Θέμα αυτής της ταινίας είναι οι παράνομες απαγωγές και εκδόσεις πολιτικά ύποπτων προσώπων σε χώρες όπου επιτρέπονται τα βασανιστήρια και άλλες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το σενάριο του Κέλι Σέιν και η σκηνοθεσία του, με πολιτική προπαίδεια, νοτιοαφρικανού Γκάβιν Χουντ (Τσότσι) επιχειρούν να θέσουν το «μέγα» ερώτημα: κατά πόσο μπορεί να επιτραπεί η βία για την απόσπαση πληροφοριών που ενδέχεται να σώσουν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων; Καταλήγουν πολύ προσεκτικά και έμμεσα στο ότι πρέπει να τηρούνται η συνθήκη της Γενεύης και οι νόμοι, προκειμένου να λειτουργεί εύρυθμα η κοινωνία. Φυσικά, στο αληθινά μέγα ερώτημα για το ποιος πραγματικά θέτει σε κίνδυνο τις ζωές αυτών των χιλιάδων, αν όχι εκατομμυρίων, ανθρώπων η απάντηση υπονοείται για τους νοήμονες.
Με άλλα λόγια, όπως και στον πόλεμο του Βιετνάμ, υπάρχουν σήμερα στην Αμερική όλο και περισσότεροι άνθρωποι –εν προκειμένω κινηματογραφιστές- που δειλά-δειλά προσπαθούν να πουν στον υπόλοιπο κόσμο ότι δεν είναι όλοι οι Αμερικανοί ηλίθιοι. Σεβαστό και θεμιτό. Μόνο που πρέπει να βάλουν το μαχαίρι πολύ πιο βαθιά, αν θέλουν να ταρακουνήσουν τα νερά. Γιατί απέχουν ακόμα πολύ από την «Αποκάλυψη τώρα» των ημερών μας.
Ελένη Σταματίου
