Ενα πρωτοποριακό θεατρικό event έλαβε χώρα την περασμένη Τετάρτη, σ’ ένα θέατρο που ως τώρα μας έχει συνηθίσει στη ρουτίνα, τη συμβατικότητα και τα χαμηλού επιπέδου θεατρικά δρώμενα. Ενας πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός, ο Στάθης Μπούκουρας, απέδωσε συγκλονιστικά το έργο «Κοιμήθηκα φούρναρης και ξύπνησα βουλευτής», σε κείμενο και σκηνοθεσία Αλέξη Κούγια. Εχοντας παρακολουθήσει τον Κούγια να αγορεύει σε δικαστήρια, αναγνωρίσαμε τη γραφή του στο συγκλονιστικό αυτό μονόλογο και μπορούμε να μαντέψουμε τη ζήλια του. Πόσο θα ήθελε να ερμηνεύσει ο ίδιος το έργο του! Διότι ο Κούγιας αναφέρεται πάντοτε στις αγορεύσεις του στα παιδικά του χρόνια στους τότε χωμάτινους δρόμους της Πετρούπολης και στα εφηβικά του χρόνια, όταν με ευλάβεια προσκυνητή μετέφερε τους καφέδες στο δικηγορικό γραφείο Μπομπάκου, όπου για πρώτη φορά εμυήθη στα μυστήρια του δικηγορικού λειτουργήματος. Ολ’ αυτά με ύφος Βασιλάκη Καΐλα (στο λίγο μεγαλύτερο).
Το κοινό της Βουλής, όμως, στο μεγάλο αμφιθέατρο της οποίας δόθηκε η δραματική παράσταση (πώς λέμε «στην κεντρική αίθουσα του Μεγάρου ή της Στέγης» ένα πράμα) απεχθάνεται τις πρωτοπορίες. Ελάχιστοι βουλευτές (όλοι από το κόμμα Καμμένου) χειροκρότησαν τον Μπούκουρα όταν έπεσε η αυλαία, κάποιοι (πάντα από το κόμμα Καμμένου, μεταξύ των οποίων και ο ομότεχνός του Π. Χαϊκάλης) έσπευσαν να τον συγχαρούν όταν κάθιδρος απεσύρθη στα παρασκήνια (συγνώμη, στα έδρανα των ανεξαρτήτων θέλαμε να πούμε), συντετριμμένος από το βάρος του ρόλου που ερμήνευσε, ενώ μόλις καμιά δεκαπενταριά προστέθηκαν στις ψήφους κατά της άρσης της ασυλίας του.
Μεταξύ αυτών οι πασόκοι Ντόλιος, Σηφουνάκης και Κασσής και οι νεοδημοκράτες Ιακωβίδου και Κέλλας. Ο Ντόλιος μίλησε σαν νομικός. Ξέρω τη δικογραφία, είπε, και θεωρώ ότι Μπούκουρας και Αλεξόπουλος δεν είχαν γνώση των ενδότερων της ΧΑ. «Ο Μπούκουρας είπε έκανα λάθος, δεν είμαι φασίστας, ενώ ζήτησε και συγνώμη», είπε ο Σηφουνάκης. Ο γίγαντας Κασσής «έγραψε» πάλι: «Ακού-γοντας και τους δύο στη Βουλή –πέραν της ανθρωπιάς που μπορεί να δείξει ο καθένας μας– έχουν διαχωρίσει τη θέση τους από τη ΧΑ. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται πράγματι μία ευκαιρία. Ο Αλεξόπουλος μου είπε "έχουμε καταστραφεί"». Τι κρίμα να μην υπάρχουν οι Beatles, να εμπνευστούν από το μεγαλείο του Κασσή και να γράψουν, σε ηπειρώτικη πεντατονική, ένα κομμάτι με τίτλο «Give Stathis and Valantis a chance»! Η Ιακωβίδου δήλωσε πως ψήφισε «όχι» επειδή «έχει αμφιβολίες για το κατά πόσο υπήρξαν (σ.σ. Μπούκουρας και Αλεξόπουλος) συνειδητά μέλη της ΧΑ». Ο Κέλλας εξήγησε ακόμη πιο πρωτότυπα το «παρών» του: «Ο Χρ. Αλεξόπουλος είναι συντοπίτης μου. Στη Λάρισα δεν έχει ακουστεί ποτέ τίποτα γι’ αυτόν. Πρόκειται για έναν φιλήσυχο καταστηματάρχη. Με έπεισε ότι δεν είχε γνώση για τη δράση της ΧΑ κι επιπλέον το να φύγει κανείς από μια τέτοια οργάνωση δεν είναι εύκολο. Η έντονη φόρτιση που προκάλεσε η ομιλία του Μπούκουρα με έκανε να αλλάξω γνώμη. Η ανεξαρτητοποίησή τους δείχνει πως υπάρχει ειλικρινής μεταμέλεια»!
