Συντονισμένα τα παπαγαλάκια της κυβερνητικής προπαγάνδας τιτίβιζαν την περασμένη Δευτέρα: «Η Γαλλία στέλνει το αεροπλανοφόρο “Σαρλ Ντε Γκολ“ στο Οικόπεδο 8 της κυπριακής ΑΟΖ». «Ερχονται οι Γάλλοι να μας σώσουν από τους Τούρκους» ήταν το μήνυμα που ήθελαν να στείλουν στον ελληνικό λαό, λίγο προτού ο Μητσοτάκης πάει στο Παρίσι για να συναντηθεί με τον Μακρόν.
Την ίδια μέρα έφτανε στον Πειραιά το θηριώδες γαλλικό ελικοπτεροφόρο «Dixmude», το οποίο έγινε δεκτό με ιαχές πατριωτικού ενθουσιασμού (σαν να επαναλαμβάνεται η ναυμαχία του Ναβαρίνου, αλλά μόνο με το γαλλικό στόλο). Οταν, μάλιστα, ο γάλλος πρέσβης -κατά την τελετή υποδοχής του «Dixmude»- δήλωσε ότι η Γαλλία θα στείλει μια φρεγάτα που θα περιπολεί επί μονίμου βάσεως στην Ανατολική Μεσόγειο, χέστηκαν από τη χαρά τους. «Μήνυμα στήριξης σε Ελλάδα και Κύπρο από τους Γάλλους», ήταν ο πιο μετριοπαθής τίτλος που γράφτηκε.
Πρόκειται φυσικά για παραμύθια. Οχι μόνο επειδή, γενικά, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κοιτάζουν τα συμφέροντά τους και δεν κινούνται από διάθεση αλληλεγγύης ή υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου, ενώ παράλληλα «πουλάνε» πολύ ακριβά τις υπηρεσίες προστασίας που προσφέρουν (μιλάμε για κανονικό ιμπεριαλιστικό νταβατζιλίκι). Αλλά επειδή οι γαλλικές στρατιωτικές κινήσεις στην περιοχή δεν έχουν σχέση με τα ελληνοτουρκικά, αλλά υπακούουν στο γενικότερο σχεδιασμό του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή.
Για παράδειγμα, η αποστολή γαλλικής φρεγάτας σε μόνιμη αποστολή στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι καινούργια είδηση. Είναι γνωστή εδώ και πολύ καιρό (από τότε που η Γαλλία συνειδητοποίησε ότι έχασε εντελώς το παιχνίδι της στη Συρία). Το δε «Σαρλ Ντε Γκολ», επίσης ξεκίνησε για πολύμηνη περιοδεία στη Μεσόγειο αλλά και στον Περσικό Κόλπο και στον Ινδικό Ωκεανό. Δεν ξεκίνησε για το Οικόπεδο 8 της κυπριακής ΑΟΖ, αλλά για την πολύμηνη περιοδεία του, στη διάρκεια της οποίας θα πραγματοποιήσει πολλών ειδών ασκήσεις. Γι' αυτό και στο πρώτο κομμάτι της διαδρομής του, στα συνοδευτικά πλοία συμμετέχει και η ελληνική φρεγάτα «Σπέτσαι» (γράψαμε σχετικά στο προηγούμενο φύλλο μας).
Προγραμματισμένες στρατιωτικές αποστολές της Γαλλίας, που εντάσσονται στο στρατηγικό σχεδιασμό του γαλλικού ιμπεριαλισμού, τις παρουσιάζουν ως δήθεν στρατιωτική παράταξη της Γαλλίας στο πλευρό της Ελλάδας και της Κύπρου! Ξενοδουλεία μεν, με παραμύθια δε.
