Η πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Σακελλαροπούλου εμφανίστηκε στην Ακρόπολη μαζί με την υπουργό Πολιτισμού Λ. Μενδώνη, για να στείλει μήνυμα υπεράσπισης του Πολιτισμού. Δεν είδαμε την κυρία πρόεδρο να λέει καμιά κουβέντα για τους ανθρώπους του Πολιτισμού, οι οποίοι δεν πένονται απλώς, αλλά αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας. Προφανώς, η φράση του Μπρεχτ ότι «ο πολιτισμός σώζεται όταν σώζονται οι άνθρωποι», δε λέει τίποτα στις δυο κυρίες.
Η πολιτική της Μενδώνη, με την οποία σουλατσάριζε στο λιθόστρωτο της Ακρόπολης η Σακελλαροπούλου, την έφερε σε αντίθεση με το σύνολο των εργαζόμενων στο Θέαμα-Ακρόαμα, οι οποίοι εξαιρέθηκαν ακόμα και από το άθλιο προνοιακό βοήθημα των 800 ευρώ και έπρεπε να βγάλουν την περίοδο της καραντίνας «χωρίς σάλιο». Οταν άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα βίντεο που την κατήγγειλαν προσωπικά, η Μενδώνη ανακοίνωσε κάποιους όρους για τη χορήγηση του προνοιακού βοηθήματος, που εξαιρούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων (έπρεπε να έχουν πάρει το εποχικό βοήθημα του 2019, δηλαδή να έχουν κάνει τουλάχιστον 50 μεροκάματα το 2018, για να πάρουν το προνοιακό βοήθημα το 2020!).
Ακολούθησε σωρεία καταγγελιών απ’ όλα τα σωματεία του χώρου (ηθοποιών, χορευτών, μουσικών, τεχνικών όλων των κατηγοριών) και η εξαγγελία της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα στις 7 του Μάη. Επειδή η κατακραυγή ήταν καθολική και φαινόταν ότι η συγκέντρωση θα είχε κόσμο (είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν «φασαρία» και οι «φίρμες» του χώρου, για τους δικούς τους λόγους, ενόψει καλοκαιρινής σεζόν), η Μενδώνη εμφανίστηκε την ίδια μέρα δίπλα στον Πέτσα, για να ανακοινώσει… ρηξικέλευθα μέτρα.
Την ώρα που οι εργαζόμενοι στο Θέαμα-Ακρόαμα διαδήλωναν στο Σύνταγμα (σε μια διαδήλωση που είχε χρόνια να δει ο χώρος), τα μπουκωμένα με τόσα εκατομμύρια ευρώ αστικά ΜΜΕ, έδειχναν τη Μενδώνη να κάνει ανακοινώσεις και προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι οι καλλιτέχνες και οι τεχνικοί είναι… κακομαθημένα παιδιά που χορεύουν και φωνάζουν στο Σύνταγμα, ενώ η κυβέρνηση τους έχει δώσει ό,τι ζητούσαν. Ανέλαβε να τη στηρίξει και ο ακροδεξιός-νεοφιλελεύθερος-τηλεπλασιέ-υπουργός που δήλωσε: «Οι καλλιτέχνες μπήκαν στα 800 ευρώ και πήραν τα 800 ευρώ. Κι ήταν από τους πρώτους που τα πήραν. Δεν αφήσαμε κανέναν έξω (…) Κι όσοι δεν είχαν μπει τους βάλαμε τώρα». Φυσικά, έλεγε ψέματα, συνειδητά, όπως το συνηθίζει.
Eίχε ήδη περάσει πάνω από δίμηνο από τότε που όλος αυτός ο κόσμος βρέθηκε χωρίς δουλειά. Και οι νέες εξαγγελίες της Μενδώνη δεν έδωσαν λύση ούτε στο πιο πιεστικό πρόβλημα, αυτό της στοιχειώδους επιδότησης των εργαζόμενων για να μη λιμοκτονήσουν. Ας δούμε πώς τις σχολίασαν σωματεία του χώρου:
«Τι διεκδικούμε σχετικά με τα έκτακτα μέτρα στήριξης ειδικών κατηγοριών εργαζομένων:
Α. Καθολική ένταξη των τεχνικών απασχολουμένων σε ζωντανές οπτικοακουστικές εκδηλώσεις και των τεχνικών κινηματογράφου και τηλεόρασης στα μέχρι στιγμής μέτρα στήριξης των 800 € που έχουν χορηγηθεί για το διάστημα 15 Μαρτίου με 31 Απριλίου, έκπτωση ενοικίου και πάγωμα χρεών προς Δημόσιο και τράπεζες με ικανή συνθήκη ένταξης στα παραπάνω τη βεβαίωση του οικείου σωματείου χωρίς περαιτέρω όρους και προϋποθέσεις (λόγω ιδιαιτερότητας κωδικών ασφάλισης κλπ). Να ενταχθούν στα μέτρα στήριξης εργαζομένων όλοι όσοι είναι αυτή τη στιγμή εγγεγραμμένοι στο μητρώο ανεργίας του ΟΑΕΔ και τους οποίους δεν μπορούμε να ταυτοποιήσουμε.
