Τη Δευτέρα ο Σαμαράς (ξανα)συναντήθηκε με την τρόικα. Από το μέγαρο Μαξίμου δόθηκε η γραμμή ότι υπήρξε αδιέξοδο και πλέον το παιχνίδι το πήρε πάνω του ο Σαμαράς, ο οποίος θα κάνει πολιτική διαπραγμάτευση συνομιλώντας απευθείας με τους ηγέτες της ΕΕ. Την επομένη, βούιξαν οι εφημερίδες, αναπαράγοντας τη γραμμή του Μαξίμου:
«Πολιτική λύση επιδιώκει ο Σαμαράς» (Τα Νέα), «Παραμένει το χάσμα με την τρόικα – Λύση με πολιτική διαπραγμάτευση επιδιώκει ο Α. Σαμαράς» (Καθημερινή), «Ε-μπλοκή στις διαπραγματεύσεις, πολιτική λύση αναζητεί ο Α. Σαμαράς» («Ελεύθερος Τύπος»), «Μεγάλο παζάρι με τους ισχυρούς της Ευρώπης» («Ε-θνος»). Το πανομοιότυπο των τίτλων δείχνει καθαρά ότι δόθηκε γραμμή να παίξει αυτό το θέμα και οι καπιταλιστές ιδιοκτήτες των φυλλάδων ευθυγραμμίστηκαν (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις κορυφές των αστικών ΜΜΕ δεν υπάρχει πλέον συμπολιτευόμενος και αντιπολιτευόμενος Τύπος).
Δεν ξέρουμε αν επικοινώνησε και με ποιους επικοινώνησε ο Σαμαράς. Το βέβαιο είναι ότι δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με τους Μέρκελ και Ολάντ. Ισως να επικοινώνησε με τον παλιό του φίλο τον Μπαρόζο και με τον Ρομπάι, που είναι μεν πολιτικά πρόσωπα, αλλά με υπαλληλική σχέση έναντι των ισχυρών ιμπεριαλιστικών ηγετών. Αν πράγματι επικοινώνησε μ’ αυτούς, είναι σίγουρο (φαίνεται εκ του αποτελέσματος), ότι του διεμήνυσαν πως σ’ αυτή τη φάση δεν έχει κανένα περιθώριο πολιτικής διαπραγμάτευσης, γιατί παίζονται άλλα, πιο σοβαρά ζητήματα. Γι’ αυτό καλά θα κάνει να συνεχίσει το νταλαβέρι με την τρόικα, για να καταλήξουν κάπου και μετά ν’ ασχοληθούν μαζί του οι «μεγάλοι».
Οι ίδιοι, λοιπόν, άνθρωποι που τη Δευτέρα περνούσαν την… ηρωική γραμμή της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» άρχισαν την Τρίτη το «μάζεμα». «Δεν υπήρξε τίποτα έκτακτο ούτε κλίμα ρήξης με την τρόικα», διαβεβαίωναν στενοί συνεργάτες του Σαμαρά, διαψεύ-δοντας της πληροφορίες που κάποιοι άλλοι από το επιτελείο του Μαξίμου είχαν διοχετεύσει, περί τηλεφωνικών συνομιλιών του Σαμαρά με τους Μέρκελ και Ολάντ. Την ίδια μέρα, ο Στουρνάρας ξανασυναντήθηκε με τον Σαμαρά και έκλεισε με προσωπική του δήλωση το ηρωικό κεφάλαιο: «Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται, όχι σε πολιτικό επίπεδο. Εγώ συζητάω με την τρόικα».
Στην πραγματικότητα, ουδείς σήμερα στην Ευρωλάνδη ασχολείται με το ελληνικό πρόβλημα, το οποίο επί του παρόντος έχει ανατεθεί στην τρόικα. Η τρόικα από τη μεριά της δεν δείχνει να βιάζεται καθόλου κι αυτό φάνηκε από τα τέλη Αυγούστου που πρωτοκατέβηκε στην Αθήνα μετά τις τελευταίες εκλογές. Τα τελευταία νέα λένε πως είναι διατεθειμένη να μείνει ακόμα και μέχρι το Νοέμβρη στην Ελλάδα, προκειμένου να καταλήξει σε μια κοινή απόφαση με την ελληνική συγκυβέρνηση για το πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ, τη διάρθρωσή του και το μοίρασμά του χρόνο με το χρόνο.
