Και ο Σαμαράς, μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσε να αποκηρύξει την προοπτική του «μεγάλου συνασπισμού». Μάζεψε την ΚΟ της ΝΔ, αποφάσισε να μιλήσει μόνο αυτός και να μην υπάρξουν τοποθετήσεις βουλευτών και «έκλεισε» το θέμα και των πρόωρων εκλογών (καθησυχάζοντας το φίλο του τον Βενιζέλο) και του «μεγάλου συνασπισμού».
Η κίνηση ήταν απολύτως λογική από την πλευρά του. Αν άφηνε τα σενάρια να σέρνονται, θα ήταν σαν να παραδεχόταν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να νικήσει στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, και κυρίως ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρει συμμάχους να στηρίξουν μια κυβέρνησή του. Θα ακύρωνε έτσι ένα κομμάτι της προπαγάνδας που εδώ και καιρό κάνει το Μαξίμου, σύμφωνα με την οποία η ΝΔ έχει κυβερνητικούς συμμάχους (ακόμη και η ΔΗΜΑΡ παίζει σ’ αυτό το σενάριο), ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει, αφού ο Περισσός ούτε που θέλει ν’ ακούσει, ενώ ο Καμμένος είναι ένα διαλυμένο μαγαζί που μόνο ζημιά κάνει στον ΣΥΡΙΖΑ κάθε συζήτηση για συγκυβέρνηση μαζί του.
Ο Σαμαράς δεν είναι πρωτάρης. Ξέρει πολύ καλά ότι τα σενάρια του «μεγάλου συνασπισμού» γράφτηκαν στην ατζέντα και παραμένουν, αφού υποστηρίζονται από μεγάλα συγκροτήματα που στηρίζουν και την κυβέρνησή του. Ξέρει, όμως, εξίσου καλά ότι «μεγάλος συνασπισμός» με τον ίδιο στην ηγεσία της ΝΔ είναι δύσκολο να σχηματιστεί.
