Παρά ένα πενήντα μέλη αριθμεί η νέα κυβέρνηση (μαζί με τον πρωθυπουργό). Μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα, όπως υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από δύο χρόνια! Οπως διαφάνηκε από τα προεδρικά διατάγματα που είχαν σταλεί για έλεγχο στο ΣτΕ (και που εν μέρει μόνο εφαρμόστηκαν), πηγαίναμε για ρεκόρ αριθμού υπουργών, αναπληρωτών υπουργών και υφυπουργών. Τελικά, το ρεκόρ των μνημονιακών χρόνων ισοφαρίστηκε (49 μέλη είχε και η κυβέρνηση που όρκισε ο Γιωργάκης στον ανασχηματισμό του Σεπτέμβρη του 2010). Αν πάμε πίσω στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού μετά την πτώση της χούντας, θα βρούμε κυβέρνηση 59 μελών στον ανασχηματισμό του Νοέμβρη του 1988 από τον Α. Παπανδρέου (ακατάριπτο ρεκόρ), 53 υπουργών πάλι από τον Α. Παπανδρέου στον ανασχηματισμό («αναδόμηση» τον έλεγαν τότε) τον Ιούλη του 1994 και 53 μελών με τον ανασχηματισμό που έκανε ο Κ. Μητσοτάκης το Δεκέμβρη του 1992.
Η ιστορία λέει πως ο αριθμός των μελών του υπουργικού συμβούλιου μεγαλώνει όταν μια κυβέρνηση περνάει κρίση. Οι πρωθυπουργοί προσπαθούν να βολέψουν όσο γίνεται περισσότερους, καθώς δεν αισθάνονται πλέον παντοδύναμοι και υποχωρούν σε κάθε είδους πιέσεις. Ομως, η διόγκωση του υπουργικού συμβούλιου από τον Τσίπρα δεν υπήρξε αποτέλεσμα μόνο της ανάγκης του να βολέψει όσο γίνεται περισσότερους. Ηταν ταυτόχρονα και ένας ανασχηματισμός υπαγόρευσης από διάφορα κέντρα. Από την άποψη αυτή, τα πρόσωπα που βγήκαν κι αυτά που μπήκαν στην κυβέρνηση έχουν τη σημειολογία τους, λιγότερο ή περισσότερο δυνατή.
♦ Η περίπτωση Φίλη είναι αυτή που κατά κόρον συζητήθηκε καθώς ο Τσίπρας κυριολεκτικά ξεβρακώθηκε. Επί ώρες προσπαθούσε να πείσει τον Φίλη να πάει σε κάποιο άλλο υπουργείο, αυτός όμως δε δέχτηκε, κρίνοντας πως είναι η στιγμή να προβληθεί σαν «η συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ». Ο μοναδικός που συγκρούστηκε με το αντιδραστικό κατεστημένο και δε δέχτηκε να ανταλλάξει τις θέσεις του με ένα υπουργικό πόστο. Εκεί την πάτησε ο Τσίπρας. Πίστεψε ότι ο Φίλης θα τον διευκόλυνε, όμως ο Φίλης είναι παλιός φραξιονιστής της «ανανεωτικής αριστεράς», αδίστακτος και πολιτικά συμφεροντολόγος. Το αν θα τα καταφέρει μέχρι το τέλος δεν το ξέρουμε, αυτή τη στιγμή όμως, με φρέσκιες τις δάφνες της επιδοκιμασίας του από τους συνέδρους στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και με την ηρωική του έξοδο από το κυβερνητικό σχήμα, είναι για τους συριζαίους ο μόνος άξιος λόγου εσωκομματικός αντιπολιτευτικός πόλος. Δεν είναι σαν τους 53+, που λένε διάφορα αλλά αποτελούν τους πιο σκληρούς εφαρμοστές της μνημονιακής πολιτικής, δεν είναι σαν τον Δρίτσα που κλαψουρίζει γιατί ο Τσίπρας τον έβγαλε από την κυβέρνηση, δεν είναι σαν τον Σκουρλέτη που έκανε μια θεαματική κωλοτούμπα, αφού πρώτα διαπραγματεύθηκε το ασφαλές υπουργείο που ήθελε και μια θέση στον «πρωινό καφέ» του Μαξίμου (ως αντάλλαγμα για τη μη συμμετοχή του στο πολιτικό γραφείο του ΣΥΡΙΖΑ). Είναι κάποιος που αρνήθηκε να παραμείνει στην κυβέρνηση, όταν το ιερατείο απαίτησε την αποπομπή του, έχοντας ως σύμμαχο τον κυβερνητικό εταίρο Καμμένο.