Γιατί δεν βιάζεται η τρόικα; Γιατί το παιχνίδι που γίνεται είναι ευρύτερο και σκληρό, δεδομένου ότι σ’ αυτό παίρνουν μέρος οι μεγάλοι παίχτες. Το ΔΝΤ και ο γερμανογαλλικός άξονας, που έχει κι αυτός τα δικά του εσωτερικά προβλήματα. Οταν πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της Ισπανίας, κανείς δεν έχει προτεραιότητα την Ελλάδα, η οποία έχει μπει από το 2010 σε ρότα και θεωρείται δεδομένη (το ίδιο ισχύει και για την Πορτογαλία).
Και τι θα γίνει με τη «μεγάλη δόση» των 31,5 δισ.; Αν χρειαστεί, θα σπάσει σε δόσεις. Αν λήγει κάποιο μεγάλο ομόλογο του ελληνικού κράτους, θα δοθεί ισόποσο δάνειο (τον τεχνικό τρόπο θα τον βρουν, όπως τον βρίσκουν μέχρι τώρα), ώστε το ομόλογο να αποπληρωθεί και οι δανειστές να μη χάσουν τα λεφτά τους. Αν κάποια ελληνική τράπεζα φτάσει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, θα τη στηρίξουν μέσω των μηχανισμών που διαθέτουν.
Μήπως είναι η πρώτη φορά που το ΔΝΤ υποστηρίζει ότι δεν βγαίνει το ελληνικό «πρόγραμμα» και πως απαιτείται νέο «κούρεμα», το οποίο αυτή τη φορά θα αφορά τον λεγόμενο «επίσημο τομέα», δηλαδή την ΕΚΤ και τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης; Και το Φλεβάρη του 2012 τα ίδια υποστήριζε το ΔΝΤ και από τη Γερμανία δόθηκε εντολή ν’ αλλάξουν οι τεχνοκράτες του την έκθεσή τους, ώστε το ελληνικό χρέος να δείχνει «βιώσιμο» (120% του ΑΕΠ το 2020). Και πώς έγινε αυτό το θαύμα; Στα χαρτιά όλα γίνονται. Εκαναν την «υπόθεση εργασίας», ότι ο ελληνικός καπιταλισμός από το 2013 μέχρι το 2020 θ’ αναπτύσσεται με μέσο ρυθμό 2,5% το χρόνο! Οπως έκανε το 2001 η ΓΣΕΕ, όταν έκανε «αναλογιστική μελέτη» και «βρήκε» ότι ο νόμος Ρέππα έλυσε το ασφαλιστικό για τα επόμενα 30 χρόνια! Το ότι το 2012, με τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς, η καπιταλιστική ύφεση βαδίζει προς το -7% και το 2013 προς το -5% (το ΚΕΠΕ τα λέει αυτά, όχι εμείς), ελάχιστη σημασία έχει για τα σχέδια επί χάρτου. Πάνω σ’ αυτά τα θέματα, λοιπόν, επανέρχεται το ΔΝΤ. Και γιατί επανέρχεται; Οχι γιατί το έχει πιάσει κανένας πόνος για τον ελληνικό λαό, αλλά γιατί το αγγλοσαξονικό χρηματιστικό κεφάλαιο, που ελέγχει το ΔΝΤ, θέλει να στριμώξει το γερμανικό, το οποίο φυσικά αντιστέκεται.
Πάρτε το ζήτημα της Ισπανίας. Ο Ραχόι κάνει τον δύσκολο, για να κερδίσει χρόνο τουλάχιστον μέχρι τις τοπικές εκλογές στη Γαλίθια (εκλογική του περιφέρεια) και την Εουσκάδι, όμως οι πάντες έχουν προεξοφλήσει ότι θα πατήσει το κουμπί για την προσφυγή στο μηχανισμό «στήριξης», ίσως και πριν τις εκλογές (21 Οκτώβρη). Οι Γάλλοι του ζητούν να το κάνει άμεσα, οι Γερμανοί όμως του λένε (δημόσια όλ’ αυτά) ότι δεν υπάρχει λόγος βιασύνης, γιατί τα πράγματα στις «αγορές» πάνε καλά με τα μέτρα που έχει ήδη ανακοινώσει η ισπανική κυβέρνηση. Οι Γάλλοι θέλουν να κλείσει η ισπανική εκκρεμότητα, γιατί η Γαλλία μπαίνει και επισήμως σε ύφεση και έρχεται η σειρά της, ενώ οι Γερμανοί υπερασπίζονται την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των τραπεζών τους.
