Αλλες εποχές, η ανακοίνωση από τον υπουργό Αμυνας ότι αλλάζει το «αμυντικό δόγμα» της χώρας, χωρίς να έχει προηγηθεί καμιά δημόσια συζήτηση, θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων. Τώρα, πέρασε σχεδόν στο ντούκου. Βλέπετε, τα δυο μεγάλα κόμματα εξουσίας, που είναι αυτά που καθορίζουν το πολιτικό παιχνίδι, είναι απόλυτα ταυτισμένα στην πρόσδεση στο ΝΑΤΟικό άρμα και σε ό,τι αυτή συνεπάγεται σε επίπεδο διαμόρφωσης της ελληνικής στρατιωτικής μηχανής. Την ίδια νομιμοφροσύνη έναντι των ΝΑΤΟικών επιταγών επιδεικνύουν και τα αστικά ΜΜΕ. Από την άλλη, αυτά τα ζητήματα, που είχαν συνδεθεί απόλυτα στο παρελθόν με τα αντιιμπεριαλιστικά κύματα της περιόδου της μεταπολίτευσης, έχουν θαφτεί και δε θεωρούνται ζητήματα πρώτης γραμμής, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από μια «κοινή γνώμη» που ασφυκτιά σε μια ολοένα και πιο ζόρικη «καθημερινότητα».
«Εχω δηλώσει κατ’ επανάληψη –είπε εξερχόμενος από τη συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής ο Β. Μεϊμαράκης– ότι το δόγμα της χώρας, από καθαρά αμυντικό, γίνεται αμυντικό-αποτρεπτικό με στόχο να γίνει πλήρως αποτρεπτικό. Αμυντικό δόγμα σημαίνει ότι δέχομαι μια επίθεση και αμύνομαι και άρα πρέπει να έχω πολύ καλή άμυνα. Αποτρεπτικό σημαίνει ότι έχω τις “αποτρεπτικές” εκείνες Ενοπλες Δυνάμεις, αλλά και την ισχυρή διπλωματική θέση, ώστε να αποτρέπεται όποιος σκεφθεί μια επιθετική κίνηση. Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι, στην κατεύθυνση προς το δόγμα αυτό, πρέπει να προσαρμοστούν και οι Ενοπλες Δυνάμεις και τα οπλικά συστήματα και όλο γενικά το σύστημα».
Σε απλά ελληνικά, αυτή η διατύπωση σημαίνει ότι το «αμυντικό δόγμα» προσαρμόζεται απόλυτα στη νέα στρατηγική του ΝΑΤΟ, που στηρίζεται στις επεμβάσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, με πρόσχημα πότε την «καταπάτηση δικαιωμάτων» (βλέπε Γιουγκοσλαβία), πότε την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» (βλέπε Αφγανιστάν ή Σομαλία παλιότερα) και πότε την «αποτροπή επίθεσης» (βλέπε Ιράκ). Τυπικά, όλα όσα είπε ο Μεϊμαράκης συνιστούν ένα παιχνίδι με τις λέξεις. Ουσιαστικά, όμως, αποτελούν το «μπαγκράουντ» για την αναδιάταξη ολόκληρης της δομής και του οπλισμού και των τριών όπλων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Οι ένοπλες δυνάμεις θα επαγγελματοποιηθούν ακόμα περισσότερο και ταυτόχρονα θα γίνουν δυνάμεις ευέλικτες, προκειμένου να μπορούν να μεταφέρονται εύκολα, όπου απαιτήσει ο ΝΑΤΟικός σχεδιασμός. Για να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος θα υπάρξουν όχι μία αλλά τουλάχιστον πέντε «αγορές του αιώνα» σε οπλικά συστήματα. Ο προγραμματισμός που έχει ήδη εισηγηθεί το Πεντάγωνο προβλέπει αγορές:
– 40 έως 60 μαχητικών αεροσκαφών νέας γενιάς μέχρι το 2010 και μιας δεύτερης παρτίδας 80 έως 100 παρόμοιων πολεμικών αεροσκαφών το 2013, ώστε συνολικά να φτάσουν τα 140.
– 10 νέων εκπαιδευτικών αεροσκαφών.
– 6 έως 8 νέων φρεγατών.
