Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου έλληνα μικρομηκά («Τίτλοι τέλους», «Casus belli») προβάλλεται αυτήν την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Σε μια σύγχρονη εκδοχή της Ορέστειας σε κάποιο αθηναϊκό θέατρο, πριν το τέλος της παράστασης εισβάλλει στη σκηνή μια ομάδα ακτιβιστών, οι οποίοι είναι ένοπλοι και καλούν το κοινό να καθορίσει τη συνέχεια της παράστασης. Φυσικά, το κοινό τους αντιλαμβάνεται ως κομμάτι της σκηνοθεσίας και σπεύδει να ανταποκριθεί. Ο σκηνοθέτης δεν ξεκαθαρίζει αν όντως η δράση της ομάδας είναι σκηνοθετημένη ή όχι, ενώ συνεχώς παίζει με τις προσδοκίες των θεατών (της ταινίας).
Ο Γιώργος Ζώης έχει συνηθίσει να προβληματίζει για διάφορα κοινωνικά ζητήματα μέσω αλληγοριών. Εδώ εξερευνά το όριο μεταξύ τέχνης και πραγματικότητας, ενώ ζητήματα που τίθενται στην Ορέστεια ψάχνουν επικαιροποίηση. Δυστυχώς, εγκλωβίζεται σε μια ιδέα ανατροπής του κατεστημένου τρόπου αντίληψης μιας παράστασης (πράγματι, η θεατρική παράσταση -και όχι μόνο- απαιτεί μία σύμβαση μεταξύ καλλιτεχνών και θεατών, η οποία δε σπάει ποτέ), χωρίς να παράγει και κάποια σκέψη γύρω από αυτό, καθιστώντας την ταινία ένα παιχνίδι του μυαλού του, που μάλλον δεν αφορά κανέναν άλλον. Δυστυχώς, ούτε σε επίπεδο δράσης ή τρόμου ή περιπέτειας μπορεί να σταθεί η ταινία, καθώς ούτε προς αυτά τα είδη είναι συνεπής.
Ελένη Π.
