Ο πιο σημαντικός αυτή τη στιγμή βρετανός σκηνοθέτης, στην πιο αναμενόμενη για μας ταινία της χρονιάς. Ο δημιουργός του «In this world» σκηνοθετεί την αληθινή ιστορία τριών νεαρών Πακιστανών, βρετανών υπηκόων, που φτάνουν στο Πακιστάν για το γάμο ενός φίλου τους. Εχουν την ατυχή έμπνευση να επισκεφθούν το Αφγανιστάν, ελάχιστα πριν την έναρξη της αμερικανικής επίθεσης. Συλλαμβάνονται και καταλήγουν πρώτα στη στρατιωτική βάση X-Ray και κατόπιν στη φυλακή Delta στο Γκουαντάναμο. Από κει, μετά από 2 χρόνια βασανιστικής παραμονής, αφήνονται ελεύθεροι χωρίς καμιά δικαιολογία και χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες.
Οι σκηνοθέτες επιχειρούν μια αναπαράσταση του ανατριχιαστικού οδοιπορικού των νεαρών, ταυτόχρονα με εμβόλιμα αποσπάσματα συνεντεύξεων από τους αληθινούς πρωταγωνιστές. Το αποτέλεσμα είναι μια καθηλωτική ταινία που σοκάρει επειδή αφορά μια ζέουσα, αληθινή πραγματικότητα κι ας περιγράφεται μόνο ένα μικρό κομμάτι της.
Τι πραγματεύονται οι Γουϊντερμπότομ και Γουάιτκρος; Μα τα ναζιστικής έμπνευσης δόγματα των σταυροφόρων της«αντιτρομοκρατίας»: «Ολοι είμαστε ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου» και «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας». Το Γκουαντάναμο δείχνεται έτσι ακριβώς όπως είναι: Ενα τεράστιο στρατόπεδο βασανιστηρίων, όπου κρατούνται χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες 500 περίπου άτομα και που οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν σαν φόβητρο και μοχλό κατατρομοκράτησης των λαών όλου του κόσμου. Οι απεργίες πείνας και οι απόπειρες αυτοκτονίας δεν σταμάτησαν ποτέ, ενώ πολλοί κρατούμενοι «ομολογούν» με την ελπίδα ότι θα οδηγηθούν σε κάποιο αμερικανικό έστω δικαστήριο.
Η ταινία δείχνει, λοιπόν, πολλά περισσότερα από την ιστορία τριών ανθρώπων που υποστήριξαν την αθωότητα και την αξιοπρέπειά τους. Φυσικά, δε μπαίνει στη λογική τι θα γινόταν αν οι αθώοι ήταν «ένοχοι». Ομως, ας μην περιμένουμε από κινηματογραφιστές να έχουν τα κότσια που δεν έχουν οι λεγόμενοι αριστεροί. Ας στηρίξουμε αυτή την έντιμη ταινία, όχι μόνο γιατί είναι ένα πολιτικό ντοκουμέντο αλλά και γιατί είναι πραγματικά καλή. Κι ας ελπίσουμε ότι η πρόσφατη ζοφερή διαπίστωση του Ζοζέ Σαραμάγκου, ότι «όλοι τα ξέρουμε όλα, όμως έχουμε βουλιάξει σ’ ένα βούρκο αδιαφορίας», δεν είναι ολότελα αλήθεια. Ετσι, αυτές οι προσπάθειες, οι προσπάθειες όλων μας, θα έχουν πάντα κάποιο νόημα και κάποια χρησιμότητα.
Ελένη Σταματίου