– Νέων μαχητικών ελικοπτέρων και ελικοπτέρων μεταφοράς προσωπικού.
– Νέων συστημάτων ραντάρ, καθώς και συστημάτων δορυφορικής επικοινωνίας
.
– Και βέβαια, όλων των «συμπαρομαρτούντων»: πυραύλων, βλημάτων, ηλεκτρονικών συστημάτων κ.λπ.
Αυτά δεν τα ανακοίνωσε, βέβαια, ο Μεϊμαράκης, όμως είναι γνωστά στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ». Γι’ αυτό, άλλωστε, όλα τα μεγάλα μονοπώλια οπλικών συστημάτων σπεύδουν να ανοίξουν δικά τους γραφεία στην Αθήνα, ενώ οι απόστρατοι καραβανάδες τρίβουν τα χέρια τους για το εισόδημα που τους περιμένει. Ταυτόχρονα, αρχίζει και φουντώνει το παζάρι ανάμεσα στην κυβέρνηση Καραμανλή και τις κυβερνήσεις μιας σειράς ιμπεριαλιστικών χωρών που στηρίζουν και προωθούν τα συμφέροντα των δικών τους μονοπωλίων (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία, Σουηδία, Ιταλία, Ρωσία).
Ο Γιωργάκης, ξέροντας καλά πως παίζεται το παιχνίδι, αμέσως μετά την ανακοίνωση για αλλαγή του «αμυντικού δόγματος», έσπευσε να ρίξει τις πρώτες προειδοποιητικές βολές, ενημερώνοντας την κυβέρνηση ότι το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να βγάλει πολιτικά κέρδη από το χορό των εξοπλισμών που ανοίγει, όπως άλλωστε έκανε και η ΝΔ όταν ήταν στην αντιπολίτευση (παλιότερα ο Μητσοτάκης πήγε μέχρι και ειδικό δικαστήριο να στήσει για την αγορά των γαλλικών Mirage-2000 από την κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου, ενώ ο Καραμανλής περιορίστηκε στη σκανδαλολογία, όπως σκοπεύει να κάνει τώρα ο Γιωργάκης). Η αποστροφή από την ομιλία Γιωργάκη στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, την περασμένη Τετάρτη, είναι χαρακτηριστική: «Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η στήριξη των ελληνικών θέσεων στο Βουκουρέστι δεν ήταν αποτέλεσμα υποσχέσεων για αμυντικούς εξοπλι- σμούς δισεκατομμυρίων ευρώ από ελληνικής πλευράς, όπως διαφάνηκε χθες. Γιατί αν είναι έτσι, το θέμα των χειρισμών της κυβέρνησης στο ζήτημα των Σκοπίων παίρνει κι άλλες διαστάσεις». Φυσικά, ο Γιωργάκης ξέρει πολύ καλά, ότι η στήριξη και του Σαρκοζί και της Μέρκελ στο Βουκουρέστι δεν έγινε τζάμπα, αλλά με υπόσχεση του Καραμανλή να «προσεχτούν» τα γαλλικά και γερμανικά μονοπώλια κατά τις νέες αγορές οπλικών συστημάτων. Εδώ ακόμα και ο Πούτιν απέσπασε συμβόλαιο για αγορά ρωσικών αρμάτων μάχης, προκειμένου να βάλει τον ελληνικό καπιταλισμό στους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Ρωσίας.
Τι σημαίνουν όλ’ αυτά για τον ελληνικό λαό; Ενεργότερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς τυχοδιωκτισμούς του ΝΑΤΟ και νέα δυσβάσταχτα δημοσιονομικά βάρη, προκειμένου να αποκτηθούν πανάκριβα όπλα. Σε μια περίοδο που ο λαός στενάζει από την ακρίβεια στην αγορά, σε μια περίοδο που ο ρυθμός ανάπτυξης πέφτει και η ανεργία ετοιμάζεται να καλπάσει σε νέες σφαίρες, η κυβέρνηση της κεφαλαιοκρατίας κατασπαταλά δεκάδες δισ. ευρώ, σφίγγοντας ακόμα περισσότερο τη θηλιά γύρω από το λαιμό των φορολογούμενων εργαζόμενων.
