Ρε που φτάσαμε! Να χάνει άλλη μια ποσοστιαία μονάδα και επιπλέον 78.000 ψηφοφόρους το ΠΑΣΟΚ, να παίρνει μόλις 12,28% και η ηγετική του ομάδα να πανηγυρίζει λες και κέρδισε αυτοδυναμία. Το παν είναι ότι δεν έπεσαν σε μονοψήφιο νούμερο, όπως φοβούνταν. Τα υπόλοιπα ευελπιστούν ότι θα τα φτιάξουν. Πώς να τα φτιάξουν, όμως; Με το κόμμα τους να στηρίζει την τρίτη κατά σειρά «μνημονιακή» κυβέρνηση και με τον ΣΥΡΙΖΑ στρογγυλοκαθισμένο σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης να το παίζει «ήρεμη δύναμη» και να περιμένει την εξουσία να πέσει σαν «ώριμο φρούτο» στην ποδιά του;
Του Βενιζέλου γενικά δεν του πάνε οι εκλογικές βραδιές. Το 2007 έτρεξε στο Ζάππειο να αναγγείλει ότι θέλει να «φάει» τον Γιωργάκη και σε λίγο καιρό είχε χάσει πανηγυρικά. Τον Ιούνη του 2012 έσπευσε να καλέσει τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς να δηλώσουν ότι καταθέτουν τις διερευνητικές εντολές και να πάνε κατευθείαν στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, για ν’ αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους ως προς το σχηματισμό κυβέρνησης. Ηταν τόσο προφανής η βιασύνη του να εκθέσει τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ξέχειλο το άγχος του, που δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους Πασόκους τηλεσχολιαστές να τον στηρίξει. Αντίθετα, περίσσεψαν τα δυσμενή σχόλια περί πολιτικών παιχνιδιών που μπορεί να δώσουν παράταση στην ακυβερνησία. Ετσι, μέσα σε μια ώρα, ανατέθηκε στη δυστυχή Φώφη (το παιδί για τη λάντζα) να κάνει διορθωτικές δηλώσεις.
Ο Σαμαράς, που είχε το δικό του νταλκά να πάρει ο-πωσδήποτε την πρωθυπουργία για ν’ αποφύγει την εσωκομματική αμφισβήτηση (εφτάψυχος αποδείχτηκε), δεν είχε πρόβλημα να κάνει τη χάρη του Βενιζέλου και να συμφωνήσει μαζί του για σύσκεψη στο προεδρικό μέγαρο. Ομως, του έβαλε πάγο ο Παπούλιας που σκέφτηκε περισσότερο ως θεματοφύλακας του συστήματος και λιγότερο ως Πασόκος. Ν’ αφήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ήσυχο στο ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης που επέλεξε και να μη στήνουμε συσκέψεις μόνο και μόνο για να «την πει» ο Βενιζέλος στον Τσίπρα. Στο κάτω-κάτω, και μετά τις 6 Μάη οι πάντες κατάλαβαν ότι ο Τσίπρας ήθελε νέες εκλογές, αυτό όμως δεν εμπόδισε τον ΣΥΡΙΖΑ ν’ αυξήσει θεαματικά τη δύναμή του, μολονότι η προεδρία φρόντισε να δημοσιοποιήσει τα πρακτικά. Μόλις άρχισε η νέα προεκλογική περίοδος, όλοι ξέχασαν τι είχε γίνει στα παζάρια του προεδρικού μεγάρου. Ετσι, ο Βενιζέλος έμεινε με το άχτι και η νέα συγκυβέρνηση δημιουργήθηκε στη διάρκεια της διερευνητικής εντολής που πήρε ο Σαμαράς.
Ομως, με δεδομένη την κοινή απόφαση όλων να μπουν στη συγκυβέρνηση και μάλιστα με πρωθυπουργό τον Σαμαρά, οι Πασόκοι κατάφεραν να γίνουν επί ένα διήμερο μαλλιά κουβάρια. Αιτία το αν θα συμμετάσχουν στη συγκυβέρνηση με βουλευτές και κορυφαία κομματικά στελέχη, επιλογή που πριν ακόμα τις εκλογές απέρριπτε ο Σαμαράς, ενώ και πριν και μετά τις εκλογές υιοθετούσαν ο Λοβέρδος με τον Χρυσοχοΐδη, θεωρώντας ότι οι ίδιοι έπρεπε να είναι και στη νέα συγκυβέρνηση («και σε κρίσιμα υπουργεία», έλεγε ο Χρυσοχοΐδης). Ο Βενιζέλος κατάφερε να ξεπεράσει τον σκόπελο (γράφουμε σχετικά δίπλα), όμως η αμφισβήτησή του είναι πλέον γεγονός και φυσικά θα έχει συνέχεια.
Με το ΠΑΣΟΚ ξανά στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση σε τι μπορεί να ελπίζει ο Βενιζέλος για ν’ ανασυγκροτήσει έστω και λίγο το ΠΑΣΟΚ; Σε τίποτα απολύτως. Θα επιδιώξει απλώς να εκμεταλλευτεί την επαφή με τον κρατικό μηχανισμό, να μοιράσει χαρτιά μόνο σε νεότερα στελέχη που δεν έχουν άλλη επιλογή και θα παρακαλέσει τους… πατέρες του Αγίου Ορους, με τους οποίους έχει άριστες σχέσεις, να προσεύχονται γι’ αυτόν.
