Καταρχάς χρειάζεσαι ένα καλό σλόγκαν. Παίρνεις την «αλλαγή», all time classic του παλαιού ΠΑΣΟΚ, παίρνεις και το «συμβόλαιο με το λαό», επίσης του παλαιού ΠΑΣΟΚ, τα συνθέτεις και φτιάχνεις το «Συμβόλαιο Αλλαγής».
Στη συνέχεια, χρειάζεσαι μια μουσική «πλάτη» για το σλόγκαν. Παίρνεις μια σειρά πράγματα που καίνε το λαό, τα χωρίζεις σε 11 θεματικές ενότητες και μετά τα κατηγοριοποιείς σε «πρόγραμμα των 50 πρώτων ημερών» και σε «πρόγραμμα σε βάθος τετραετίας» και είσαι κομπλέ.
Εχεις και μια μεγάλη αβάντα. Οταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου τα υποσχόταν αυτά στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η εργατική τάξη, η φτωχή και μεσαία αγροτιά, οι επαγγελματίες, η νεολαία (κυρίως η φοιτητική) τα είχαν ήδη διατυπώσει ως αιτήματα στις κινητοποιήσεις τους, τα είχαν διεκδικήσει, είχαν συγκρουστεί γι’ αυτά με τις δυνάμεις καταστολής του αστικού κράτους, που σχεδόν όλοι (με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως εμείς) το ονόμαζαν «κράτος της Δεξιάς». Η μεγάλη προσφορά του Α. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στο σύστημα ήταν ότι με μερικές ρεφόρμες κατάφερε να «μαζέψει» τον κόσμο από το δρόμο και να αντικαταστήσει το κλίμα των ταξικών συγκρούσεων από ένα κλίμα κοινωνικής συναίνεσης και ενσωμάτωσης των λαϊκών μαζών στην κυρίαρχη πολιτική. Υστερα, ήρθαν το «σταθεροποιητικό πρόγραμμα» του 1985 και η λαίλαπα του «εκσυγχρονισμού» (έτσι ονόμασαν τη συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού) το 1996-2004.
Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν τον κόσμο στο δρόμο. Αυτή είναι η μεγάλη αβάντα. Μπορούν, λοιπόν, να τον εξαπατήσουν με μεγαλύτερη άνεση. Οπως έκαναν το 2015-19. Ο Τσίπρας έδωσε από το Λαύριο μια μικρή πρόγευση για την επερχόμενη νέα εξαπάτηση: «Εχουμε χρέος να δώσουμε όλες και όλοι το παρών σ’ αυτό το νέο ραντεβού με την Ιστορία (σ.σ. κι άλλη αντιγραφή από το παλαιό ΠΑΣΟΚ). Προετοιμασμένοι όμως αυτή τη φορά κατάλληλα, με όραμα αλλά και με σχέδιο. Με πρόγραμμα ρεαλιστικό αλλά ταυτόχρονα και υλοποιήσιμο».
Μ’ άλλα λόγια, αυτή τη φορά δε σας τάζουμε τον ουρανό με τ’ άστρα, δεν έχουμε… αυταπάτες όπως το 2015, για να υποσχόμαστε ότι «θα καταργήσουμε τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους με ένα νόμο σε ένα άρθρο», είμαστε προετοιμασμένοι και ρεαλιστές. Σκέτα ρεαλιστές, όχι… αντισυστημικοί ρεαλιστές όπως ο Ανδρουλάκης ή… ρεαλιστικά ανυπάκουοι όπως ο Βαρουφάκης.
Θα δούμε παρακάτω τι σημαίνει ρεαλισμός και από τι καθορίζεται. Προς το παρόν θα σταθούμε στις υστερικές αντιδράσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, δείγμα του ότι το επιτελείο του Τσίπρα τους αιφνιδίασε, καθώς δυο βδομάδες προτού ανοίξουν οι κάλπες παρουσίασε κάτι που στα μάτια του κόσμου φαίνεται χειροπιαστό. «Και τα μισά απ’ αυτά που υπόσχεται να κάνει, κέρδος θα έχουμε». Αυτή είναι η αντίληψη που προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο οι συριζαίοι (ένας από δαύτους, ο Νίκος Μπελαβίλας, το είπε ακριβώς έτσι).
Ο Ανδρουλάκης απέδειξε για μια φορά ακόμη ότι είναι ολίγιστος. Κατηγόρησε τον Τσίπρα για… τυμβωρυχία του ΠΑΣΟΚ! Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ είναι πτώμα και το ξεθάβει ο Τσίπρας; Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ του Ανδρουλάκη διαφωνεί με αυτά που τάζει ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, έστω κι αν τα έχει κλέψει από το ΠΑΣΟΚ; Την ώρα που ο Τσίπρας αραδιάζει νούμερα για μισθούς, συντάξεις, ΦΠΑ και ό,τι άλλο ποθεί η ψυχούλα του μπαϊλντισμένου εργαζόμενου, ο Ανδρουλάκης ανακάλυψε τον… αντισυστημικό ρεαλισμό, που εύκολα τον λες… συστημικό σουρεαλισμό!
