Στην προσπάθειά τους να πείσουν (λέμε τώρα) ότι δεν συγκυβερνούν με βάση την πολιτική του Μνημόνιου, τα στελέχη της ΝΔ έχουν μπλεχτεί τόσο πολύ που ξεχνούν τι λένε κάθε φορά. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Μ. Κεφαλογιάννης, για παράδειγμα, άλλα έλεγε στο μέσον της ομιλίας του στη Βουλή (στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της συγκυβέρνησης Παπαδήμου) και άλλα στο τέλος.
Στην αρχή, ο Κεφαλογιάννης μπέρδεψε σκόπιμα το Μνημόνιο με τους εκτελεστικούς νόμους. Παρέδωσε, μάλιστα, και μαθήματα, με το δικό του απαράμιλλο τρόπο: «Δεν είναι σωστό -νομίζω ότι είναι λάθος- αυτό που είπε ο κ. Τσίπρας. Αλλο είναι η δανειακή σύμβαση και άλλο είναι οι εκτελεστικοί νόμοι, το Μνημόνιο. Η δανειακή σύμβαση, κύριοι συνάδελφοι, είναι σαν να θέλουμε να πάμε να πάρουμε ένα δάνειο. Συμφωνούμε με τη γυναίκα μας, με την οικογένειά μας και πάμε στην τράπεζα. Συμφωνούμε και εμείς, συμφωνεί και η τράπεζα. Το τι όρους θα υπογράψουμε, είναι οι εκτελεστικοί νόμοι, είναι το Μνημόνιο ΙΙ το οποίο θα έρθει. Εκεί θα πρέπει να προσέξουμε. Εκεί! Ως οικογένεια πρέπει να προσέξουμε να μην υπογράψουμε όρους για να βγάλουμε τη μητέρα μας ή τον πατέρα μας ή την οικογένειά μας έξω που έχουν οίκηση και επικαρπία και να τους βάλουμε να υπογράψουν και αυτοί βεβαίως».
Κλείνοντας την ομιλία του τα είπε διαφορετικά: «Εμείς ζητάμε να γίνουν εκλογές, διότι έτσι θα εκκαθαριστεί το θέμα στον ελληνικό λαό και έτσι με φρέσκια λαϊκή εντολή η νέα Κυβέρνηση θα μπορέσει να διαπραγματευθεί τους εκτελεστικούς νόμους που θα ακολουθήσουν το Μνημόνιο».
Την πρώτη φορά είπε ότι η συγκυβέρνηση Παπαδήμου θα υπογράψει μόνο τη δανειακή σύμβαση και όχι το Μνημόνιο, το οποίο το ταύτισε με τους εκτελεστικούς του νόμους και τη δεύτερη φορά είπε πως η συγκυβέρνηση Παπαδήμου θα υπογράψει και το Μνημόνιο, όμως τους εκτελεστικούς νόμους θα τους διαπραγματευθεί η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές.
Το Μνημόνιο είναι ένα πλαίσιο, το οποίο αναπτύσσεται σε μια μακρά χρονική περίοδο. Αυτό το πλαίσιο υλοποιείται με εφαρμοστικούς νόμους, οι οποίοι καθορίζονται από τις επιθεωρήσεις που κάνει η τρόικα. Αυτό γίνεται μέχρι τώρα, αυτό θα γίνει και με το νέο Μνημόνιο. Θα συμφωνηθεί ένα πλαίσιο, το οποίο θα πάει πακέτο με τη δανειακή σύμβαση (θυμίζουμε ότι η πρώτη δανειακή σύμβαση ουδέποτε κυρώθηκε από τη Βουλή, όμως το Μνημόνιο έγινε αυτούσιο νόμος του κράτους, με ένα νομοσχέδιο που είχε ένα μόνο άρθρο). Μετά, η τρόικα θα καθορίζει τις νομοθετικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν. Μάλιστα, με τη συνεχή πλέον παρουσία της τρόικας –και όχι ανά τρίμηνο, όπως μέχρι τώρα– αυτή θα ασκεί στην ουσία καθήκοντα κυβέρνησης, υπαγορεύοντας όλα τα μέτρα πολιτικής (νομοθετικά και άλλα) που θα κρίνει απαραίτητα για την υλοποίηση του Μνημόνιου.
