Πολλοί σχολίασαν πως ήταν σουρεαλιστικό το φινάλε της σύναξης του ΚΕΑ (Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς), με τους συνέδρους να τραγουδούν το «Παντιέρα Ρόσα» και να σηκώνουν τις γροθιές όταν ακούγεται ο τελευταίος στίχος: «Ζήτω ο κομμουνισμός και η ελευθερία». Εμείς το βρήκαμε απλώς γελοίο και δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί.
Αυτού του είδους η γελοιότητα δεν είναι η μοναδική, ούτε αφορά μόνο το ΚΕΑ. Επί δεκαετίες η Σοσιαλιστική Διεθνής, η παράταξη του σοσιαλιμπεριαλισμού και του σοσιαλφασισμού, έκλεινε τα συνέδριά της με τη «Διεθνή», κουβαλώντας μια παράδοση από τα χρόνια που η Β' Διεθνής εκπροσωπούσε το επαναστατικό προλεταριάτο (19ος αιώνας). Νομίζουμε πως ήταν ο Γιωργάκης Παπανδρέου που σταμάτησε αυτή την παράδοση, όταν εκλέχτηκε πρόεδρος της ΣΔ. Αλλά και ο Περισσός, που χαρακτήρισε «πολιτική απάτη» το φινάλε της μάζωξης του ΚΕΑ με το «Παντιέρα Ρόσα», καλύτερα να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Θα δει τότε την πολιτική απάτη σε όλο το αποκρουστικό της μεγαλείο. Τι σχέση έχει με τις επαναστατικές παραδόσεις, με το σφυροδρέπανο και τη «Διεθνή» το κόμμα που έχει διακηρύξει ότι «στη σοσιαλιστική επανάσταση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι» και κάθε φορά που το σύστημα χρειάζεται τις υπηρεσίες του, ακόμη και σε επίπεδο καταστολής, σπεύδει να τις προσφέρει;
