Ο λιβανέζος μουσικός Μαχντί Σαχίλι επέλεξε να καθήσει ανάμεσα στα ερείπια της Ντάχια, της νότιας περιοχής της Βηρυτού, που βομβαρδίζεται και πάλι από τους σιωναζιστές δολοφόνους, και να παίξει δύο κομμάτια, ένα του Αντονίν Ντβόρακ και ένα του Αράμ Χατσατουριάν, ως πράξη αντίστασης.
Ο βαρύς ήχος ενός τσέλου αντήχησε την αυγή ανάμεσα στα βομβαρδισμένα κτίρια και τους καλυμμένους με σκόνη δρόμους της Χαρέτ Χρέικ, μιας από τις γειτονιές της Ντάχια που επλήγησαν περισσότερο από τους σιωναζιστικούς βομβαρδισμούς. Ο Μαχντί Σαχίλι έπαιζε Ντβόρακ και Χατσατουριάν.
Το βίντεο διαδόθηκε ταχύτατα στα κοινωνικά δίκτυα και έγινε viral. Ο Σαχίλι καθόταν ανάμεσα στα ακόμα καπνισμένα ερείπια μιας γειτονιάς που είναι προπύργιο της Χεζμπολά, γι’ αυτό και αποτελεί στόχο συνεχών βομβαρδισμών των σιωναζιστών. Η περιοχή καταστράφηκε το 2006, ξαναχτίστηκε, καταστρέφεται συστηματικά εκ νέου.
Ο Σαχίλι δεν ζει στη Χαρέτ Χρέικ αλλά δηλώνει βαθιά συνδεδεμένος μ’ αυτήν τη γειτονιά. «Τα νότια προάστια της Βηρυτού είναι αγαπημένα στην καρδιά μου», είπε σε λιβανέζικα μέσα.
Ο τριαντάχρονος Μαχντί Σαχίλι σπούδασε στο Λιβανέζικο Εθνικό Ωδείο και εργάζεται ως προγραμματιστής υπολογιστών για να ζήσει. «Η μουσική καταλαμβάνει το πενήντα τοις εκατό της ζωής μου», λέει. Αγαπημένοι του συνθέτες είναι οι Μπαχ, Βιβάλντι και Ντβόρακ.
Το βίντεο γράφτηκε την αυγή, κατά τη διάρκεια ενός σύντομου διαλείμματος μεταξύ των σιωναζιστικών βομβαρδισμών. Ο μουσικός έμεινε λίγη ώρα στην Οδό Φωτός (Σαρία Νουρ) της Χαρέτ Χρέικ. «Πήρα ένα ρίσκο, αλλά έμεινα μόνο ένα τέταρτο της ώρας», αφηγείται. «Αρκετός χρόνος μόνο για να παίξω δύο τραγούδια, να καταγράψω τον εαυτό μου και να φύγω».
Για τον Σαχίλι, η χειρονομία αυτή είναι ένα μήνυμα.
«Μπορείς να αντισταθείς με πολλούς τρόπους. Μέσω του πολιτισμού, των όπλων ή οποιουδήποτε άλλου μέσου. Στο τέλος της ημέρας, όλα προέρχονται από τη δική μας χώρα!»
Στα αραβικά, το τσέλο συχνά αποκαλείται «η φωνή του λυπημένου γέρου σοφού», λόγω της ομοιότητάς του με τις συχνότητες της ανθρώπινης φωνής. «Οταν το ακούς, μοιάζει σχεδόν σαν να μιλάει κάποιος», λέει ο Σαχίλι. Η γενιά του μεγάλωσε μέσα σε πολέμους, πολιτική αστάθεια και οικονομική κρίση. Ομως, «έχουμε τη θέληση να μείνουμε και να συνεχίσουμε να ζούμε», τονίζει.
