Ο Καραμανλής είναι στριμωγμένος πολιτικά. Αυτό το ξέρουν οι πάντες. Η προσπάθεια επίδειξης εσωκομματικού τσαμπουκά πνίγηκε στο ουΐσκι του Δαϊλάκη και ο απόηχός της σκεπάστηκε από τα άσματα της Μπεζαντάκου. Το επιτελείο των προπαγανδιστών του Μαξίμου αποφάσισε, εκτός των άλλων, ο Καραμανλής να εμφανιστεί μερικές φορές και να δίνει την εντύπωση ενός στιβαρού ηγέτη, ο οποίος αγρυπνεί και ελέγχει τα πάντα, γι’ αυτό και είναι σε θέση να διαβεβαιώσει ότι, παρά το ασταθές διεθνές οικονομικό περιβάλλον, κανένας κίνδυνος δεν υπάρχει για τον ελληνικό λαό.
Αν επρόκειτο μόνο για τις τρέχουσες πολιτικές ανάγκες ενός καταρρέοντος πρωθυπουργού, δε θα το σχολιάζαμε. Ομως, έχουμε να κάνουμε με κάτι περισσότερο. Ο Καραμανλής μοιράζει «πέτσινες» διαβεβαιώσεις, με σκοπό να καλλιεργήσει έναν κλίμα απατηλού εφησυχασμού, καθηλώνοντας έτσι τους εργαζόμενους και αφήνοντάς τους εντελώς ανυποψίαστους για τις συνέπειες της κρίσης που οι ίδιοι θα πληρώσουν.
Είναι πραγματικά αστείο, οι θιασώτες της «παγκοσμιοποίησης» και των «ανοιχτών αγορών» να υποστηρίζουν ότι ο ελληνικός καπιταλισμός, ένα σύστημα πλήρως εξαρτημένο από τα ιμπεριαλιστικά οικονομικά (και όχι μόνο) κέντρα, θα παραμείνει μια νησίδα ηρεμίας και ασφάλειας σ’ ένα φουρτουνιασμένο πέλαγος, όπου κολοσσοί καταρρέουν και άλλοι συγχωνεύονται, οι ρυθμοί ανάπτυξης πέφτουν κατακόρυφα, ενώ πανίσχυρες κυβερνήσεις σπεύδουν να ενισχύσουν με τρισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ τις μεγάλες επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα, τους leaders του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Η κρίση δεν απειλεί απλά τον ελληνικό καπιταλισμό, έχει αρχίσει να τον χτυπάει άγρια. Καταρχάς, το δημόσιο χρέος αυξάνεται, γεγονός που σημαίνει ότι θα μεγαλώσει το δημόσιο έλλειμμα, το οποίο τροφοδοτείται και από τη μείωση των φορολογικών εσόδων, λόγω της πτώσης της οικονομικής δραστηριότητας. Δεδομένου ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να μην επιβαρύνει φορολογικά τους καπιταλιστές, ενώ οι δυνατότητες των εργαζόμενων και των μεσαίων στρωμάτων, επί των οποίων επιπίπτει και πάλι ο φορολογικός πέλεκυς, δεν είναι απεριόριστες, το έλλειμμα θα μεγαλώσει, θα απαιτηθεί αύξηση του δανεισμού και θ’ ανοίξει νέος φαύλος κύκλος. Πρακτικά, αυτό θα σημάνει νέους φόρους και μεγαλύτερη λιτότητα στις κοινωνικές δαπάνες.
Η βιομηχανική παραγωγή ήδη πέφτει με γοργό ρυθμό από την αρχή του έτους. Παράλληλα, συρρικνώνεται όλη η οικονομική δραστηριότητα (ο στόχος για το ρυθμό ανάπτυξης έχει ήδη αναθεωρηθεί προς τα κάτω). Το 2009 θα είναι χειρότερο και το 2010 (για το οποίο κανείς δε συζητά) ακόμη χειρότερο, δεδομένου ότι η κρίση στην Ελλάδα χτύπησε αργότερα. Οι εξαγωγές πέφτουν, αφού η παγκόσμια αγορά στενεύει. Οι εισαγωγές θα αυξηθούν αναπόφευκτα και σε μονοπωλιακές τιμές. Μ’ αυτό τον τρόπο προσπαθούν τα μονοπώλια να αντισταθμίσουν τις απώλειες που τους επιφέρει η κρίση. Αυτά σημαίνουν αύξηση της ανεργίας, από τη μια, και κύματα ακρίβειας, από την άλλη.
Αφήσαμε τελευταίο το χρηματοπιστωτικό τομέα. Είναι απίθανο να μείνει αλώβητος, δεδομένου ότι έχει ανοιχτεί στις αγορές των λεγόμενων «τοξικών προϊόντων», ενώ είναι διασυνδεδεμένος με όλες τις κλυδωνιζόμενες τράπεζες των ιμπεριαλιστικών χωρών. Θυμίζουμε ότι η MIG των «πετρελαιάδων» του Κόλπου ήδη ανακοίνωσε αύξηση του μετοχικού της κεφάλαιου, για να εκμεταλλευτεί ευκαιρίες εξαγορών στον τραπεζικό τομέα, όπως ανακοίνωσε (λέγεται, ότι το καμπανάκι χτυπά ήδη για την Πειραιώς). Ακόμα, όμως, κι αν δεν καταρρεύσει κάποια τράπεζα, οι συνέπειες από τη διεθνή κρίση θα είναι συντριπτικές και οι τράπεζες θα πρέπει να βγάλουν τα σπασμένα, πρώτο από το κράτος-πελάτη και δεύτερο από τα λαϊκά νοικοκυριά. Το κόστος του δανεισμού είναι ήδη αβάσταχτο, καθώς τα νοικοκυριά αντιστάθμισαν τις απώλειες εισοδήματος των τελευταίων ετών καταφεύγοντας στα κάθε είδους καταναλωτικά δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες. Η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο δραματική στις συνθήκες της αύξησης των επιτοκίων, της ακρίβειας, της δημοσιονομικής λιτότητας και της αύξησης της ανεργίας, που θα περιορίζει το διαθέσιμο εισόδημα των λαϊκών νοικοκυριών. Ο περιορισμός αυτού του εισοδήματος θα οδηγήσει σε κάθετη πτώση της κατανάλωσης, η οποία θα φέρει παραπέρα μείωση της οικονομικής δραστηριότητας και, επομένως, αύξηση της ανεργίας.
