Και Κούλης και πρωθυπουργούλης

Μια κυβέρνηση στέλνει τα ΜΑΤ σε δυο νησιά με εντολή να καταστείλουν το ντόπιο πληθυσμό ο οποίος αντιδρά σε μια πτυχή του κυβερνητικού προγράμματος. Η επιχείρηση είναι μια κωμωδία από την αρχή μέχρι το τέλος. Εξελίσσεται σε φιάσκο. Στέλνουν τις δυνάμεις τάχα με μυστικό τρόπο. Με καράβια της γραμμής, όμως, που δεν υπάρχει περίπτωση να μη μαθευτεί το φορτίο της (τόσο πλήρωμα έχουν, τόσος κόσμος κυκλοφορεί στο λιμάνι κτλ.). Αυτοί, όμως, ως σύγχρονοι Μπρανκαλεόνε, σβήνουν το δορυφορικό σήμα των βαποριών, λες και πηγαίνουν σε πολεμική αποστολή. Οι ντόπιοι φυσικά τους περιμένουν στα λιμάνια. Γίνονται συγκρούσεις, αποβιβάζονται με σχετική ευκολία (τα χημικά κάνουν εύκολη τη δουλειά στα λιμάνια). Μετά αρχίζει το κυνηγητό με τους ντόπιιους στα βουνά, όπου τα χημικά δεν αποδίδουν τίποτα. Τα ΜΑΤ «κοπανάνε» μερικούς που κατάφεραν να πιάσουν, όμως την ίδια στιγμή τους «κοπανάνε» οι ντόπιοι με πετροπόλεμο, στον οποίο δύσκολα μπορούν να αμυνθούν, γιατί στον ανοιχτό χώρο δεν μπορούν να κρατήσουν αποτελεσματική αμυντική παράταξη. Στο καπάκι έρχεται ο εξευτελισμός τους στα ξενοδοχεία που είχαν στρατωνιστεί, τα οποία είχαν αφήσει αφύλαχτα. Στο τέλος, ο ίδιος ο πρωθυπουργός ανακοινώνει την άρον-άρον αποχώρησή τους από τα δύο νησιά, ενώ ο αρμόδιος υπουργός είναι εξαφανισμένος (όπως και ο αρμόδιος για τη Μετανάστευση υπουργός).
 
Τι συνηθίζεται να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις; Ο υπουργός παραιτείται, αφού προηγουμένως πάρει μερικά κεφάλια επιτελών. Οι επιτελείς αναλαμβάνουν την επιχειρησιακή ευθύνη για το φιάσκο και ο υπουργός αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Ο πρωθυπουργός παραμένει στο απυρόβλητο. Εδώ κανένα κεφάλι δεν έπεσε και ο πρωθυπουργός πήρε όλη την πολιτική ευθύνη, βάζοντας τον εκπρόσωπό του να δηλώσει ότι τα ΜΑΤ αποχώρησαν διότι… ολοκληρώθηκαν τα έργα! Και πέφτει το γέλιο της αρκούδας μπροστά στα μούτρα του.
 
Ο ίδιος υπουργός κηρύσσει persona non grata στο Μαξίμου τον περιφερειάρχη, που ανήκει μεν στο ίδιο κόμμα, όμως έχει κηρύξει «αντάρτικο» στην κυβέρνηση και «γράφει» on camera τον πρωθυπουργό στα γεννητικά του όργανα. Ο πρωθυπουργός, όμως, μπροστά στις κάμερες δηλώνει ότι λυπάται που ο περιφερειάρχης δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στη σύσκεψη, επειδή ακυρώθηκε η πτήση του, ξεκαθαρίζοντας ότι θα τον δεχόταν, επειδή δε δίνει σημασία σε τέτοια θέματα. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έκανε του κεφαλιού του, κηρύσσοντας persona non grata τον περιφερειάρχη, οπότε ο πρωθυπουργός έπρεπε να του δείξει την πόρτα της εξόδου (γιατί ό,τι λέει ο εκπρόσωπος αντανακλά στον πρωθυπουργό), ή είναι ο πρωθυπουργός αυτός που άλλαξε γνώμη (πρώτα θύμωσε με τον περιφερειάρχη, μετά ξεθύμωσε), οπότε ο εκπρόσωπος -αν είχε ίχνος αξιοπρέπειας- όφειλε να παραιτηθεί, γιατί ο πολιτικός του προϊστάμενος τον άδειασε με τόσο άγαρμπο τρόπο.
 
Εχει και συνέχεια. Υπάρχει μια επιδημία, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι πρέπει να γίνει προετοιμασία ενόψει επέκτασής της στη χώρα μας και ο αρμόδιος υπουργός, ενώ δίνει δημόσιες διαβεβαιώσεις, δεν κάνει τίποτα στην πράξη. Εργαζόμενοι στα νοσοκομεία προειδοποιούν ότι δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική προετοιμασία κι όταν σκάει το πρώτο κρούσμα η κυβέρνηση τρέχει πανικόβλητη να ζητήσει τις εισηγήσεις ενός έλληνα ειδικού που κατοικεί στο Λονδίνο, βάσει των οποίων εκδίδει μια ΠΝΠ. Παρά ταύτα, ο αρμόδιος υπουργός παραμένει στη θέση του.
 
Κατηγορούσαν τον Τσίπρα ότι δε διώχνει ανίκανους υπουργούς, κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ για παιδική χαρά (που όντως ήταν), όμως τα πράγματα με τον Κούλη και την κυβέρνησή του είναι ακόμα χειρότερα. Εφτιαξαν μια εικόνα για την κυβέρνηση καθαρά προπαγανδιστική: η κυβέρνηση των αρίστων, το επιτελικό κράτος, τα μπλε ντοσιέ με τους στόχους που πήραν οι υπουργοί, το πόιντ σίστεμ του Μαξίμου, ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός που έχει ανά πάσα στιγμή πλήρη εικόνα για το πώς τα πάνε οι υπουργοί του κτλ.
 
Οσο τα πράγματα κυλούσαν σχετικά ήρεμα, με τον τόνο να δίνουν οι αστυνομικές επιχειρήσεις στα Εξάρχεια και η εκκένωση καταλήψεων, η εικόνα φαινόταν ατσαλάκωτη (ακόμα και μετά το ντόρο από την εισβολή στο σπίτι του Ινδαρέ και την προβοκάτσια που πήγαν να του στήσουν οι μπάτσοι). Μόλις η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρειάστηκε ν' αντιμετωπίσει την πρώτη κρίση, φάνηκε η γύμνια της. Το ίδιο και στην επόμενη. Και ο Κούλης αποδείχτηκε πρωθυπουργούλης. Με υπουργούς του να αισθάνονται ασφάλεια για τις θέσεις τους, επειδή ανήκουν στη φράξια του Σαμαρά, οπότε εμμέσως απειλούν τον πρωθυπουργό. Με άλλους υπουργούς να ξημεροβραδιάζονται στα ραδιοκάναλα και να μιλούν επί παντός του επιστητού. Να μιλούν καπελώνοντας τους αρμόδιους υπουργούς, ακόμα και τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
 
Οχι πως μας απογοητεύει η εικόνα. Κάθε άλλο. Απλά θέλουμε να πούμε ότι δεν πρέπει κανένας να πιστεύει το παραμύθι που κάθε αστική κυβέρνηση φτιάχνει για τον εαυτό της.