Βέβαια, και ο γάλλος πρέσβης στην Αθήνα, ξέροντας τι θέλει ν' ακούσει το ελληνικό ακροατήριό του, είπε με νόημα στην τελετή υποδοχής του «Dixmude»: «Δεν είναι πολλές οι χώρες που επιστρατεύουν επί μονίμου βάσεως μια φρεγάτα στην περιοχή. Η Γαλλία θεωρεί ότι το διακύβευμα στην Ανατολική Μεσόγειο είναι μεγάλο». Θα συμφωνήσετε ότι πρόκειται για αριστοτεχνικό διπλωματικό δείγμα. Αφήνει στην ελληνική κυβέρνηση περιθώριο να χρησιμοποιήσει τη δήλωσή του στην προπαγάνδα της, ενώ δεν ανοίγει κανένα μέτωπο με την τουρκική κυβέρνηση, αφού μιλά γενικά για μεγάλο διακύβευμα στην Ανατολική Μεσόγειο. Διακύβευμα για ποιον άραγε; Για τη Γαλλία και τα συμφέροντά της, φυσικά. Εκτός αν είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστέψει ότι η Γαλλία στέλνει πολεμικά σκάφη στην Ανατολική Μεσόγειο για να υπερασπιστεί την Ελλάδα και την Κύπρο «που έχουν το δίκιο με το μέρος τους».
Την ίδια μέρα, ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου Τζαντ Ντίρι, ενημέρωσε μέσω Twitter ότι ο Τραμπ είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Ερντογάν, στη διάρκεια της οποίας υπογράμμισε την ανάγκη «Τουρκία και Ελλάδα να επιλύσουν τις διαφορές τους στην Ανατολική Μεσόγειο». Συμπλήρωσε, ότι οι δύο ηγέτες «συζήτησαν την ανάγκη να εξαλειφθούν οι ξένες επεμβάσεις και να διατηρηθεί η κατάπαυση του πυρός στη Λιβύη» και ότι «η βία στην Ιντλίμπ της Συρίας (σ.σ. όπου ο Ασαντ κάνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με ρωσική αεροπορική υποστήριξη) πρέπει να σταματήσει».
Η είδηση δεν άρεσε καθόλου στην Αθήνα, καθώς ήρθε λίγες μέρες μετά την ψυχρολουσία που υπέστη ο Μητσοτάκης στο Λευκό Οίκο. Οι Αμερικάνοι «συνομιλούν» με τον Ερντογάν και για τη Λιβύη και για τη Συρία (την ίδια στιγμή που οι Γερμανοί πετούν στα σκουπίδια το αίτημα του Μητσοτάκη να τον καλέσουν στη διάσκεψη του Βερολίνου) και τηρούν ίσες αποστάσεις από Αθήνα και Αγκυρα, καλώντας τες απλά «να επιλύσουν τις διαφορές τους». Μια μέρα μετά, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, απαντώντας σε ερώτηση ελληνικού Μέσου (ΑΝΤ1), ακολούθησε πιστά τη γραμμή Τραμπ: «Καλούμε όλα τα κράτη να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους ειρηνικά και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο».
Το ίδιο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, πριν από μερικές μέρες, χαρακτήριζε «προκλητική» τη στάση της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ. Σωστά, αλλά σε εποχές κρίσης τα πράγματα αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Το παζάρι με τον Ερντογάν και για τη Λιβύη αλλά και για τη Συρία, όπου ο Ασαντ εκκαθαρίζει τους τελευταίους αντικαθεστωτικούς αντάρτες από την επαρχία Ιντλίμπ, φαίνεται πως απαιτεί αμερικάνικη «ουδετερότητα» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στην ένταση του τελευταίου διαστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά απ' αυτές τις δηλώσεις από πλευράς αμερικάνικης κυβέρνησης, ο Ερντογάν έκανε μια «επίθεση φιλίας», δηλώνοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από την Τουρκία και πως ο ίδιος και η κυβέρνησή του θέλουν να πάνε σε διεθνές δικαστήριο για να λύσουν τις διαφορές τους με την Ελλάδα.
Σε κανένα διεθνές δικαστήριο δεν πρόκειται να πάνε, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, για τον απλούστατο λόγο ότι η μεν Τουρκία θέλει να βάλει στο συνυποσχετικό της προσφυγής σε διεθνές δικαστήριο όλες τις διεκδικήσεις της, ενώ η Ελλάδα δηλώνει ότι δε συζητά τίποτ' άλλο εκτός από τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας (και κατ' εξακολούθηση ΑΟΖ στο Αιγαίο), με τρόπο που θα καθιστά την Τουρκία… ηπειρωτικό κράτος, χωρίς θάλασσα.