Και οι του κόμματος Καμμένου και οι πασοκονεοδημοκράτες που βγήκαν και αποκάλυψαν ότι ψήφισαν «κατά» αλληθωρίζουν προς κάποιες χρυσαυγίτικες ψήφους. Ας μην είναι σίγουροι, όμως, ότι θα τις πάρουν, γιατί τους «προδότες» στήριξαν, οπότε αυτό μπορεί να λειτουργήσει κι ανάποδα. Για άλλους λόγους κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έλειψαν από την ψηφοφορία. Δε θέλησαν με την αρνητική τους ψήφο να τροφοδοτήσουν την πολεμική κατά του κόμματός τους. Οι απόψεις τους, όμως, είναι γνωστές και εστιάζονται σε μια χαμηλού επιπέδου νομικίστικη (και όχι νομική) αντίκρουση του κατηγορητήριου κατά των χρυσαυγιτών. Στο πίσω μέρος του μυαλού τους, όμως, έχουν μικροκομματι- κούς υπολογισμούς: η ΧΑ κόβει ψήφους από τη ΝΔ, άρα ενισχύει την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ! Πάλι καλά που η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέκυψε στη γοητεία των (ντυμένων με νομικίστικα επιχειρήματα) μικροκομματικών υπολογισμών τους.
Ο αστικός Τύπος, πάντως, δεν τσίμπησε ούτε από τη θεατρική παράσταση του Μπούκουρα, ούτε από το «ακαταλόγιστο» του Αλεξόπουλου. Ειδικά τον Μπούκουρα τον κωλοχτύπησε, γιατί ήταν από τους πογκρομιστές των νεοναζί, με δικό του τάγμα εφόδου στην Κόρινθο, που αναλάμβανε δράση και στον Αγιο Παντελεήμονα. Στον Σαμαρά δεν αρκεί που οι Μπούκουρας-Αλεξόπουλος αποχώρησαν από τη ΧΑ. Θέλει να «κελαηδήσουν» και όχι να παριστάνουν τους ανήξερους. Αυτοί οι δύο (αν στο μεταξύ δεν προκύψουν και άλλοι «ανανήψαντες» νεοναζί) θα χρειαστούν και στο δικαστήριο, για να συγκρούονται με τους χρυσαυγίτες που θα μείνουν πιστοί στη συμμορία. Για να παίζουν το χρήσιμο ρόλο του «μετανοημένου» και να τροφοδοτούν με υλικό τα αστικά ΜΜΕ. Γι’ αυτό, προς το παρόν, δεν μπορούν να περιμένουν καλύτερη μεταχείριση, αν δεν κάνουν βήματα «μπροστά», ενισχύοντας με αποκαλύψεις το κατηγορητήριο.
Κατά τα άλλα, στο δικαστικό μέτωπο φάνηκε καθαρά ότι η «γραμμή» είναι να μη χώσουν άλλους χρυσαυγίτες στη φυλακή κατά την προεκλογική περίοδο. Δεν είναι και τόσο συνηθισμένο (το αντίθετο συμβαίνει) να δίνεται σε κατηγορούμενους προθεσμία ενός μήνα και 40 ημερών για ν’ απολογηθούν, όταν μάλιστα το κατηγορητήριο τους είναι γνωστό πριν προσέλθουν στον ανακριτή. Εγινε με τους τέσσερις χρυσαυγίτες βουλευτές, στους οποίους δόθηκε προθεσμία που να ξεπερνά και τις τοπικές εκλογές και τις ευρωεκλογές.
