Μια ταινία του 1950, που άφησε βαθιά ίχνη στην τεχνοτροπία και την αισθητική του παγκόσμιου κινηματογράφου, επαναπροβάλλεται αυτές τις μέρες. Πρόκειται για μια ιστορία φόνου και βιασμού στη φεουδαρχική Ιαπωνία. Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα αφηγούνται, το καθένα από τη δική του σκοπιά, τα γεγονότα που συνέβησαν. Η διήγησή τους επηρεάζεται από τα κίνητρα, τις σκοπιμότητες και τον υποκειμενισμό του καθενός χωριστά.
Οσα έχει πει ο ίδιος ο μεγάλος Α. Κουροσάβα για την ταινία του αυτή αντιπροσωπεύουν την ουσία της: «Οι άνθρωποι συναντούν τεράστιες δυσκολίες όταν πρέπει να παρουσιάσουν τον εαυτό τους όπως πραγματικά είναι… Αν και ο άνθρωπος είναι ανίκανος να ομιλεί με πλήρη τιμιότητα όταν αναφέρεται στον εαυτό του, εντούτοις είναι πολύ πιο δύσκολο να αποφεύγει την αλήθεια όταν προφασίζεται πως είναι κάποιος άλλος».
Ελένη Σταματίου