Β. Επίδομα Αξιοπρεπούς Διαβίωσης που θα ξεκινάει από 800 €/μήνα και θα αυξάνεται με κοινωνικά κριτήρια, όπως ο αριθμός τέκνων, για όλο το διάστημα που οι κλάδοι μας θα βρίσκονται σε κρίση (οι επιπτώσεις της πανδημίας θα επηρεάσουν μακροπρόθεσμα τους κλάδους). Παροχή του επιδόματος ακόμα και στην περίπτωση ολιγοήμερης εργασίας. Το να είναι κάποιος ενεργό μέλος του σωματείου να θεωρείται ικανή συνθήκη για να ενταχθεί στα παραπάνω μέτρα ενίσχυσης χωρίς περαιτέρω όρους και προϋποθέσεις (λόγω ιδιαιτερότητας κωδικών ασφάλισης κλπ).
Γ. Καμία διακοπή πάγιων αγαθών όπως ηλεκτρικό, νερό, internet.
Δ. Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη για όλο το διάστημα της κρίσης χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Ε. Κανόνες ασφαλείας και υγιεινής σε περίπτωση επιστροφής στην εργασία σύμφωνα με τις ενδείξεις των ειδικών επιστημόνων» (ΣΤΑΖΟΕ – ΕΤΕΚΤ)
«Μετά λύπης (και οργής), ωστόσο, συνειδητοποιήσαμε πως το Υπουργείο Πολιτισμού συνεχίζει να αγνοεί το πώς λειτουργεί ο Πολιτισμός στην Ελλάδα και ποιες ανάγκες έχουν οι εργαζόμενοί του. Η λέξη “αγνοεί“ εδώ είναι διττή: και έχουν πλήρη άγνοια και αδιαφορούν. Ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι στον Πολιτισμό διαδηλώναμε στο Σύνταγμα, η κ. Μενδώνη ανακοίνωνε ανερυθρίαστα πως οι καλλιτέχνες έχουν συμπεριληφθεί εξαρχής στα μέτρα και πως έχουν μεριμνήσει με ιδιαίτερη προσοχή για τον Πολιτισμό. Τα χθεσινά μέτρα που ανακοινώθηκαν, αποτελούν ένα απειροελάχιστο μπάλωμα σ' ένα πρόβλημα τεραστίων διαστάσεων το οποίο συνεχίζει να μην αντιμετωπίζεται με την πρέπουσα σοβαρότητα από το ΥΠΠΟΑ» (Σωματείο Εργαζόμενων στο Χώρο του Χορού).
«Η δυσμενής διάκριση και το συνεχές “μαγείρεμα“ με επίκεντρο τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου σε βάρος των εργαζομένων που έχουν εργαστεί νόμιμα με αυτές, καθώς και η συνεχιζόμενη εξαίρεση όσων είχαν συνάψει τις προβλεπόμενες από τον νόμο μονοήμερες συμβάσεις για να εργαστούν, αποτελούν κραυγαλέες παραβιάσεις του ενωσιακού και του εσωτερικού δικαίου. (…) Συνεχίζουν να μη συμπεριλαμβάνονται όσοι έχουν ως έναν από τους πολλαπλούς τους εργοδότες δημόσιο φορέα (πχ. όσοι διδάσκουν σε δημοτικά ωδεία, σχολές χορού κλπ). Το 30% των ωρών είναι ανέφικτο να το πλησιάσουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι» (Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος).
«Μετά τα πολυδιαφημισμένα, αλλά εξαιρετικά ανεπαρκή κι ελλειμματικά “Μέτρα Στήριξης του Πολιτισμού και των εργαζομένων του“, που ανακοίνωσε η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη στην περιβόητη συνέντευξη Τύπου της 7ης Μαΐου, το αίτημα για πλήρη στήριξη των εργαζομένων στον χώρο αλλά και ισχυρού, συνολικού σχεδίου για τον Πολιτισμό, παραμένει απολύτως ενεργό. Απαιτεί, δηλαδή, περισσότερο από ποτέ, ενότητα και κλιμάκωση του κοινού αγώνα μας.
Η 21η Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα Πολιτισμού, αποτελεί μία, ιδανική στον συμβολισμό της, ημέρα για να “θυμίσουμε“ στην Κυβέρνηση και στην Υπουργό Πολιτισμού πόσοι χιλιάδες εργαζόμενοι στον χώρο παραμένουν ακόμα και τώρα “αόρατοι“ για εκείνους. Ανακηρύσσουμε, λοιπόν, την Πέμπτη 21 Μαΐου 2020, ημέρα αγώνα και δράσεων για τον Πολιτισμό και τους εργαζομένους του. Η συγκέντρωση της 7ης Μαΐου στο Σύνταγμα απέδειξε ότι είμαστε πολλοί, είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας. Ας στείλουμε και αυτή τη φορά το ηχηρό μήνυμα ότι δεν θα κάνουμε πίσω» (ανακοίνωση-κάλεσμα από δεκάδες σωματεία και ομοσπονδίες του χώρου).