Είναι φανερό ότι δε θέλουν να βάλουν άλλους χρυσαυγίτες βουλευτές στη φυλακή, σ’ αυτή τη φάση. Προφανώς μέτρησαν με τις δημοσκοπήσεις τα αποτελέσματα και αποφάσισαν να μην τους ηρωοποιήσουν στα μάτια των ψηφοφόρων. Παράλληλα, δουλεύει το παρασκήνιο των Μπαλτάκων και της ΚΥΠ, με στόχο να τραβήξουν κάποιους ακόμη από τους χρυσαυγίτες, μετά τους Αλεξόπουλο και Μπούκουρα. Ισως να δούμε καμιά «έκπληξη» και πριν τις εκλογές. Ακόμη και η μη δημοσιοποίηση από τους χρυσαυγίτες κασετών με συνομιλίες τους με νεοδημοκράτες πολιτικούς ίσως είναι αποτέλεσμα παρασκηνιακής συμφωνίας (εκτός αν δεν έχουν τίποτα και απλώς μπλοφάριζαν). Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ανάμεσα στους έγκλειστους στον Κορυδαλλό και σ’ αυτούς που δεν προφυλακίστηκαν υπάρχει κόντρα. Ο Κασιδιάρης με τον Παναγιώταρο παίζουν το δικό τους παιχνίδι, ενώ ο Μιχαλολιάκος με τον Παππά έχουν δεμένα τα χέρια τους και από τη φυλακή δεν μπορούν να κινήσουν τα νήματα. Η κάθε κλίκα και ατομικά ο κάθε χρυσαυγίτης παράγοντας βλέπει με μισό μάτι όλους τους υπόλοιπους. Εχουν συνείδηση της συμμορίτικης φύσης τους και ξέρουν ότι ο καθένας τους δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στους άλλους.
Εκείνο που σε κάθε περίπτωση πρέπει να τονίζεται είναι πως το αστικό κράτος δεν πρόκειται να εξαφανίσει το φασισμό. Ούτε τη συγκεκριμένη ναζιστική συμμορία, όσες διώξεις και ν’ ασκήσει ενάντια στα στελέχη της. Δημιούργημα του καπιταλισμού είναι ο φασισμός, που στην κρίση φούντωσε και απέκτησε κοινωνικά ερείσματα, πατώντας πάνω στο στρωμένο έδαφος του εθνικισμού, του ρατσισμού, της ατομικότητας, του παρτακισμού, της διαφθοράς, της έλλειψης κοινωνικής συνείδησης και συνείδησης αλληλεγγύης.
Παλαιότερα, σε εποχές ήρεμης καπιταλιστικής ανάπτυξης (έστω και με χαμηλούς ρυ- θμούς), αυτά τα κοινωνικά φαινόμενα καλύπτονταν από τη ρουσφετολογική πολιτική των αστικών κομμάτων εξουσίας, από την εξαγορά συνειδήσεων με ισχνά ανταλλάγματα, που ήταν όμως ικανά να κρατούν αυτά τα κοινωνικά στρώματα εντός της νομιμότητας που καθόριζαν οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις. Οταν η κρίση υποχρέωσε τις κυρίαρχες δυνάμεις να απόσχουν απ’ αυτά τα ανταλλάγματα, όλο αυτό το κοινωνικό δυναμικό «απελευθερώθηκε» και κινήθηκε στην κατεύθυνση του φασισμού. Μόνο η οργανωμένη, συλλογική δράση σε ανατρεπτική κατεύθυνση μπορεί να δημιουργήσει το αντίπαλο δέος στο φασισμό, το οποίο θα είναι ταυτόχρονα αντίπαλο δέος και στον καπιταλισμό.
