Η ταινία αφηγείται την ιστορία της σύγκρουσης του 1913-14 μεταξύ της Ενωσης Ανθρακωρύχων Αμερικής (United Mine Workers of America) και των εταιριών άνθρακα, υπό την ηγεσία του Ροκφέλερ, και τη συμβολή των ελλήνων μεταναστών εργατών σε αυτήν. Μια ιστορία ξεχασμένη για σχεδόν έναν αιώνα, φυλαγμένη ωστόσο στη μνήμη των παιδιών και των εγγονών τους, που μας τη μεταφέρουν με συγκίνηση και γεμάτοι υπερηφάνεια.
Είναι η τρίτη ταινία που αναφέρεται σε αυτό το ζήτημα τα τελευταία χρόνια. Οι προηγούμενες δύο ήταν οι «Ταξισυνειδησία» (Κώστα Βάκκα, 2013) και «Παλληκάρι: Ο Λούης Τίκας και η σφαγή του Λάντλοου» (Νίκου Βεντούρα, 2014). Οπως και στις προηγούμενες, έτσι και σε αυτή, το πιο δυνατό στοιχείο αποτελεί η τεκμηρίωση, που στηρίζεται στις μαρτυρίες των απογόνων των ανθρακωρύχων, σε αρχειακό υλικό από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στις ΗΠΑ και στη συμβολή αρκετών συγγραφέων, ιστορικών και πανεπιστημιακών.
Η αξία της ταινίας έγκειται στην υπηρεσία της ενάντια στη λήθη. Οι ανθρακωρύχοι του Λάντλοου είναι οι πρόγονοί μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το ελάχιστο καθήκον μας είναι να γνωρίζουμε τους αγώνες τους και να τους τιμάμε. Η ταινία πήρε το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» στην ενότητα «Καταγραφή της μνήμης» στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο απονέμεται -για πρώτη φορά- από τη Βουλή των Ελλήνων.
