Τα συντάγματα δεν είναι πολιτικά προγράμματα, για να διατυπώνουν αυτό που πρέπει να γίνει. Τα συντάγματα αποτελούν θεμελιακούς νόμους κάθε κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού και αποτυπώνουν αυτό που ήδη έχει συντελεστεί. Αυτός είναι ένας βασικός κανόνας του συνταγματικού δικαίου, η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται. Αν δει, λοιπόν, κανείς υπ’ αυτό το πρίσμα τη συνταγματική αναθεώρηση που προτείνει ο Σαμαράς, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται εν πολλοίς για μια τζούφια πολιτική κίνηση, η οποία δεν προσπαθεί να καλύψει μια επιτακτική ανάγκη για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που θ’ αποτυπώσουν μια ήδη διαμορφωμένη κατάσταση, αλλά εντάσσεται στην προεκλογική τακτική της ΝΔ και στην προσπάθεια του Σαμαρά να εμφανιστεί ως ο παντοδύναμος πολιτικός, αυτός που καθορίζει την ατζέντα. Γι’ αυτό και δεν επεδίωξε κάποια συνεννόηση με τον κυβερνητικό του εταίρο, το ΠΑΣΟΚ, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ούτε το μίνιμουμ των 151 βουλευτών που θ’ αποφασίσουν ότι η επόμενη Βουλή θα είναι αναθεωρητική (σ’ αυτή την περίπτωση στην επόμενη, αναθεωρητική Βουλή θα απαιτούνται 180 ψήφοι για κάθε προς αναθεώρηση διάταξη), αλλά έκανε τη φιέστα του, αδιαφορώντας για την αντίρρηση που εκφράστηκε από πλευράς ΠΑΣΟΚ.
Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς και από τις 30 προτάσεις που περιλαμβάνει η πρόταση Σαμαρά. Κάποιες απ’ αυτές δεν αφορούν το σύνταγμα, αλλά τον κοινό νομοθέτη και μπορούν να θεσπιστούν χωρίς να προηγηθεί συνταγματική αναθεώρηση. Το επεσήμανε ο Κουβέλης, που διατύπωσε την ίδια μέρα πέντε προτάσεις θεσμικών αλλαγών χωρίς συνταγματική αναθεώρηση, και αναγκάστηκε να το παραδεχτεί ο Σαμαράς: «Δεν απαιτούν όλα όσα ανέφερα αλλαγή του Συντάγματος. Κάποια αποτελούν θεσμικές τομές που μπορούν να γίνουν άμεσα»! Τότε γιατί τα περιέλαβε στην πρόταση για συνταγματική αναθεώρηση;
Ομως, και η πρώτη πρόταση («ενίσχυση του ρυθμιστικού ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας και την άμεση εκλογή του από τους έλληνες πολίτες») έρχεται σε σύγκρουση με την πρακτική πολιτική της ΝΔ. Δεν μπορεί από τη μια να ζητάς ενίσχυση των δικαιωμάτων του ΠτΔ και άμεση εκλογή του (που σημαίνει ότι αυτό αποτελεί επιτακτική ανάγκη του συστήματος) και την ίδια στιγμή να αναζητάς έναν πρόεδρο ευκαιρίας για την προεδρική εκλογή του 2015. Τι πρυτανεύει, η ανάγκη να μην πέσει η κυβέρνηση ή η ανάγκη να εκλεγεί ο ΠτΔ από μια Βουλή με φρέσκια λαϊκή εντολή; Ενα κόμμα που έχει την άποψη ότι ο ΠτΔ πρέπει να εκλέγεται απευθείας από τους εκλογείς, θα έπρεπε να μην επιδιώκει συμφωνία παρασκήνιου με πρόσωπο που θα μπορεί να μαζέψει 180 ψήφους στη σημερινή Βουλή, αλλά να προτείνει τον κατά τη γνώμη του καταλληλότερο και να πάει σε εκλογές με σημαία του (και) αυτό το πρόσωπο. Ο Σαμαράς την Τρίτη στον ΑΝΤ1 είπε ότι μπορεί να βρεθεί πρόσωπο που θα συγκεντρώσει 180 ψήφους από τη σημερινή Βουλή (δηλαδή που θα το ψηφίσει και η αντιπολίτευση) και την Τετάρτη παρουσίασε πρόταση για απευθείας εκλογή του ΠτΔ!
Ομως, αν παραβλέψουμε όλα τα παραπάνω και δούμε αυτοτελώς τις προτάσεις που παρουσίασε ο Σαμαράς, θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για ένα μπουκέτο αντιδραστικών προτάσεων που από τη μια ενισχύουν την ασυδοσία του κεφάλαιου [ιδιωτικά πανεπιστήμια (άρθρο 16), καταστροφή δασών (άρθρο 24), συνταγματική κατοχύρωση ιδιωτικοποιήσεων (!), «Ιδρυση ειδικού τμήματος στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την γρήγορη εκδίκαση υποθέσεων μεγάλων δημόσιων συμβάσεων και ιδιωτικών επενδύσεων», προκειμένου να διευκολύνεται το πλιάτσικο των καπιταλιστών] και από την άλλη δημιουργούν ένα πιο αυταρχικό, πιο κατασταλτικό αστικό κράτος: Ιδρυση συνταγματικού δικαστήριου και κατάργηση του διάχυτου συνταγματικού ελέγχου, έτσι που να είναι πιο ασφυκτικός ο έλεγχος των δικαστών και να μην ξεφεύγει καμιά δικαστική απόφαση (όπως π.χ. κάποιες αποφάσεις που δικαιώνουν απολυμένους του δημοσίου). Μεγαλύτερος περιορισμός των περιβόητων «ανεξάρτητων αρχών», για «να είναι ανεξάρτητες, όχι ανεξέλεγκτες». Θέσπιση ιδιώνυμου αδικήματος για τον αποκλεισμό δρόμων και την περιφρούρηση απεργιών («Την κατοχύρωση του δικαιώματος της ελεύθερης διακίνησης όλων και της ανεμπόδιστης πρόσβασης στην εργασία τους. Ωστε να μην διαταράσσεται συνεχώς η κοινωνικοοικονομική ζωή από την αυθαιρεσία ατόμων ή μικρών ομάδων»).
Ποια θα είναι η συνέχεια δεν μπορούμε να το προβλέψουμε. Ο Σαμαράς έκανε το σόου του και είπε ότι θα καταθέσει την πρόταση το Σεπτέμβρη, όταν θα ανοίξει η νέα σύνοδος της Ολομέλειας της Βουλής. Ολα, όμως, θα καθοριστούν από το αποτέλεσμα των εκλογών και τις εξελίξεις που θα πυροδοτήσει.
