«Το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει ο Ελληνας πολίτης είναι η ασφάλεια», τόνισε ο Ι. Βαρβιτσιώτης, παλιά καραβάνα της εγχώριας Δεξιάς. «Δυστυχώς δεν έχουμε καταστολή της εγκληματικότητας», έσπευσε να σιγοντάρει ο Α. Τσίπρας, ο οποίος συμπλήρωσε: «Δεν έχουμε πάταξη του εγκλήματος, δεν έχουμε φροντίσει να έχουμε αυτό που ονομάζεται αστυνόμευση, δεν έχουμε ασφάλεια». Η Α. Παπαρήγα έσπευσε να συναντηθεί αυτοπροσώπως με τα μπατσοσυνδικάτα, για να έχει την ευκαιρία να δηλώσει ότι «το πρόβλημα της ανασφάλειας από την έξαρση της κοινωνικής εγκληματικότητας είναι υπαρκτό και δεν το υποτιμούμε καθόλου». Να γίνει η κουκούλα ιδιώνυμο αδίκημα. Οποιος τη φοράει να συλλαμβάνεται, ακόμα και αν δεν κάνει τίποτα, φωνάζει εδώ και καιρό ο Καρατζαφέρης. Για ανικανότητα της κυβέρνησης να προστατεύσει την ασφάλεια, τη ζωή και τις περιουσίες των πολιτών, κραυγάζει το ΠΑΣΟΚ. Χολή χύνει κάθε βράδυ ο Πρετεντεράκος από το τηλεπαράθυρό του. Αγώνα δίνει το εντεταλμένο για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων «Ιδρυμα Μαραγκοπούλου» για να προστεθεί ειδικό αδίκημα στον Ποινικό Κώδικα για όποιον καλύπτει το πρόσωπό του σε διαδήλωση ή συγκέντρωση.
Ενα αιφνιδιαστικό χτύπημα μαχητικής αντιεξουσιαστικής ομάδας στο Κολωνάκι, που άφησε πίσω του μερικές σπασμένες βιτρίνες τραπεζών και μπουτίκ και μερικά σπασμένα τζάμια πολυτελών αυτοκινήτων, έφτασε στο ζενίθ τις κραυγές: ειδική νομοθεσία και ειδικές αστυνομικές δυνάμεις τώρα. Διότι το Κολωνάκι δεν είναι Μπουρνάζι. Το Κολωνάκι είναι η καρδιά της Ελλάδας, αφού εκεί συχνάζει η ελίτ της μπουρζουαζίας και του κάθε είδους (πολιτικού, δημοσιογραφικού κ.λπ.) προσωπικού της. Το Κολωνάκι δεν κατακτήθηκε ούτε την περίοδο των Δεκεμβριανών (του 1944) δήλωσε γεμάτος οργή ο Γιακουμάτος.
Επί μια βδομάδα ο ελληνικός λαός δεχόταν ένα ανελέητο φασιστικό σφυροκόπημα. Ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν πατήσει το πόδι τους στο Κολωνάκι έπρεπε να αισθανθούν ανασφαλείς και φοβισμένοι. Λες και το πρόβλημα της απολυμένης εργάτριας του Λαναρά είναι που έσπασε η βιτρίνα της τάδε μπουτίκ στο Κολωνάκι και δε θα μπορέσει ν’ αγοράσει το τελευταίο μοντελάκι του Κωστέτσου. Λες και το πρόβλημα του εργάτη της Αλουμίλ δεν είναι που πλέον παίρνει μισθό μειωμένο κατά 20%, αλλά που για μερικές μέρες δε θα μπορεί ν’ αγοράζει σοκοταλάκια από το Γκοντίβα (ξέρετε, αυτά που κάνουν πέντε ευρώ η μπουκιά).
Ο ελληνικός λαός πρέπει να αισθανθεί ότι κινδυνεύει είτε από τις οργανώσεις που χρησιμοποιούν ένοπλες μορφές πάλης είτε από ριζοσπαστικές-μη ένοπλες μορφές αγώνα που χρησιμοποιούν μαχητικές ομάδες. Από εκεί προέρχεται η ανασφάλεια και όχι από την ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, που η κρίση του καπιταλισμού γεννά σε ολοένα και πιο μαζική κλίμακα. Αυτό είναι το πρόσωπο του σύγχρονου φασισμού. Οπως ακριβώς ο ναζισμός και ο φασισμός του μεσοπόλεμου έδειχναν σαν υπεύθυνους τους εβραίους, τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους και προπαντός τους κομμουνιστές, έτσι ο φασισμός του σήμερα δείχνει σαν υπεύθυνους για τα δεινά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων τους μετανάστες, τους περιθωριακούς, τις μαχητικές ομάδες, τους εξεγερμένους νέους.
