Σοβιετική Ενωση, 1929. Δύο πρωτοπόροι σκηνοθέτες μαζί με την πειραματική τους ομάδα («η φάμπρικα ενός εκκεντρικού ηθοποιού») γυρίζουν αυτήν την ταινία, θέμα της οποίας είναι η Κομμούνα του Παρισιού. Οι σκηνοθέτες επέλεξαν να μην προσπαθήσουν να κάνουν πιστές αναπαραστάσεις των πραγματικών γεγονότων, όπως π.χ. μία μάχη. Διάλεξαν νέες φόρμες, στις οποίες τα πρόσωπα γίνονται σύμβολα και μέσα από τις μεταξύ τους σχέσεις, που παρουσιάζονται χωρίς δραματικές εντάσεις και με μια απόσταση, έτσι που μας δίνεται η ευκαιρία να προσεγγίσουμε με έναν άλλο καλλιτεχνικά τρόπο την ιστορία.
Ο Μαρξ έλεγε ότι «το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας». Και αυτή η ταινία είναι ένα είδος εορτασμού, ένας φόρος τιμής στον αγώνα των Κομμουνάρων, που για 72 μέρες πολεμούσαν σθεναρά και έβαζαν τα θεμέλια για μια άλλη κοινωνία, μέχρι να πνιγούν τελικά στο αίμα.
Ακόμα ένα αριστούργημα από τη Σοβιετική Ενωση. Οσοι δεν το έχετε δει, σπεύσατε.
