδους των σιωνιστών έναντι των αντιπάλων τους, ειδικά τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνει κανείς ότι -όπως λέει το βρετανικό δόγμα- «όπου εγκαθίστανται οι Αγγλοι, ένα θεϊκό χέρι τους άνοιγε το δρόμο» (Daniel Denton, 1670), έτσι και για τους σιωνιστές ήταν εκ Θεού πεπρωμένο να εγκατασταθούν στην αρχαία Ιουδαία. Ναι, οι σιωνιστές διδάχτηκαν πολλά από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία.
Οπως οι Ευρωπαίοι αφάνισαν στο διάβα τους το 95% των γηγενών της αμερικανικής ηπείρου, αλλά και κάποιους λαούς της Αφρικής (Βουσμάνους, Γκουάντσε, Χερέρο, Αμανταμπέλε) ή τους Τασμανούς της Ωκεανίας, υποστηρίζοντας ότι οι κατώτερες φυλές πρέπει να πεθάνουν, όπως απαιτούν οι νόμοι της προόδου, έτσι και οι σιωνιστές έθεσαν ως στόχο να εξαλείψουν τους Παλαιστίνιους και -όπως και οι Αγγλοσάξονες παλαιότερα- να μην τους αφήσουν ούτε ένα στρέμμα γης.
Αρκετά χρόνια τώρα, το Ισραήλ βίωνε την ίδια ευφορία που είχε καταλάβει το σύνολο σχεδόν της ευρωπαϊκής ηπείρου τον 18ο αιώνα, την ευφορία της χωρίς φραγμούς και χωρίς τον κίνδυνο τιμωρίας επεκτατικότητας. Στο έδαφος της ανωτερότητας των ιδεών του Διαφωτισμού και της ραγδαίας ανάπτυξης της αστικής τάξης, μια σειρά επιφανών ανθρωπολόγων και επιστημόνων εκείνης της περιόδου θεωρούσαν αυτονόητο ότι οι κατώτερες, οι λεγόμενες μελαμψές φυλές θα εξαφανίζονταν. Ο ρατσισμός έγινε μια κοινή, φυσιολογική πεποίθηση και οι συζητήσεις για τις υποδεέστερες ράτσες συγκάλυπταν πολύ αποτελεσματικά την αγριότητα και την απληστία με την οποία ο ιμπεριαλισμός επέπεσε στην παγκόσμια λεία του.
Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, οι απόψεις αυτών των διάσημων ανθρωπολόγων, όπως ο Γ. Γουίνγουντ, ο Ρίτσαρντ Λι ή ο εκ των εμπνευστών της θεωρίας της εξέλιξης Α. Ρ. Γουάλας, ότι η ανωτερότητα των Ευρωπαίων οδηγεί σε αναπόφευκτο αφανισμό τους κατώτερους λαούς σε όλες τις ηπείρους, έχουν αποδειχτεί προ πολλού επινοημένες, επιφανειακές και άνευ ουδεμιάς επιστημονικής αξίας θεωρίες. Οσο κι αν το λευκό χρώμα, μετά το χρήμα, εξακολουθεί και σήμερα να παραμένει αξιόπιστο διαβατήριο για να διαβεί κάποιος τα σύνορα μιας χώρας, αλλά και γενικότερα το κατώφλι μιας πιο άνετης ζωής, σε πείσμα των αποικιοκρατικών ονείρων οι μελαμψές φυλές αποδείχτηκαν χαλκέντερες, πολυπληθέστατες και ανίκητες.