Ο μηχανισμός προπαγάνδας της ΝΔ αποφάσισε να το ρίξει στην αριθμολογία. Τα είπε ο Σκέρτσος, τα επανέλαβε ο Μητσοτάκης: οι εξαγγελίες του Τσίπρα κοστίζουν 83 δισ. την τετραετία. Ο ΣΥΡΙΖΑ τους κάνει πλάκα, θυμίζοντάς τους τα νούμερα που έχουν πει κατά καιρούς για τις ίδιες εξαγγελίες. Ομως, και χωρίς την πλάκα του ΣΥΡΙΖΑ ο κόσμος καταλαβαίνει με το δικό του τρόπο την καταστροφολογία που καλλιεργείται μέσω αριθμών που πετιούνται στον αέρα. Αντιλαμβάνεται τον Μητσοτάκη σαν «σφιχτό», δηλαδή σαν φορέα της λιτότητας, η οποία οδηγεί σε νέα φτωχοποίηση. Αντιλαμβάνεται πως ο στεναγμός, ιδιαίτερα της τελευταίας διετίας με την έκρηξη της ακρίβειας, θα γίνει βογγητό την επόμενη τετραετία.
«Οι δεσμεύσεις μας κοστίζουν πολύ λιγότερο από ό,τι κόστισαν οι απευθείας αναθέσεις τους όλο το προηγούμενο διάστημα» είπε ο Τσίπρας στο Λαύριο, αποφεύγοντας πάντως να δώσει αριθμούς (σε τηλεοπτική του συνέντευξη είχε πει 5,5 δισ. το χρόνο, δηλαδή 22 δισ. την τετραετία). Αν χρειαστεί, στις δυο βδομάδες που απομένουν μέχρι τις εκλογές, θ’ αραδιάσουν και νούμερα. Σάμπως κοστίζουν τίποτα;
Αριθμολογία κι ό,τι πιάσουμε, αυτός είναι ο μπούσουλας και των μεν και των δε. Ο Μητσοτάκης θέλει να πιάσει τους «νοικοκυραίους», ο Τσίπρας θέλει να πιάσει όσους έχουν σιχαθεί τον Μητσοτάκη και σκέφτονται πως το μείζον είναι να φύγει αυτός κι ό,τι μας δώσει ο άλλος κέρδος θα είναι.
Πρόκειται για τη λογική του κοινοβουλευτικού κρετινισμού στην έσχατη υποβάθμισή της. Ενας λαός καθηλωμένος, μια εργατική τάξη που εδώ και χρόνια δεν έχει αναπτύξει κάποιο διεκδικητικό κίνημα που να ζορίσει την κεφαλαιοκρατία (μερικοί επιμέρους αγώνες που αναπτύχθηκαν, με αμυντικό κυρίως χαρακτήρα) υπήρξαν η εξαίρεση σ’ έναν θλιβερό κανόνα, να περιμένει μια κυβερνητική εναλλαγή προσδοκώντας σε ψίχουλα, χωρίς να έχει βεβαιότητα και γι’ αυτά, χωρίς να πιέζει για την υλοποίησή τους. Η ανάθεση παρέα με τον καναπέ.
Τα περισσότερα απ’ αυτά που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η συνήθης μπουρδολογία. Θα περάσει τη ΔΕΗ στο κράτος, θα κάνει την Εθνική κρατική αναπτυξιακή τράπεζα, θ’ αλλάξει το πτωχευτικό δίκαιο κτλ. Με το τρίτο Μνημόνιο η κυβέρνηση Τσίπρα έχει υπογράψει τα αντίθετα. Και κυρίως έχει υπογράψει τη δέσμευση ότι οι ιμπεριαλιστές δανειστές (δηλαδή ο ευρωενωσίτικος δανειστικός μηχανισμός EFSF/ESM) θα έχουν λόγο στην ασκούμενη πολιτική μέχρι τουλάχιστον το 2060.
