Την… πίκρα, το δάκρυ και τη χολή της ηγεσίας του Περισσού για το σπάσιμο της συμμαχίας με το ΔΗΚΚΙ και την απώλεια του μοναδικού εκλογικού συμμάχου που είχε, την καταλαβαίνουμε απόλυτα. Τις κατηγορίες ότι «η ηγεσία του ΔΗΚΚΙ με δική της ευθύνη υπέκυψε σε δολώματα και πειρασμούς για ανταλλάγματα» δεν τις κατανοήσαμε πλήρως. Δηλαδή, βρισκόταν σε εξέλιξη κάποιο παζάρι του ΔΗΚΚΙ με τον Περισσό και η ηγεσία του ΔΗΚΚΙ το εγκατέλειψε ξαφνικά («με δική της ευθύνη») για να τα βρει με τον ΣΥΝ; Ποιο ακριβώς ήταν το περιεχόμενο αυτού του παζαριού, ποια τα δολώματα και ποια τα ανταλλάγματα; Δεν πρέπει να τα μάθουμε και εμείς οι… αδαείς, για να μπορούμε να κρίνουμε αν ευσταθούν οι καταγγελίες;
Επίσης… δεν κατανοούμε τη συμμετοχή του ΔΗΚΚΙ στον ΣΥΡΙΖΑ, κυριολεκτικά στο παραπέντε των εκλογών. Η… απορία μας δεν αφορά το ΔΗΚΚΙ, αλλά τον ΣΥΝ (και τις υπόλοιπες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ). Τι ακριβώς τους συνδέει με το ΔΗΚΚΙ; Θυμόμαστε -για να σταθούμε μόνο σε ένα σοβαρό ζήτημα πολιτικής- τις κόντρες του ΣΥΝ με το ΔΗΚΚΙ στα λεγόμενα «εθνικά θέματα». Τις καταγγελίες στελεχών του ΣΥΝ για εθνικισμό και λαϊκισμό του ΔΗΚΚΙ. Οταν, όμως, πρόκειται για μερικές χιλιάδες «κουκιά» (για ένα μισό τοις εκατό, ρε γαμώτο), τότε οι «αρχές» ξεθωριάζουν, εξατμίζονται και η μόνη αρχή που επικρατεί είναι ο οπορτουνισμός της κάλπης. Η καλλιέργεια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.