Ο στόχος είναι προφανής: να μείνουν στο απυρόβλητο το κεφάλαιο, οι πολιτικοί του εκπρόσωποι, οι θεσμοί του αστικού κράτους, όλοι οι μηχανισμοί της εξουσίας και να εγκλωβιστούν οι εργαζόμενοι στη στρατηγική του φόβου, μετατρεπόμενοι σε ανδράποδα που ακολουθούν την εξουσία. Αυτή η φασιστική υστερία ξεκίνησε από το Δεκέμβρη. Αν τότε τα αποτελέσματα δεν ήταν τόσο φανερά, γιατί ήταν τεράστια η μάζα των νέων παιδιών που είχαν βγει στο δρόμο και προέβαιναν σε μαχητικές ενέργειες, μικρής ή μεγαλύτερης έντασης, σήμερα φιλοδοξούν να πετύχουν νίκη, αφού οι υποδεικνυόμενοι στόχοι βρίσκονται σε κάποια απόσταση από την κοινωνία, λόγω της φύσης της δράσης που αναλαμβάνουν.
Σαν έτοιμη από καιρό η κυβέρνηση Καραμανλή έσπευσε να αναγγείλει ένα πακέτο κατασταλτικών μέτρων που θα το ζήλευε και η χούντα. Μόνο τα ξερονήσια λείπουν από το μενού. Ποινικοποιείται και πάλι ακόμα και η πολιτική κριτική με την επαναφορά του ποινικού εκτρώματος της «περιύβρισης αρχής» (γράφουμε σχετικά στη σελίδα 7). Και βέβαια, το δήθεν μέτρο κατά των «κουκουλοφόρων» στρέφεται ευθέως κατά παντός διαδηλωτή. Το μέλος μιας μαχητικής ομάδας δρα με ένα σχέδιο και προσπαθεί να αποφύγει τη σύλληψη, πράγμα που τις περισσότερες φορές καταφέρνει. Αντίθετα, είναι ο απλός διαδηλωτής, αυτός που συλλαμβάνεται «από το σωρό», που θα υποστεί τις συνέπειες της νέας εφιαλτικής ρύθμισης, που θα προβλέπει πρόσθετες ποινές από 2 μέχρι 10 χρόνια. Ετσι, η συμμετοχή σε μια διαδήλωση στην οποία υπήρξε η παραμικρή σύγκρουση, θα φτάσει να τιμωρείται με ποινή μεγαλύτερη απ’ αυτή που τιμωρείται ένα σοβαρό κακούργημα.
Δεν χρειάζεται να πούμε, βέβαια, ότι δεν χρειάζεται να φορά κανείς κουκούλα ή κασκόλ ή μια απλή μάσκα. Και τίποτα απολύτως να μη φορά, καθόλου να μην έχει καλύψει το πρόσωπό του, θα βρεθούν οι μπάτσοι που θα καταθέσουν ότι τον είδαν να πετά πέτρες ή μολότοφ με καλυμμένο πρόσωπο. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη φυλακή άνθρωποι που συνελήφθησαν τις μέρες του Δεκέμβρη με μόνες τις καταθέσεις των μπάτσων.
«Αργούν μεν, αλλά σιγά-σιγά προσχωρούν στις απόψεις του ΛΑΟΣ», σχολίασε πανηγυρικά ο Βελόπουλος, που δεν παρέλειψε να εκφράσει και το παράπονο του κόμματός του επειδή δεν το παίζει η ΝΔ: «Καλές οι ιδέες μας για εφαρμογή, αλλά… εμείς είμαστε των άκρων».
Ο στόχος είναι φανερός. Να μην κατεβαίνει κανένας σε διαδήλωση, εκτός αν η διαδήλωση είναι σίγουρο ότι θα μοιάζει με κηδεία. Να τρομάξουν εργαζόμενοι και νέοι και να λουφάξουν στον καναπέ τους, φοβούμενοι ότι μπορεί να βρεθούν με μια βαρύτατη καταδίκη. Ποια είναι η απάντηση; Η εγκατάλειψη της «κουκουλολογίας» και της κριτικής της βίας, το αγκάλιασμα όλων των μορφών πάλης του κινήματος, η καλή οργάνωση των κινητοποιήσεων και η προστασία τους από την αστυνομική καταστολή. Επιτέλους, κάποια στιγμή πρέπει ν’ αρχίσουμε να απαντάμε οργανωμένα κι όχι σαν «μπουλούκ ασκέρ». Οχι κλαψούρα, αλλά αντίσταση οργανωμένη.