Ετσι εμφανίζεται, βέβαια, γιατί ο Φίλης κάθε άλλο παρά άτομο με αρχές είναι. Ενας σκληρός, δεξιός ευρωαναθεωρητής είναι, με περιφρόνηση για το λαό και τα προβλήματά του. Το προσωνύμιο «ο Πάγκαλος του ΣΥΡΙΖΑ» δεν το κέρδισε λόγω πάχους, αλλά λόγω των προκλητικών τηλεοπτικών του παρεμβάσεων, που θύμιζαν Πάγκαλο. Δικαίως αισθάνεται προδωμένος από τον Τσίπρα, τον οποίο στήριξε σε όλη του τη διαδρομή. Κι αφού εκείνος τον πούλησε και του έδωσε την ευκαιρία της αντεπίθεσης, την άρπαξε από τα μαλλιά. Το πλήγμα στον Τσίπρα που επέφερε ο Φίλης είναι μεγάλο, γεγονός που αποδεικνύεται και από την αμήχανη αντίδραση του μηχανισμού του Μαξίμου, που περιμένει απλά να περάσει η μπόρα. Ο Φίλης είπε αυτό που είδε όλος ο κόσμος. Οτι «την κεφαλήν του επί πίνακι» ζήτησε ο Ιερώνυμος, με σύμμαχό του τον Καμμένο, που δήλωσε ότι άμα τον διατάξει ο αρχιδεσπότης μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση. Και βέβαια, το κεφάλι τού το πήρε ο Τσίπρας, ο οποίος αποδεικνύεται ένα ανθρωπάριο που τρέμει μπροστά στους δεσποτάδες και τον Καμμένο. Ε, αυτό δεν είναι και ό,τι καλύτερο για την εικόνα του Τσίπρα. Γιατί δεν πρόκειται για τον Σόιμπλε και το ευρώ, αλλά για τον Ιερώνυμο και τον Καμμένο, των οποίων αποδεικνύεται όμηρος.
♦ Η εικόνα της ομηρίας από τον Καμμένο ζωγραφίστηκε με πιο έντονα χρώματα καθώς ο Καμμένος αναβάθμισε τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση, αναβαθμίζοντας την Κουντουρά από αναπληρώτρια σε υπουργό και παίρνοντας δυο ακόμα υφυπουργεία.
♦ Κάτι που πέρασε σχετικά απαρατήρητο είναι το σχετικό άδειασμα της κυβέρνησης από πολιτικά στελέχη της παλιάς «ανανεωτικής αριστεράς», με αναφορές στον (δικό τους) μαρξισμό και στον κοσμοπολιτισμό αυτού του ρεύματος. Εκτός του Φίλη, έφυγαν ο Μπαλτάς, ο Ξυδάκης, η Αναγνωστοπούλου, ο Παρασκευόπουλος. Οι περισσότεροι απ' αυτούς χλευάζονταν όχι για την πολιτική που εφάρμοζαν, αλλά για τις απόψεις που εξέφραζαν ή για την εμφάνισή τους. Η απομάκρυνσή τους χαιρετίστηκε ακόμα και από το Συγκρότημα Ψυχάρη ως στοιχείο… ενηλικίωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι νέοι που μπήκαν στην κυβέρνηση, η «γενιά του Τσίπρα», όπως ο ίδιος φρόντισε να τους παρουσιάσει με τη χωριστή φιέστα που οργάνωσε στο Μαξίμου, εμφανίστηκαν με γραβάτες, ως γνήσιοι τεχνοκράτες (το ίδιο «λουκ» λανσάρει από την πρώτη στιγμή ο Χουλιαράκης). Λεπτομέρειες, αλλά στο επίπεδο της σημειολογίας κάτι λένε και αυτές οι λεπτομέρειες.
♦ Εγιναν, βέβαια, αλλαγές προστασίας συγκεκριμένων υπουργών, οι οποίες όμως κρύβουν και πολιτικό μήνυμα. Ο Σκουρλέτης, που δήλωνε ότι δε θα δεχτεί ν' αλλάξει υπουργείο, γιατί τα υπουργεία δεν είναι σαν τα πουκάμισα, πήγε τρέχοντας στο ασφαλές Εσωτερικών, από το οποίο κόπηκε μάλιστα ένα κομμάτι (Διοικητικής Ανασυγκρότησης), προκειμένου να γίνει υπουργός και η Ολγάρα η καραμπουζουκλού. Ο ίδιος δεν ήθελε να χρεωθεί το πούλημα του 17% της ΔΕΗ (κι ας το έχει υπογράψει), ενώ ο «προθυμότατος» Σταθάκης δεν έχει τέτοια προβλήματα (μολονότι η μετακίνησή του στο ΥΠΕΝ είναι υποβάθμιση, καθώς δε θα είναι πλέον κεντρικός διαπραγματευτής με την τρόικα, μαζί με τους Τσακαλώτο και Χουλιαράκη).
Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και η μετακίνηση του Κατρούγκαλου, ο οποίος δέχτηκε να υποβαθμιστεί από υπουργός σε αναπληρωτή υπουργό (με αρμοδιότητες καθαρά τυπικές, σαν αυτές που είχε ο Μάρδας), παρά να χρειαστεί να υπογράψει και τις μεγάλες (νέες) ανατροπές στα εργασιακά, μετά το Ασφαλιστικό. Αυτή την υπογραφή, όπως και τις επικείμενες (μέσα στο 2017)αποφάσεις για πετσόκομμα των κύριων συντάξεων, τις άφησε στην Αχτσιόγλου, διευθύντρια του Γραφείου του μέχρι τώρα. Η νεαρή και φιλόδοξη γιάπισσα θα πρέπει να ανταλλάξει τον υπουργικό θώκο με την υπογραφή της στα νέα επαχθέστατα αντεργατικά μέτρα. Ετσι είναι, κάθε «αγορά» έχει και το «τίμημά» της.
Αν εμείς πρέπει να κρατήσουμε κάτι είναι πως δύο υπουργοί, με την εθελούσια μετακίνησή τους, έρχονται να επιβεβαιώσουν πως και η ΔΕΗ θα πουληθεί και τα αντεργατικά και αντιασφαλιστικά μέτρα θα γίνουν δεκτά. Απλά, θα τα υπογράψουν άλλοι.
♦ Καθαρά συριζαίικο ενδιαφέρον έχει η μη υπουργοποίηση της τριάδας Κουβέλη-Ξενογιαννακοπούλου-Τζουμάκα, που συνοδεύτηκε από την έξοδο μιας σειράς όψιμων συριζοπασόκων, όπως ο Μπόλαρης, η Τζάκρη, ο Μάρδας. Ηταν κάτι σαν πράξη εξισορρόπησης. Δε γίνεται να μη βάζεις στην κυβέρνηση τον Κουβέλη και την Ξενογιαννακοπούλου, αλλά να κρατάς τον Μπόλαρη και τη Τζάκρη. Από την άλλη, έπρεπε να βολευτούν κάποια από τα «κολλητάρια» του Τσίπρα συν τα δύο παραπάνω υφυπουργεία που απαίτησε και πήρε ο Καμμένος. Δεν έβγαινε διαφορετικά η αριθμητική. Ατομα σαν τον Μπόλαρη, τη Τζάκρη, τον Μάρδα αισθάνονται ευτυχισμένα που από το τίποτα βρέθηκαν σε υπουργεία, έστω και για ένα διάστημα. Παραμένουν βουλευτές, έχουν σίγουρα στήσει τον προσωπικό τους μηχανισμό, οπότε μπορούν με αξιώσεις να διεκδικήσουν την επανεκλογή τους στις επόμενες εκλογές. Αλλωστε, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζουν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους.
♦ Τέλος, το πιο δυνατό μήνυμα ο Τσίπρας το έστειλε στους ιμπεριαλιστές δανειστές. Η μετακίνηση του Σκουρλέτη από την Ενέργεια και το ξωπέταγμα του Δρίτσα από το Ναυτιλίας είναι το σινιάλο ότι δύο από τους τρεις υπουργούς που «γκρινιάζουν» για τις ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν πια κανένα λόγο στην οικονομική πολιτική. Ο τρίτος, ο Σπίρτζης, έχει «ειδική σχέση» με το Μαξίμου, τον θέλουν οι εργολάβοι, οπότε παρέμεινε. Αλλωστε, την Εγνατία και τους κάθετους άξονες, συν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, μια χαρά θα τα ξεπουλήσει. Θα κλάψει μεν (όπως με τα περιφερειακά αεροδρόμια), αλλά δε θα διστάσει να υπογράψει. Το ίδιο έκανε και ο Δρίτσας, βέβαια, αλλά αυτός δεν είχε «Παππά στο Μαξίμου».
