Πρώτος στον κατάλογο των μαρτύρων υπεράσπισης, που κάλεσε η εισαγγελία (είχαν καταθέσει και στις προηγούμενες δίκες) ήταν ο δημοσιογράφος Πέτρος Γιώτης, μάρτυρας υπεράσπισης του Χρ. Τσιγαρίδα. Ο Π. Γιώτης, αναφέρθηκε αρχικά στην προσωπικότητα του Χρ. Τσιγαρίδα, τον οποίο έτυχε να γνωρίσει το 1987. Μίλησε για έναν πολιτικό μηχανικό, που θα μπορούσε να κολυμπάει μέσα στο χρήμα, καθώς δραστηριοποιήθηκε στο χώρο τη δεκαετία του ’60, όμως η σχέση του με το χρήμα ήταν «σε βαθμό κακουργήματος», όπως δηλώνουν συνεργάτες του. Αναφέρθηκε στον άνθρωπο που ήταν ο μοναδικός κληρονόμος μιας τεράστιας ακίνητης περιουσίας από τον γαιοκτήμονα παππού του και τη χάρισε στους αγρότες που την καλλιεργούσαν. Μίλησε για τον σκιτσογράφο της «Πανσπουδαστικής» και το μέλος της ΕΔΑ, που συγκλονίστηκε από τον τρόπο με τον οποίο το κομμουνιστικό και αριστερό κίνημα παραδόθηκε στη χούντα και την απουσία αντίστασης.
Κατά τον Π. Γιώτη, από πρώτη άποψη φαίνεται παράδοξη η συμμετοχή ενός αστού, όπως ο Χρ. Τσιγαρίδας, στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, όμως με μια προσεκτικότερη μελέτη της προσωπικότητάς του και της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος τίποτα το παράδοξο δεν υπάρχει σ’ αυτή του τη στράτευση. Είναι ένας ακόμη από τους μορφωμένους εκπρόσωπους των κυρίαρχων τάξεων, οι οποίοι –όπως στις αρχές του προηγούμενου αιώνα είχε σημειώσει ο Καρλ Κάουτσκι– απαρνούνται την τάξη τους και στρατεύονται στην υπόθεση της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Τηρουμένων των αναλογιών, σημείωσε ο μάρτυρας, μπορεί κανείς να συγκρίνει τον Χρ. Τσιγαρίδα με την Ουλρίκε Μάινχοφ, τον Δημήτρη Γληνό και τόσους άλλους.
Στη συνέχεια, απαντώντας και σε ερωτήσεις της έδρας, ο Π. Γιώτης αναφέρθηκε αναλυτικά στην έννοια της πολιτικής ευθύνης της συμμετοχής του στον ΕΛΑ, την οποία ανέλαβε ο Χρ. Τσιγαρίδας. Εξήγησε γιατί η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης είναι πράξη ευθύνης και τιμής για έναν επαναστάτη, που δεν συναρτάται με τις ποινικές ευθύνες, οι οποίες δεν αναλαμβάνονται από έναν αγωνιστή, αλλά αποδίδονται από τα δικαστήρια, ανάλογα με τα αποδεικτικά στοιχεία που υπάρχουν. Από την άποψη αυτή, σε βάρος του Χρ. Τσιγαρίδα δεν υπήρχε απολύτως τίποτα. Αυτός όμως, παρά τα 65 του χρόνια και την βαριά κλονισμένη υγεία του, στο κλίμα της τρομοϋστερίας και της τρομολαγνείας του 2002-2003, επέλεξε να αναλάβει την πολιτική ευθύνη, επειδή ήθελε να υπερασπιστεί αρχές και ιδέες τις οποίες υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της πολιτικής του διαδρομής.
Μεγάλο μέρος της κατάθεσης του Π. Γιώτη, η οποία διήρκεσε περίπου τέσσερις ώρες, κατέλαβε η αναφορά στο χαρακτήρα του ΕΛΑ και στην οργανωτική του συγκρότηση. Ο μάρτυρας χαρακτήρισε τον ΕΛΑ επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση, η οποία εισήγαγε στο ελληνικό επαναστατικό κίνημα το μοντέλο της αυτονομίας, δηλαδή μια οργανωτική συγκρότηση ριζικά διαφορετική από το λενινιστικό-τριτοδιεθνιστικό κόμμα νέου τύπου, η οποία αναπτυσσόταν στη βάση αυτόνομων και αυτοδύναμων πυρήνων, οι οποίοι συνδέονται με μια χαλαρή οριζόντια διασύνδεση. Κατά τον Π. Γιώτη, η πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση του πρώτου δικαστήριου, πέραν του ότι στηρίζεται στο ναζιστικό ιδεολόγημα της συλλογικής ευθύνης, είναι εντελώς αυθαίρετη, καθώς ειδικά σε μια οργάνωση όπως ο ΕΛΑ, δεν μπορεί να αποδοθεί συνολική γνώση και συνολική ευθύνη για την οργάνωση και εκτέλεση των ενεργειών κάθε αυτόνομου πυρήνα.
Σε ό,τι αφορά τον Χρ. Τσιγαρίδα, ο Π. Γιώτης τόνισε με έμφαση πως μοναδική πηγή για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ είναι αυτός ο ίδιος. Ενας άνθρωπος με τη δική του συγκρότηση και με την απόφαση να σηκώσει το βάρος που συνεπαγόταν η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ, δεν θα έπαιζε ποτέ με τις ποινικές πλευρές αυτής της υπόθεσης. Για ποιο λόγο να το πράξει, άλλωστε, μη τυχόν και οι 12 αιώνες φυλακής της πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης γίνουν 14;
Ο Π. Γιώτης αναφέρθηκε επί μακρόν στη φυσιογνωμία του ΕΛΑ και τους άξονες πάνω στους οποίους η συγκεκριμένη οργάνωση ξετύλιξε την πολιτική της τακτική, στην «Αντιπληροφόρηση», που δεν ήταν περιοδικό του ΕΛΑ αλλά μια εκδοτική προσπάθεια ευρύτερων πολιτικοκοινωνικών δυνάμεων, στην οποία συμμετείχε και ο ΕΛΑ, καθώς και άλλα θέματα, όπως η σχέση του ΕΛΑ με τυην 1η Μάη.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από τους δικαστές της έδρας ο μάρτυρας αντιμετωπίστηκε με ευγένεια και σεβασμό, ενώ η πρόεδρος, διευθύνοντας άψογα τη διαδικασία, του επέτρεψε να αναπτύξει τις σκέψεις του με απόλυτη άνεση. Σεβασμός εκφράστηκε από έδρας και για το πρόσωπο του Χρ. Τσιγαρίδα. Σεβασμός προς έναν άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, επιδεικνύει συνέπεια λόγων και έργων, πράγμα σπάνιο στην εποχή μας.
