Σου ερχόταν να σπάσεις την τηλεόραση και να πετάξεις τις εφημερίδες στα σκουπίδια το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από το τι θα πει ο Καραμανλής στη Θεσσαλονίκη όχι για την οικονομική και κοινωνική πολιτική της κυβέρνησής του, αλλά για τον Βουλγαράκη, το Ρουσόπουλο και τον Τατούλη. Λες και το μέγα θέμα της πολιτικής ζωής είναι πώς θα διαμορφωθούν τα πράγματα στο εσωτερικό του κυβερνητικού στρατόπεδου.
Ο Καραμανλής είπε αυτά που είπε, κάλυψε απόλυτα τους υπουργούς του, άφησε ελεύθερο (μέχρι νεωτέρας) τον Τατούλη να λέει και να γράφει τις παπαριές του και το διήμερο Δευτέρας-Τρίτης είχαμε ανάλυση γι’ αυτά που είπε και γι’ αυτά που δεν είπε. Τα ουσιαστικά ζητήματα πολιτικής, στα οποία αναφέρθηκε ο Καραμανλής (με τον τρόπο που αναφέρονται πάντοτε οι πρωθυπουργοί), μετά βίας χώρεσαν σε μερικές αράδες στο τέλος των σχετικών ρεπορτάζ, που ήταν γεμάτα από παραπολιτικό κουτσομπολιό: γιατί έλειψε ο Βουλγαράκης, γιατί δεν πήγε ο Παπαγεωργόπουλος, τι δήλωσαν ο Βαρβιτσιώτης, ο Εβερτ και ο Κεφαλογιάννης, πώς εμφανίστηκε ο «κόκκινος» Πάνος στην τηλεόραση, πώς αντέδρασε η Ζαχαρέα και άλλα τέτοια απείρου κάλλους.
Ποια ήταν η είδηση της Θεσσαλονίκης; Οτι ο Καραμανλής δεν εξήγγειλε ούτε ένα δημαγωγικό ψευτομέτρο, απ’ αυτά που συνηθίζουν να εξαγγέλλουν οι πρωθυπουργοί. Αντίθετα, επανέλαβε περισσότερες από μία φορές, ότι προτιμά να είναι δυσάρεστος παρά διμοφιλής. Τι σημαίνει αυτό; Οτι τα χειρότερα δεν τα ‘χουμε δει ακόμη.
Αντί γι’ αυτό, τα ΜΜΕ ασχολούνταν με την παραπολιτική. Μπορεί να μην του άρεσε αυτό του Καραμανλή, μια και θολώνει η εικόνα του, από την άλλη όμως δε μπορεί παρά να είναι ευχαριστημένος, αφού η ουσία της πολιτικής του έμεινε στο απυρόβλητο. Ηρθαν την επομένη και δυο γκάλοπ, με βασικά θέματα πάντα τα παραπολιτικά, και έδεσε το γλυκό. Την ώρα που η κυβέρνηση προωθούσε στην Ολομέλεια της Βουλής το φοροληστρικό νομοσχέδιο του Αλογοσκούφη, η επικαιρότητα ασχολούνταν με τις μπίζνες του Βουλγαράκη και της Μάρας και τις νέες «ζεϊμπεκιές» του Πολύδωρα (που ζήλεψε τη δόξα του Τατούλη), χωρίς καν να συνδέει όλ’ αυτά τα γεγονότα.
Σύνδεση, βέβαια, υπάρχει. Τα σκάνδαλα, το μεγάλο φαγοπότι, το βόλεμα των ημετέρων, το όργιο της ρεμούλας είναι κομμάτι της ίδιας πολιτικής που χτυπά τα εργατικά δικαιώματα, που φουντώνει την ανεργία και την ακρίβεια, που πετσοκόβει την ασφάλιση, που επιβάλλει νέα φορολογικά χαράτσια. Της πολιτικής διαχείρισης του καπιταλισμού στις συνθήκες της προϊούσας κρίσης του.
Το αποτέλεσμα της παραπολιτικής, η οποία εκμεταλλεύεται το μεγάλο κοινωνικό κενό, την παθητικότητα της εργαζόμενης κοινωνίας, είναι να εμφανίζεται ως πολιτική και να δίνει τον τόνο στις εξελίξεις. Και έτσι, να «καπελώνει» την ήδη «καπελωμένη» κοινωνική συνείδηση. Να περιστρέφονται τα πάντα γύρω από τις ενδείξεις των γκάλοπ, τις καντρίλιες των κομμάτων και των αρχηγών τους και το τζόγο για το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών (ευρωεκλογών ή βουλευτικών).
Σ’ αυτές τις συνθήκες, δυο θέματα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία:
–Πρώτο, η αντιπληροφόρηση, δηλαδή η πλατιά, αποκαλυπτική και ενημερωτική ζύμωση και η ανάδειξη των πραγματικών διακυβευόμενων της περιόδου που διανύουμε.
–Δεύτερο, η δημιουργία εργατικών συσπειρώσεων που θα δράσουν παραδειγματικά σε ταξική κατεύθυνση.