Επειδή οι νέες αμερικάνικες δηλώσεις δεν άρεσαν, υποβαθμίστηκαν εντελώς από τα ελληνικά ΜΜΕ. Σε δυο μέρες ο Κούλης θα συναντούσε τον Μακρόν στο Παρίσι, οπότε όλα θα επισκιάζονταν από ένα βροντώδες «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία». Οπως και έγινε, δηλαδή, καθώς σε αντίθεση με άλλους ιμπεριαλιστές ηγέτες, ο Μακρόν δεν είχε πρόβλημα να δηλώσει: «Η Γαλλία υποστηρίζει την Ελλάδα, την Κύπρο σε σχέση με το σεβασμό των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, καταδικάζοντας τις προκλήσεις της Τουρκίας ως προς τούτο. Επαναλάβαμε τις ανησυχίες μας. Καταδικάσαμε με σαφή τρόπο τη συμφωνία Τουρκίας- Λιβύης».
Η γαλλική πολιτική ηγεσία βρίσκεται σε φραστική σύγκρουση με την Τουρκία εδώ και μερικά χρόνια, από την εποχή του Ολάντ. Ο Μακρόν συνεχίζει την ίδια πολιτική. Και βέβαια, πίσω από τη σύγκρουση δεν βρίσκονται η… ηθική και το… Διεθνές Δίκαιο, αλλά τα συμφέροντα του γαλλικού ιμπεριαλισμού που είναι ριγμένος στην τεράστια τουρκική αγορά και στις πωλήσεις πολεμικού υλικού. Οι Γερμανοί έχουν μαζέψει όλο το «χαρτί» στην Τουρκία, όπως συνέβαινε και την εποχή που κατέρρεε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επιπρόσθετα, οι Γάλλοι που έχουν συμφέροντα στη Λιβύη, «τα παίρνουν στο κρανίο» με τις παρεμβάσεις του Ερντογάν, που από το τίποτα βρέθηκε να αποτελεί σημαντικό παράγοντα στις διαδικασίες για τη ρύθμιση του Λιβυκού. Αμα ακούσετε γάλλο πολιτικό να λέει καλά λόγια για την τουρκική πολιτική ηγεσία, να είστε βέβαιοι ότι κάποια καλή «δουλειά» πήραν τα γαλλικά μονοπώλια στην Τουρκία. Μέχρι να γίνει αυτό (αν γίνει), οι γάλλοι ιμπεριαλιστές θα χρησιμοποιούν τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες ως μαϊντανούς στην «αντιτουρκική» τους προπαγάνδα. Κι αυτό θα πλασάρεται στον ελληνικό λαό ως «στήριξη των εθνικών μας δικαίων από τη Γαλλία».
Οταν πηγαίνεις στο Παρίσι, δεν μπορείς να μη βγεις και για ψώνια. Οταν είσαι πρωθυπουργός θα ψωνίσεις όπλα και θα πουλήσεις κρατικές επιχειρήσεις για τις οποίες ενδιαφέρονται γαλλικά μονοπώλια. Η αγορά δύο φρεγατών τύπου Belharra αποτελεί το κρυφό αντικείμενο του πόθου τριών διαδοχικών πρωθυπουργών: Σαμαρά, Τσίπρα, Μητσοτάκη. Θα τις είχαν πάρει, αλλά η αγορά κολλάει στις δόσεις που αναγκαστικά θέλει το ελληνικό κράτος. Δεν ξέρουμε αν ο Κούλης με τον Μακρόν βρήκαν κάποια λύση, ενημερώνουμε όμως ότι μιλάμε για πάνω από 2 δισ. ευρώ το τεμάχιο! Θα μας βγει λίγο ακριβά η γαλλική «βοήθεια», αλλά τουλάχιστον θα μπορούμε… να κοιμόμαστε ήσυχοι. Τα ίδια δεν μας έλεγαν τότε με την «αγορά του αιώνα» (αμερικάνικα F-16 και γαλλικά Mirage); Καλό είναι να τα θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να τα μαθαίνουν οι νεότεροι, για να πάψουν να πιστεύουν (όσοι πιστεύουν) τα παραμύθια της ξενοδουλείας και του εθνικισμού.
