Σε πλήρη συνεργασία με τους καλόγερους-μπίζνεσμαν του Βατοπεδίου και με όργανο την ελεγχόμενη Δικαιοσύνη προσπαθεί η κυβέρνηση Καραμανλή να διαχειριστεί το σκάνδαλο, να αγοράσει χρόνο για να μπορέσει να το κουκουλώσει και να βγει απ’ αυτό με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.
Την ίδια ώρα που ο Αλογοσκούφης ανακοίνωνε ότι «παγώνουν» όλες οι διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη για την ανταλλαγή ακινήτων ανάμεσα στο δημόσιο και το μοναστήρι, οι καλόγεροι ανακοίνωναν ότι καταθέτουν όλους τους τίτλους σε συμβολαιογράφο της Θεσσαλονίκης «αναμένοντας την ολοκλήρωση της εισαγγελικής έρευνας». Ετσι, ένα τεράστιο πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο μετατρέπεται σε πρόβλημα δικαστικής διαμάχης.
Βέβαια, η κυβέρνηση γνωρίζει πως το συγκεκριμένο σκάνδαλο χρησιμοποιείται για το ξεκαθάρισμα λογαριασμών (πολιτικών και οικονομικών) και το ξαναμοίρασμα της πίτας ανάμεσα σε διάφορα καπιταλιστικά συμφέροντα. Ο Βουλγαράκης είναι ο πρώτος που πλήρωσε τη νύφη. Ο Ρουσόπουλος είναι ο επόμενος που βάλλεται και ήδη οργανώνει την άμυνά του, τραβώντας τη σύζυγό του από τις διάφορες εκδοτικές μπίζνες (από τη βιτρίνα, για να ακριβολογούμε). Επομένως, οι χειρισμοί γύρω από το σκάνδαλο πρέπει να συνοδευτούν και από παρασκηνιακούς χειρισμούς, από παραχωρήσεις σε συγκεκριμένα συμφέροντα, ώστε να σταματήσουν τον πόλεμο. Πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι το παρασκήνιο έχει πάρει φωτιά.
Ποιο είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα; Το σκάνδαλο να φύγει από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, ώστε η κυβέρνηση, που δε βρίσκεται και στα χάι της, να σταματήσει να πληρώνει πολιτικό κόστος. Αμα φύγει από την πρώτη γραμμή, η αστική Δικαιοσύνη μπορεί να ρυθμίσει τα υπόλοιπα, με τρόπο που και οι καλόγεροι να μη μείνουν παραπονεμένοι και να μην υπάρχει κίνδυνος αναζωπύρωσης του σκανδάλου.
Ποια είναι η ουσία του σκανδάλου; Οι καλόγεροι, επικαλούμενοι χρυσόβουλα βυζαντινών αυτοκρατόρων (!!!) διεκδίκησαν τη Βιστωνίδα, το νησάκι της και παραλίμνιες εκτάσεις. Το ελληνικό κράτος υιοθέτησε τους αστήρικτους ισχυρισμούς τους, κουρέλιασε το ίδιο το σύνταγμά του, πέταξε στα σκουπίδια ακόμα και δικαστικές αποφάσεις στις οποίες φαινόταν καθαρά ότι οι καλόγεροι δεν είχαν καμιά ιδιοκτησία και τους αναγνώρισε την αξίωσή τους. Αυτή ήταν η πρώτη φάση. Η επόμενη φάση ήταν η χρυσοφόρα ανταλλαγή, μέσα από σκανδαλώδεις ανταλλαγές, με τις οποίες η γη της Βιστωνίδας υπερτιμούνταν και τα φιλέτα που έπαιρναν οι καλόγεροι (οικόπεδα και κτίρια) υποτιμούνταν.
Τι θα περίμενε κανείς μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου και τις αποκαλύψεις; Η κυβέρνηση να αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία. Να εξασφαλίσει έτσι την επιστροφή όλων των φιλέτων που πήραν οι καλόγεροι στο ελληνικό δημόσιο, όπου ανήκουν και να τους υποχρεώσει να επιστρέψουν έντοκα όλα τα χρήματα που σόδειασαν. Κι ακόμη, να τελειώσει μια και καλή με το θέμα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας σε δάση, λίμνες, ορεινούς όγκους και αιγιαλούς. Γιατί εκεί βρίσκεται η μήτρα του κακού.
Επειδή, λοιπόν, η κυβέρνηση δε θέλει να το κάνει αυτό (γιατί θα θίξει και άλλα συμφέροντα, εκτός από αυτά των καλόγερων-γαιοκτημόνων) και επειδή το ΠΑΣΟΚ είναι σύμφωνο (μόνο το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν τοποθετηθεί υπέρ της απαγόρευσης της ιδιοκτησίας σε δάση, λίμνες κ.λπ.), παραπέμπει το θέμα στις χρονοβόρες διαδικασίες της Δικαιοσύνης, η οποία είναι «μανούλα» στη συγκάλυψη.
ΥΓ: Από τα στοιχεία που διαβίβασε ο Σανιδάς προς τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Γ. Κολιοκώστα (το γνωστό δίδυμο των θεματοφυλάκων της κυβερνητικής πολιτικής) προκύπτει ότι ο υφυπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ Απ. Φωτιάδης αναγνώρισε την κυριότητα της Μονής Βατοπεδίου στη λίμνη Βιστωνίδα, με την υπ’ αριθμό 1064538/5928/Α0010/2002 απόφασή του. Οσο κι αν προσπαθούν οι Πασόκοι να βγάλουν την ουρά τους απέξω, τα στοιχεία τους προδίδουν και η ΝΔ, έχοντας στη διάθεσή της αυτά τα στοιχεία, θα τους σπρώξει στον συμψηφισμό, όταν καταλαγιάσει ο θόρυβος και το σκάνδαλο φύγει από την πρώτη γραμμή της δημοσιότητας.
