Ηταν εμφανώς συντετριμμένος ο διοικητής της Πυροσβεστικής στην Κρέσταινα, που εμφάνισε στην εκπομπή του την περασμένη Τρίτη ο Τσίμας. Βγήκε και είπε αυτό που εμείς φωνάζουμε από την πρώτη στιγμή: μόνο δυο εστίες φωτιάς άναψαν στην Ηλεία και μια μικροεστία από μια γριά που έβραζε κόλλυβα στο ύπαιθρο. Αυτές οι δυο εστίες έκαψαν εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους και καλλιεργειών, έκαψαν χωριά, έκαψαν ζώα, έκαψαν τόσους ανθρώπους. Γιατί; Ο έμπειρος πυροσβέστης ήταν κατηγορηματικός: γιατί δεν υπήρχε κανένα σχέδιο, κανένας συντονισμός, καμιά διοίκηση των επιχειρήσεων, επικρατούσε το απόλυτο χάος.
Ρωτάμε, λοιπόν, εμείς. Γιατί ο Τσίμας δεν «έπαιξε» τη συγκεκριμένη μαρτυρία πριν τις εκλογές; Γιατί αυτός και το κανάλι του από τη μια απέκρουαν τις γελοιότητες περί ασύμμετρης απειλής και από την άλλη αβαντάριζαν τα «δε μπορεί να είναι τυχαίο», «τόσες φωτιές μαζί και μέσα στη νύχτα» κ.λπ.; Είναι προφανές. Γιατί δεν ήθελαν σε καμιά περίπτωση να καταδειχτούν οι εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ηθελαν να κρατήσουν υπό έλεγχο την οργή του λαού και να μείνει η κριτική μέσα σε καθορισμένα όρια. Να μη βγει προς τα έξω η αλήθεια, ότι το έγκλημα ήταν προαναγγελθέν.
Για τον ίδιο λόγο έκοψαν τους δασολόγους από τα παράθυρα. Τους μόνους που θα μπορούσαν να εκφέρουν ένα νηφάλιο επιστημονικό λόγο. Αυτούς που πλέον αρθρογραφούν σε εφημερίδες και λένε αλήθειες που -δυστυχώς- μόνο το δικό μας ρεπορτάζ είχε παρουσιάσει. Ολοι βλέπετε αρέσκονται στα σενάρια συνωμοσίας και αρνούνται να προσεγγίσουν την αλήθεια, που είναι απλή και κρυστάλλινη. Τώρα, όμως, πόσοι διαβάζουν αυτά που γράφουν οι δασολόγοι;
Εννοείται πως η κατάθεση του αξιωματικού της Πυροσβεστικής αποκαλύπτει πέρα από κάθε αμφιβολία την προβοκάτσια που έστησαν ο Καραμανλής με τους συνεργάτες του. Η Πυροσβεστική που κάνει τις ανακρίσεις ξέρει πολύ καλά πόσες εστίες άναψαν και πως εξελίχτηκε η φωτιά. Επειδή, όμως, η Πυροσβεστική ελέγχεται από την κυβέρνηση, είναι χρέος των πυρόπληκτων να απαιτήσουν τη δημοσιοποίηση όλων των στοιχείων και τη λογοδοσία των ηθικών αυτουργών του εγκλήματος. Το χρωστούν στους νεκρούς τους.