Κακοί μαθητές της αποικιοκρατίας
Τελικά, οι σιωνιστές φαίνεται πως πήραν λάθος μαθήματα από τους δασκάλους τους. Θεώρησαν ότι όπως οι κανονιοφόροι των αποικιοκρατών του 18ου αιώνα εξαφάνισαν κάποιους λαούς, το ίδιο μπορεί να συμβεί και σήμερα. Οτι όποιος, όπως οι Παλαιστίνιοι, δεν έχει αεροπλάνα, δεν έχει και δικαιώματα. Οτι όποιος δεν μπορεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την ύπαρξή του, καλά θα κάνει να αποδεχτεί την εξόντωση του. Οτι όπως θανάτωναν οι αποικιοκράτες τους Αφρικανούς, αποκλείοντας τους καταυλισμούς τους και κόβοντας την πρόσβασή τους σε τρόφιμα και άλλα αγαθά, έτσι μπορούν και αυτοί να κάνουν με τους κατοίκους της Γάζας. Οτι όπως κανείς αποικιοκράτης δεν κάθισε ποτέ στο σκαμνί, έτσι κι αυτοί δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ για τα εγκλήματά τους, θα μείνουν για πάντα ατιμώρητοι, θα μείνουν για πάντα ασφαλείς.
Ομως η αποικιοκρατία, όχι με την έννοια του μαστίγιου του χρέους και της οικονομικής εξάρτησης, αλλά με την κλασσική της μορφή, δηλαδή των καταχτημένων εδαφών, έχει παρέλθει προ πολλού. Η Λατινική Αμερική, η Αφρική και όσες χώρες βρέθηκαν κάτω από τον αποικιοκρατικό ζυγό τον αποτίναξαν, αργά ή γρήγορα. Ας μην αναφερθούμε σε πρόσφατα παραδείγματα, όπως την Ινδία, το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, την Υεμένη ή το Ιράκ.
Ο κόσμος δεν έγινε και δεν θα γίνει ποτέ καλύτερος όσο ο καπιταλισμός, που είναι η καρδιά του κτήνους, και ο ιμπεριαλισμός, που είναι το ανώτατο στάδιό του, κυριαρχούν. Αλλά η Γάζα δεν θα καταχτηθεί ποτέ από τους σιωνιστές. Αυτό δεν είναι ευχολόγιο, είναι απλά μαθήματα Ιστορίας.
Ανώτερες φυλές και περιούσιοι λαοί δεν υπάρχουν. Ούτε αυτό είναι ευχολόγιο. Είναι συμπέρασμα των επιστημών και κυρίως της Βιολογίας. Οσους πίστεψαν αυτές τις ανοησίες τούς περίμεναν δυσάρεστα επακόλουθα. Είτε μιλάμε για τους ναζί, είτε για τους Αγγλους που θέλοντας και μη περιορίστηκαν στις χώρες τους.
Οι σιωνιστές εξακολουθούν να μην μαθαίνουν, παρά το τελευταίο σκληρό μάθημα που λαβαίνουν από τους παλαιστίνιους μαχητές. Εξακολουθούν να κάνουν παράτολμα όνειρα, σχεδιάζουν την εκκένωση της Γάζας και την μετέπειτα ανοικοδόμησή της ως εβραϊκή αποικία. Αλλά για τους Παλαιστίνιους που επί 75 χρόνια αντιστέκονται “time is not important”. H λήξη της κατοχής διαφαίνεται στον ορίζονται και η δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους είναι προδιαγεγραμμένη.
ΥΓ. Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο υπήρξε το νεοεκδοθέν στην ελληνική γλώσσα ενδιαφέρον βιβλίου του Sven Lindqvist «Εξοντώστε όλα αυτά τα κτήνη» καθώς και το βιβλίο του Ζήση Παπαδημητρίου «Ο Ευρωπαϊκός ρατσισμός».
* Παράφραση του τίτλου της «Καρδιάς του σκότους», βιβλίου που γράφτηκε από τον Τζόζεφ Κόνραντ το 1899 και αποτέλεσε την έμπνευση για τον εκπληκτικό επίλογο της ταινίας του Φράνσις Φορντ Κόπολα «Αποκάλυψη τώρα». Οπως και στην ταινία, η ζοφερή περιπλάνηση του κεντρικού ήρωα στη ζούγκλα του Βιετνάμ υποδηλώνει το αδιέξοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου και είναι επίκαιρο σε αυτό που παρακολουθούμε σήμερα στη Γάζα.
Ε.Σ.