«Εξαντλήθηκε η επιείκεια της Κυβέρνησης και του Υπουργείου Εργασίας προς τους καλλιτέχνες», δήλωσε η Μενδώνη σε τηλεδιάσκεψη που είχε με πρωτοβάθμια σωματεία και την ΠΟΘΑ, κλείνοντας κάθε παραπέρα συζήτηση για τη στήριξη των εργαζόμενων του χώρου. Στους εργαζόμενους δεν έμεινε άλλη επιλογή από το να ξανακατέβουν στο δρόμο.
ΥΓ1. Σε μια εκδήλωση πολιτικής αλητείας και προβοκάτσιας πεζοδρομιακού τύπου, η «σοβαρή» κυρία Μενδώνη, όταν της τέθηκε η (εμφανώς στημένη) ερώτηση: «Και ο Φοίβος Δεληβοριάς εκφράστηκε δημόσια δηλώνοντας τη βαθιά του απογοήτευση για το τοπίο που διαμορφώθηκε», απάντησε: «Εγώ χαίρομαι που ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει αναλάβει τη μουσική σε παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, που θα δούμε φέτος στην Επίδαυρο»! Ο Δεληβοριάς ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τη «Λυσιστράτη» του Εθνικού Θεάτρου, παράσταση για την οποία του είχε ανατεθεί να γράψει τη μουσική, υπερασπιζόμενος την προσωπική του αξιοπρέπεια και βυθίζοντας τη Μενδώνη πιο βαθιά στο βούρκο. Το μέγα ζήτημα, όμως, δεν είναι ο Δεληβοριάς και οι άλλοι «επώνυμοι» του χώρου, που θα βρουν τρόπο να τα βολέψουν και που –σε τελευταία ανάλυση- ούτε πεινούσαν ούτε θα πεινάσουν. Το μέγα ζήτημα είναι οι χιλιάδες καλλιτέχνες και τεχνικοί, που έτρεχαν από δουλειά σε δουλειά, από μεροκάματο σε μεροκάματο, προσπαθώντας απλά να επιβιώσουν, και πλέον δεν μπορούν ούτε να επιβιώσουν.
ΥΓ2. Η Αριάν Μνουσκίν, μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του ευρωπαϊκού θεάτρου, η οποία στα 81 της χτυπήθηκε από τον κοροναϊό (ευτυχώς έγινε καλά), χωρίς να εγκαταλείπει τις σοσιαλδημοκρατικές απόψεις της και την πολιτική-κοινωνική σύγχυση που απορρέει απ’ αυτές, είναι καθαρή σε ό,τι αφορά την ανάγκη για ενίσχυση των εργαζόμενων στις παραστατικές τέχνες, διευκρινίζοντας ότι αυτό δεν αφορά το «Θέατρο του Ηλιου». Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο περιοδικό Telerama είπε: «Μόλις άκουσα ότι ο Εμανουέλ Μακρόν αποδέχτηκε, ευτυχώς, το αίτημα των εργαζομένων που ζητούν ένα “λευκό έτος“, ώστε όσοι δεν θα μπορέσουν να εργαστούν τους επόμενους μήνες, να τα βγάλουν πέρα. Αυτό είναι ήδη κάτι. Εδώ, στο Θέατρο του Ηλιου, μπορούμε να δουλέψουμε, έχουμε επιχορήγηση, χώρο, πρότζεκτ και εργαλεία της δουλειάς. Εναπόκειται σ’ εμάς ν’ ανακτήσουμε την απαραίτητη δύναμη και ορμή. Διαφορετική είναι η περίπτωση των εποχικών και των καλλιτεχνών που, για να βρουν δουλειά, εξαρτώνται από επιχειρήσεις που βρίσκονται και οι ίδιες σε δυσκολία. Ακόμα κι αν, στο μεταξύ, κάποιοι καταφέρουν να κάνουν πρόβες, θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι ν’ ανοίξουν κανονικά οι αίθουσες για να παίξουν. Αυτό μπορεί να διαρκέσει μήνες, μέχρι να εμφανιστεί ένα φάρμακο. Αυτοί δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν. Το μέλλον της πλούσιας γαλλικής θεατρικής δημιουργίας, μοναδικής ίσως στον κόσμο, εξαρτάται από αυτούς. Κανείς, ούτε καλλιτέχνες ούτε κοινό, δεν θα συγχωρούσε την ερήμωση. Σε μια πλημμύρα, στέλνουμε πυροσβέστες και ελικόπτερα για να διασώσουν τους ανθρώπους που έχουν καταφύγει στις στέγες. Οσο κι αν κοστίσει. Ο ιός μας πολιορκεί όλους, αλλά εκ των πραγμάτων οι παραστατικές τέχνες θα υποστούν τον πιο μακροχρόνιο αποκλεισμό» (https://www.catisart.gr/ariane-mnouchkine-to-theatro-den-prepei-na-afinetai-na-tyflothei-apo-metries-prosopikotites/).