Για όσα απ’ αυτά τα προεκλογικά μέτρα έχουν δημοσιονομικό αντίκτυπο έχουν λόγο οι κέρβεροι της Κομισιόν. Δημοσιονομικό αντίκτυπο έχουν σχεδόν τα πάντα: από την επαναγορά της πλειοψηφίας των μετοχών της ΔΕΗ με κρατικό χρήμα μέχρι τη μείωση του ΦΠΑ και από την αύξηση των μισθών στο δημόσιο και των συντάξεων μέχρι την αύξηση του αφορολόγητου και όλα τα υπόλοιπα. Υπάρχει ήδη το «Ευρωπαϊκό Εξάμηνο», υπάρχουν ήδη οι δεσμεύσεις για το έλλειμμα (με την ανάπτυξη να πέφτει από χρόνο σε χρόνο), ενώ αυτοί οι κανόνες θα γίνουν πιο σκληροί από το 2024.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Αυτοί τάζουν θάλασσες και γεφύρια και στις Βρυξέλλες ολοένα και στενεύουν τον μνημονιακό ζουρλομανδύα
To 2014-15 oι συριζαίοι είχαν… ζωστεί τα φυσεκλίκια και υπόσχονταν ότι θα κατατροπώσουν τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, τον Γιούνκερ τον Ντάισελμπλουμ και τον Ντράγκι στα μαρμαρένια αλώνια των Βρυξελλών. Τα θυμόμαστε: «Γκόου μπακ μάνταμ Μέρκελ», «εμείς θα χτυπάμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη», «η κα Μέρκελ θα συμφωνήσει και θα ‘ναι ντάλα μεσημέρι» κτλ.
Τώρα, δεν υπαινίσσονται καν σύγκρουση με το ευρωσύστημα. Δεν μπαίνουν σ’ αυτή τη συζήτηση, γιατί δεν τους συμφέρει να ξύσουν πληγές. Οχι τόσο τις πληγές του 2015-19 όσο τις πληγές του 2023-24. Δεν λένε κουβέντα για τους νέους κανόνες οικονομικής διακυβέρνησης και σκληρής επιτροπείας της ΕΕ, που ειδικά για τις χώρες που ξεπερνούν το κριτήριο του χρέους (60% ως ποσοστό του ΑΕΠ, με την Ελλάδα να έχει υπερδιπλάσιο) θα είναι ασφυκτικοί σαν ζουρλομανδύας, γιατί θα αποκαλυφθούν τα ψέματά τους.
Μιλούν για ρεαλισμό, θέλουν την επενδυτική βαθμίδα από τους αξιολογικούς οίκους του χρηματιστικού κεφαλαίου, προετοιμάζοντας το κλίμα για το μέλλον: «θέλουμε αλλά δεν μπορούμε»!
Εδώ που τα λέμε, ούτε οι ψηφοφόροι δίνουν ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτά. Στέκονται σ’ εκείνα που φαίνονται χειροπιαστά. Πάντα με τη λογική «και ένα στα δέκα να κάνουν κέρδος θα έχουμε». Τη λογική της ταξικής κακομοιριάς πάνω στην οποία επενδύει ο ΣΥΡΙΖΑ.
- Θα πάνε, λένε, τον κατώτατο μισθό από 1.7.2023 στα 880 ευρώ. Μιλάμε για αύξηση 100 ευρώ στα 780 που είναι σήμερα ο κατώτατος μισθός. Ητοι 12,8%, η οποία όμως σε ετήσια βάση είναι 6,4%, αφού η αύξηση θα αφορά το μισό έτος. Αυτή η αύξηση, αν δοθεί, θα προστεθεί στο 7,05% που έδωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη από 1.4.2023 και δεν καλύπτει ούτε τις απώλειες από τον (κάλπικο) ονομαστικό πληθωρισμό της διετίας 2022-23. Για να μην πάμε στις απώλειες των προηγούμενων χρόνων, από το 2012, όταν πετσόκοψαν βίαια τον κατώτατο μισθό και από 751 ευρώ που ήταν από το 2009 τον κατέβασαν στα 586 ευρώ.
- Θα επαναφέρουν, λένε, την «13η σύνταξη». Η ίδια συριζαίικη αλητεία. Εκοψαν από τους συνταξιούχους δυο πλήρεις συντάξεις και το 2019, λίγο πριν από τις εκλογές στις οποίες συντρίφτηκαν, έδωσαν ένα φιλανθρωπικό βοήθημα (κλιμακωτά μάλιστα, με μάξιμουμ τα 500 ευρώ), το οποίο βάφτισαν «13η σύνταξη»!
- Θα δώσουν, λένε, 10% αύξηση στους μισθούς του δημοσίου από 1.7.2023. Η αύξηση σε ετήσια βάση είναι 5%. Και το διαφημίζουν ως παροχή, όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ξεχάσει από πότε έχουν να πάρουν αύξηση, όταν ο (κάλπικος) ονομαστικός πληθωρισμός το 2022 ήταν 9,6% και για το 2023 υπολογίζεται μεταξύ 6,5% και 4,5%!
Πήραμε μόνο μερικά παραδείγματα για να δείξουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, σαν ένα τσούρμο ζητιάνων που αρκεί να τους πετάξεις μερικά ψίχουλα για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους.
Μετά την κάλπη, βέβαια, αν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει κυβέρνηση μαζί με το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, ακόμη κι αυτά τα ψίχουλα θα είναι λιγότερα, ενώ κάποια θα εξαφανιστούν επειδή αυτό θα απαιτεί ο… οικονομικός ρεαλισμός.
