ΛΑΡΣ ΦΟΝ ΤΡΙΕΡ
Το μεγάλο αφεντικό
Στο γνώριμο μονοπάτι του «Δόγματος ‘95» ο Λαρς Φον Τρίερ καταπιάνεται αυτή τη φορά με μια κωμωδία. Ο αφανής ιδιοκτήτης μιας εταιρίας, που πλασάρεται στους υπαλλήλους του σαν συνεργάτης, προκειμένου να αποποιείται δυσάρεστες αποφάσεις, προσλαμβάνει έναν άνεργο ηθοποιό για να παίξει το ρόλο του αφεντικού, διαπραγματευόμενος μέσω αυτού την πώληση της εταιρίας του σε μεγαλύτερο όμιλο, πράγμα που σημαίνει απολύσεις και χειρότερες συνθήκες εργασίας για το προσωπικό. Τα πράγματα, αν και με πολλές ανατροπές, τελικά εξελίσσονται όπως τα σχεδιάζει ο ιδιοκτήτης!!! Αυτή είναι και η έκπληξη που επιφυλλάσσει στο τέλος ο Τρίερ για τους θεατές του, στους οποίους κλείνει για μια ακόμη φορά παμπόνηρα το μάτι.
Είναι αλήθεια ότι, αν και κωμωδία, η ταινία αυτή του Τρίερ δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τις άλλες του, με εξαίρεση βέβαια το Dogville. Διαθέτει την ίδια δομή, την ίδια ευφυία, τον ίδιο σαρκασμό και απαιτεί την ίδια νοητική προσπάθεια για να παρακολουθήσεις τους διαλόγους που μπορεί να είναι από ανόητοι ως βαθυστόχαστοι. Οσοι περιμένουν να δουν μια κλασική κωμωδία θα απογοητευθούν, όμως το κοινό του θα τον χειροκροτήσει για μια ακόμη φορά κι ας περίμενε κάτι παραπάνω.
ΡΟΜΠΕΡΤ ΝΤΕ ΝΙΡΟ
Ο καθοδηγητής
Η ιστορία της CIA μέσα από τα μάτια ενός από τους ιδρυτές της, του Τζέιμς Τζίσους Ανγκελτον, ο οποίος ίδρυσε την υπηρεσία της αντικατασκοπίας, στη δε ταινία φέρει το όνομα Εντουαρντ Γουίλσον. Ο ντε Νίρο στη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα στήνει την ταινία του αποστασιοποιητικά, ψύχραιμα, υποτονικά, προφανώς σε μια προσπάθεια να της προσδώσει μεγαλύτερη αντικειμενικότητα. Και μάλλον το καταφέρνει, παρότι η ταινία εκτυλίσσεται αργόσυρτα, αποκτώντας περισσότερο ενδιαφέρον στο τελευταίο τμήμα της.
Φυσικά, δεν πρέπει να περιμένετε ότι θα δείτε κάτι προωθημένο ή κάτι που δεν το ξέρετε ήδη. Ο ντε Νίρο αποδομεί τη CIA μέσα από την προσωπική ζωή του κεντρικού ήρωά του, μια ζωή που ξεκινά με κάποιες αγαθές προθέσεις πριν το Β’ παγκόσμιο πόλεμο και σταδιακά ταυτίζεται με τον αμοραλισμό, την απιστία, την προδοσία και τον κυνισμό. Αν κάτι μπορεί να μάθει κανείς, είναι ότι πρόδρομοι της CIA υπήρξαν μασονικού τύπου οργανώσεις, που όπως και η CIA ιδρύθηκαν και διοικήθηκαν από την ελίτ των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι επίσης γνωστό, ότι πρώτης γραμμής πολιτικά στελέχη προήλθαν από τις γραμμές της CIA και δεν εννοούμε μόνο τον Τζορτζ Μπους ή τον Τζον Κέρι.
Κοντολογίς, αυτή η ταινία παρότι ακουμπά μια πτυχή ενός πελώριου οικοδομήματος, που λέγεται CIA, πρέπει να πούμε ότι τουλάχιστον δεν προσβάλλει τη νοημοσύνη του θεατή και την εκ των προτέρων δεδομένη θέση για το πόσα δεινά έχει επισωρεύσει η δραστηριότητα της οργάνωσης αυτής στον κόσμο.
ΑΝΤΡΕΑ ΣΤΑΚΑ
Φροϊλάιν
Αξιόλογο ντεμπούτο της γεννημένης στην Ελβετία από Βοσνιοκροάτες γονείς Αντρέα Στάκα. Ο αντιφατικός κόσμος της σκηνοθέτιδος βρίσκει έκφραση στην πενηντάχρονη Σέρβα, ιδιοκτήτρια καφετέριας στη Ζυρίχη, που απασχολεί μια μεσήλικη Κροάτισσα συμπατριώτισσά της και κάποια στιγμή προσλαμβάνει μια νέα Βόσνια που μόλις έχει «δραπετεύσει» από τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας. Οι σχέσεις και οι αντιθέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στις τρεις γυναίκες, οι προσωπικές τους αξίες και τα όνειρά τους γίνονται αφορμή για μια σπονδή στο θέμα της διασποράς και της ψυχολογίας και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο όλο και περισσότερο αυξανόμενος αριθμός των μεταναστών στο σύγχρονο κόσμο. Το εύθραυστο και οι αδυναμίες των ηρωίδων, παράλληλα με τη ρουτινιασμένη ζωή τους, στερούν δύναμη από το σενάριο, όμως έτσι είναι οι ζωές των περισσότερων ανθρώπων.
Ο τίτλος «Φροιλάιν», λοιπόν, αντικατοπτρίζει την ουδετερότητα, την ψυχρότητα και τον κλειστό κόσμο από τον οποίο δύσκολα μπορούν να ξεφύγουν οι ηρωίδες της Αντρέα Στάκα.
ΚΑΡΛΟΣ ΡΕΪΓΑΔΑ
Battle in Heaven
Ο Μεξικανός σκηνοθέτης που δημιούργησε αίσθηση με το «Japon» επιστρέφει με μια προκλητική ταινία βασισμένη σ’ ένα ακραίο σενάριο: Η κόρη ενός στρατηγού, που εκπορνεύεται για ευχαρίστηση, συνάπτει σεξουαλική σχέση με τον σωφέρ του πατέρα της. Στην κόρη αυτή ο σωφέρ θα εκμυστηρευτεί το θάνατο ενός παιδιού που είχαν απαγάγει μαζί με την γυναίκα του…
Σεξ και βία σε συνδυασμό με εντυπωσιακές εικόνες και μουσική συνθέτουν αυτή την ταινία, που μοιάζει να μην έχει σκοπό, πέρα από την πρόκληση του κοινού, και που σαφώς αν ήθελε να πει κάτι για τη σκληρή καθημερινότητα των Μεξικανών, μπορούσε να το πει με χιλιάδες άλλους τρόπους.
Ελένη Σταματίου