Πάρτε τις γενικότερες αποφάσεις σε επίπεδο Ευρωζώνης. Τι έγινε με την υλοποίηση των ιστορικών –υποτίθεται– αποφάσεων της συνόδου κορυφής στις 28-29 Ιούνη του 2012, όπου –πάλι υποτίθεται– ότι ο άξονας του Νότου συνέτριψε τη Γερμανία; Εγινε αυτό που ήθελε η Γερμανία. Καμιά απόφαση δεν έχει καν δρομολογηθεί και ιδιαίτερα οι δυο πιο σημαντικές, που αφορούν τη δημιουργία μηχανισμού κεντρικού ελέγχου των τραπεζών της Ευρωζώνης και τις παρεμβάσεις στις αγορές ομολόγων υπέρ χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δανεισμού. Ακόμα και η ιστορική –υποτίθεται– απόφαση της ΕΚΤ να λειτουργήσει ως «δανειστής ύστατου καταφυγίου», αγοράζοντας χωρίς περιορισμό ομόλογα χωρών που δέχονται επίθεση, δεν μπορεί να λειτουργήσει στην περίπτωση της Ισπανίας. Γιατί η απόφαση της ΕΚΤ προϋποθέτει ότι η χώρα υπέρ της οποίας θα κάνει την παρέμβαση θα πρέπει να έχει κάνει ήδη προσφυγή στο μηχανισμό «στήριξης» και να έχει υπογράψει Μνημόνιο. Ο Ντράγκι και ο Ολάντ ζητούν από την Ισπανία να κάνει ποσφυγή και ο Ραχόι δηλώνει στη Wall Street Journal ότι δε θα κάνει προσφυγή αν δεν έχει διαβεβαιώσεις «από όλους» ότι η ΕΚΤ θα παρέμβει στη δευτερογενή αγορά αγοράζοντας ισπανικά ομόλογα. Υπέρ του Ραχόι παρεμβαίνει ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Ανχελ Γκουρία, με συνέντευξη στη Frankfurter Allgemeine Zeitung, δηλώνοντας ότι η ΕΚΤ θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να παρέμβει στις αγορές ομολόγων των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας και χωρίς την προϋπόθεση της προσφυγής στο μηχανισμό «στήριξης».
Οταν παίζεται ένα τόσο σκληρό παιχνίδι ανταγωνισμού ανάμεσα στους βασικούς ιμπεριαλιστικούς πόλους της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, δεν μπορούν ν’ ασχοληθούν η Μέρκελ και ο Ολάντ με το πώς θα διαμορφωθεί το ελληνικό «πακέτο» των 13,5 δισ. ευρώ. Αυτό είναι δουλειά του Τόμσεν, του Μαζούχ και του Μορς. Κι επειδή ο Σαμαράς ξεφτιλίστηκε αρκετά κάνοντας ο ίδιος διαπραγματεύσεις με την τρόικα, μάλλον το ξανασκέφτηκαν στο Μαξίμου και αλλάζουν ρότα, αφήνοντας τον Στουρνάρα να παίξει κατενάτσιο απέναντι σε μια ομάδα που γυρίζει τη μπάλα όπως η Μπαρτσελόνα και ξέρει πως δεν χάνει.
Αλήθεια, πόση σημασία έχει, αν το νέο πετσόκομμα των συντάξεων αρχίσει από τα 1.000 ευρώ ή αν θα κατέβει παρακάτω; Δηλαδή, αν το πετσόκομμα αρχίσει από το χιλιάρικο, θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι;
Καλούμαστε να επιλέξουμε το ρυθμό της θανάτωσης και καθόμαστε και το συζητάμε, ξεχνώντας πως η «κινεζοποίηση» είναι μια διαδικασία και όχι μια στιγμή, ξεχνώντας πως ό,τι δεν γίνει τώρα θα γίνει αργότερα! Ξεχνάμε επίσης μια σοφή αφρικανική παροιμία που λέει πως όταν στο βάλτο τσακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και η αναζήτηση γενικότερων μεσοπρόθεσμων συμβιβασμών ανάμεσά τους δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τη διαδικασία «κινεζοποίησης» του ελληνικού, του ισπανικού, του πορτογαλικού λαού. Αυτή θα συνεχιστεί, γιατί μόνο έτσι μπορεί το κεφάλαιο να διαχειριστεί την κρίση προς όφελος των ιδιοκτητών του. Εκείς ας εστιάσουμε την προσοχή μας και όχι σε ό,τι μας σερβίρουν τα ΜΜΕ.
