Με αφορμή τη συνεργασία μεταξύ του γερμανού αξιωματικού κόμη Βολφ Μέττερνιχ και του γάλλου διευθυντή του Λούβρου Ζακ Ζογιάρ -κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη γερμανική κατοχή- για τη διάσωση αυτής της ζωντανής κιβωτού του ανθρώπινου πολιτισμού, ο διάσημος και πολύφημος ρώσος σκηνοθέτης μιλά για την τέχνη και τη λειτουργία των μουσείων ως φορέων ιστορίας και πολιτισμού και στο ενδιάμεσο πετά και λίγη λάσπη στη Σοβιετική Ενωση (γνωστός λάτρης του τσαρικού μεγαλείου γαρ).
Με απίστευτη αυτοαναφορικότητα και φλυαρία, ο Σοκούροφ εκφράζει μια αντίληψη για την τέχνη τόσο στείρα και μεταφυσική, ώστε τελικά την ανάγει σε ένα είδος τοτέμ του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, αποκομμένη εντελώς από την κοινωνική της λειτουργία. Ακόμα και σε επίπεδο φόρμας, ο Σοκούροφ απογοητεύει με την αφέλεια που επιδεικνύει στη συγκεκριμένη δουλειά του.
Ελένη Π.
