Πρόκειται για βιογραφική ταινία αφιερωμένη στον ιταλό τραγουδοποιό Ρενάτο Γκρανάτα, ο οποίος σε πολύ μικρή ηλικία αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα του και να μεταναστεύσει με την οικογένειά του στο Βέλγιο. Στο ξένο περιβάλλον, μακριά από την πατρίδα του, ο νεαρός Ρόκο θα αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα. Μόνη διέξοδος γι’ αυτόν είναι η μουσική, στην οποία καταφεύγει από τότε που ο ανθρακωρύχος πατέρας του θα του κάνει δώρο ένα μεταχειρισμένο ακορντεόν. Ο τίτλος της ταινίας είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι που του χάρισε τη μεγαλύτερη παγκόσμια εμπορική επιτυχία, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’50, και φυσικά ο τίτλος του τραγουδιού προέκυψε από το όνομα μιας κοπέλας με την οποία ο Γκρανάτα ήταν ερωτευμένος…
Ο βέλγος σκηνοθέτης έχει κάνει και άλλες βιογραφίες Βέλγων στο παρελθόν («Daens» για τη ζωή του κληρικού ακτιβιστή Αντολφ Ντενς, «Sister smile» αφιερωμένη στην καλόγρια τραγουδίστρια Ζανίν Ντέκερ). Στη συγκεκριμένη ταινία, προσπαθεί να φέρει στο προσκήνιο μια πιο υπαρξιακή αισιόδοξη πλευρά από την ιστορία του, υποβαθμίζοντας τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στο Βέλγιο και ακολούθως υποβαθμίζοντας και τις άμεσες συνέπειες στο νεαρό μετανάστη.
Ο σκηνοθέτης έχει επιλέξει μια πιο «γλυκερή» οδό, η οποία χτίζεται πάνω στις «πανανθρώπινες αξίες», την «αισιοδοξία», το «βελγικό όνειρο» (κάτι σαν το αμερικάνικο) κλπ. Θα περίμενε κανείς, βλέποντας την υπογραφή των αδερφών Νταρντέν στην παραγωγή, μια τουλάχιστον ρεαλιστική προσέγγιση, γειωμένη στην πραγματικότητα και όχι χαμένη σε έναν άκρατο και πρόχειρο συναισθηματισμό και μπερδεμένη κάπου μεταξύ λυρισμού και αφέλειας…
Ελένη Π.