Τι θα διαπραγματευθεί, λοιπόν, η επόμενη κυβέρνηση; Οταν υπάρχει ένα δεσμευτικό πλαίσιο και η απειλή της μη καταβολής των δόσεων, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης. Ο Κεφαλογιάννης είπε μια παπάρα, ελπίζοντας ότι μπορεί να εξαπατήσει κάποιους οπαδούς της ΝΔ. Τους έκλεισε το μάτι, ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου θα υπογράψει τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο και θα έρθει μετά η κυβέρνηση Σαμαρά να διαπραγματευθεί τους όρους εφαρμογής του Μνημόνιου, προωθώντας ένα άλλο «μίγμα πολιτικής», όπως αρέσκεται να λέει ο αρχηγός του.
Το στίγμα αυτής της «διαπραγμάτευσης» το έχει δώσει ο ίδιος ο Σαμαράς, μιλώντας στη Βουλή την Πέμπτη 3 Νοέμβρη, όταν ακόμα δεν είχε ξεκαθαρίσει το τοπίο της συγκυβέρνησης. Είπε χαρακτηριστικά: «Είπα ότι θα δεχθώ αυτά που έχουν ήδη ανακοινωθεί στις 27 Οκτωβρίου. Το κούρεμα κατά 50% στα ιδιωτικά ομόλογα του ελληνικού κράτος και με επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Δηλαδή τα συμπεράσματα της Απόφασης της 27ης Οκτωβρίου. Που χθες η κα. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί και η κα Λαγκάρντ είπαν πως είναι προϋπόθεση για την 6η δόση. Δέχομαι ακόμα πλήρως τη δέσμευση της Ελλάδας στην εκπλήρωση των στόχων δημοσιονομικής προσαρμογής. Οπως τα δεχόμουν πάντοτε. Αλλά όχι όσα μέτρα έχουν ήδη αποτύχει. Αυτά ασφαλώς και θα προσπαθήσω να τα αλλάξω. Δεν θα τα αλλάξω μονομερώς! Αλλά από τη στιγμή που δεν δουλεύουν ασφαλώς και δικαιούμαι να προσπαθήσω να τα αλλάξω».
Τι θ’ αλλάξει; Τίποτα απολύτως. Με τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο που θα τη συνοδεύει όλα θα είναι προκαθορισμένα. Με βάση αυτόν τον προκαθορισμό, τις επιμέρους αποφάσεις πολιτικής θα τις υπαγορεύει η τρόικα, ενώ ο Σαμαράς δεσμεύεται από τώρα ότι δεν θα προχωρήσει σε καμιά μονομερή ενέργεια. Θα τους πείσω ότι το μίγμα είναι λάθος, έχει πει σε άλλες ευκαιρίες. Και γιατί δεν τους έπεισε μέχρι τώρα, αφού σε κάθε επίσκεψή της η τρόικα πήγαινε και στη Ρηγίλλης;
Το σίγουρο είναι ότι ο Σαμαράς αλλιώς τα σχεδίαζε και αλλιώς του ήρθαν. Σχεδίαζε να μείνει στην αντιπολιτευτική ρητορική, μέχρις ότου ο Παπανδρέου υπογράψει και τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο. Στη συνέχεια, κερδίζοντας τις εκλογές από ένα ερειπωμένο ΠΑΣΟΚ, θα έκανε μερικές θεατρικές κινήσεις δήθεν επαναδιαπραγμάτευσης με την τρόικα και στο τέλος θα σήκωνε τα χέρια ψηλά, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί το ΠΑΣΟΚ «έδεσε» τη χώρα. Τώρα, εξαναγκάστηκε να μπει και ο ίδιος και το κόμμα του στη συμμορία εκείνων που θα υπογράψουν το νέο αλυσόδεμα κι αυτό έγινε τόσο ξαφνικά που δεν πρόλαβε να προετοιμάσει ούτε το κόμμα ούτε τους οπαδούς (κυρίως αυτούς). Γι’ αυτό προσπαθεί απεγνωσμένα να διαμορφώσει μια καινούργια τακτική, η οποία του βγαίνει μεν σε επίπεδο κοινοβουλευτικής ομάδας (εκεί πάντοτε τα πράγματα είναι εύκολα), δεν του βγαίνει όμως σε επίπεδο κοινωνίας.
