Ο Γ. Σουφλιάς, αυτός ο όψιμος υπερασπιστής του περιβάλλοντος, ξαναχτύπησε με Προεδρικό Διάταγμα το οποίο τροποποιεί το ρυμοτομικό σχέδιο του δήμου Μελισσίων, εντάσσοντας σ’ αυτό την πρώην κλινική Παπαδημητρίου και τουλάχιστον 70 στρέμματα δάσους (από τα ελάχιστα που απέμειναν σ’ αυτό το Δήμο ).
Πλέον, με τη βούλα και του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ και του προέδρου του Κ. Μενουδάκου, εντάσσεται δάσος σε ρυμοτομικό σχέδιο, κάτι που απαγορεύεται ρητά από το άρθρο 49 παρ. 2 του νόμου 998/79. Παραθέτουμε τη διάταξη αυτή: «Επέκτασις πόλεως εχούσης εγκεκριμένον σχέδιον, ή οικισμού υφισταμένου προ του 1923, ή δημιουργία οικιστικής περιοχής εντός δημοσίου δάσους ή δασικής εκτάσεως δεν επιτρέπεται, ούτε είναι δυνατή η καθοιονδήποτε τρόπον παραχώρησις δημοσίου δάσους ή δασικής εκτάσεως προς δημιουργίαν ή επέκτασιν πόλεων, οικισμών ή οικιστικών περιοχών».
Στην παράγραφο αυτή υπήρχαν και δύο χωρία που επέτρεπαν κατ’ εξαίρεση την ένταξη δασών και δασικών εκτάσεων σε εγκεκριμένα ρυμοτομικά σχέδια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με απόφαση του ΣτΕ, τα χωρία αυτά κρίθηκαν αντισυνταγματικά και έτσι δεν εφαρμόστηκαν έκτοτε.
Το Κεντρικό Συμβούλιο Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος (ΚΣΧΟΠ) και η Διεύθυνση Νομοθετικού Εργου (ΔΝΕ) του ΥΠΕΧΩΔΕ αρχικά βάφτισαν το δάσος «κοινόχρηστοι χώροι-δασικές εκτάσεις-άλση», με στόχο να πάρουν τη συγκατάθεση και από τον υπουργό Γεωργίας στην Κοινή Υπουργική Απόφαση. Στη συνέχεια, αφαίρεσαν τις λέξεις «δασικές εκτάσεις», βάφτισαν το δάσος νέτα-σκέτα «κοινόχρηστοι χώροι-άλση» και έστειλαν το σχέδιο ΠΔ στο ΣτΕ για έγκριση. Και το ΚΣΧΟΠ του ΥΠΕΧΩΔΕ πολύ δε περισσότερο η ΔΝΕ γνώριζαν ότι απαγορεύεται η ένταξη δασών και δασικών εκτάσεων σε ρυμοτομικά σχέδια, ενώ επιτρέπεται η ένταξη αλσών. Γι’ αυτό και βάφτισαν το δάσος «άλσος», προκειμένου να το εντάξουν στο ρυμοτομικό σχέδιο του δήμου Μελισσίων. Ας σημειωθεί, ότι το συγκεκριμένο δάσος δεν φτιάχτηκε από τους κατοίκους των Μελισσίων. Αυτοί το βρήκαν από την πρώτη στιγμή της εγκατάστασής τους στην περιοχή.
Στο σχέδιο της ΚΥΑ οι υπηρεσίες του ΥΠΕΧΩΔΕ πρόσθεσαν αρχικά και τις λέξεις «δασικές εκτάσεις» προκειμένου να αποσπάσουν τη συγκατάθεση των υπηρεσιακών παραγόντων και στη συνέχεια την υπογραφή του υπουργού Γεωργίας. Ο πρώην γενικός διευθυντής E. Φραγκιουδάκης, αντί να τους επισημάνει και να τους καταστήσει σαφές, ότι απαγορεύεται η ένταξη δασών και δασικών εκτάσεων σε ρυμοτομικό σχέδιο, δήλωσε με έγγραφό του υπηρεσιακή αναρμοδιότητα, διευκολύνοντάς τους τα μέγιστα. Εντωμεταξύ, είχε αποφασιστεί από το ΣτΕ, ότι τα σχέδια πόλης πρέπει να βγαίνουν με ΠΔ και όχι με ΚΥΑ. Ετσι, ο Γ. Σουφλιάς, ανενόχλητος πλέον, αφαίρεσε τη φράση «δασικές εκτάσεις» από το ΠΔ που έστειλε στο ΣτΕ, επικαλούμενος την αναρμοδιότητα του υπουργείου Γεωργίας.
Οι κάτοικοι του δήμου Μελισσίων και η δημοτική αρχή ήθελαν, για δικούς τους λόγους, την ένταξη του δάσους αυτού στο εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο και πίεζαν να αναγράφονται οι λέξεις «δασικές εκτάσεις». Γι’ αυτό και αισθάνθηκαν δικαιωμένοι, όταν στο σχέδιο της ΚΥΑ αναγράφηκαν και οι συγκεκριμένες λέξεις. Οταν όμως αφαιρέθηκαν, η δημοτική αρχή άρχισε να διαμαρτύρεται και να πιέζει το υπουργείο Γεωργίας να πάρει πίσω το έγγραφο του E. Φραγκιουδάκη περί αναρμοδιότητας. Τώρα που το ΣτΕ δίπλα από τη λέξη άλση και μέσα σε παρένθεση έβαλε τη λέξη δάσος, ο δήμαρχος Μελισσίων δηλώνει ικανοποιημένος, διότι με αυτό το ΠΔ δεν θα οικοδομηθεί άμεσα τμήμα αυτού του δάσους.
Ο Δήμος Μελισσίων, από τότε που οι κληρονόμοι Παπαδημητρίου πούλησαν την κλινική και το δάσος σε μεγαλοκλινικάρχες, βγήκε με τη σημαία της υπεράσπισης του δάσους και απαιτούσε την ένταξή του στο ρυμοτομικό σχέδιο. Την απαγόρευση ένταξης δάσους σε ρυμοτομικό σχέδιο την αντιμετώπιζε με τον ελιγμό να αναγράφονται ταυτόχρονα οι λέξεις «άλσος-δασική έκταση». Αν η δημοτική αρχή ήθελε να υπερασπιστεί το δάσος, που είναι από τα ελάχιστα που έχουν απομείνει στα Μελίσσια, θα έπρεπε να είναι αντίθετη με την ένταξή του στο ρυμοτομικό σχέδιο. Η υπεράσπιση του δάσους από τη μεριά της είναι προσχηματική. Επεδίωκε την ένταξή του στο ρυμοτομικό σχέδιο ως άλσος, για να μπορεί κάποια στιγμή να διεκδικήσει την ένταξή του στο δήμο (σύμφωνα με τον νόμο 2945/2001) και να διαπραγματεύεται με τους μεγαλοκλινικάρχες την αξιοποίησή του. Ο νοών νοείτω.
Ο ισχυρισμός ότι δεν θα οικοδομηθεί τμήμα του δάσους δεν ευσταθεί, γιατί μόνο για τη διάνοιξη των δρόμων που απαιτούνται για τα δύο οικοδομικά τετράγωνα, μαζί με τους κοινόχρηστους χώρους, θα χρειαστεί να κοπούν πολλά δένδρα. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του σχεδίου της ΚΥΑ στο ΚΣΧΟΠ, απορρίφθηκαν προτάσεις της δημοτικής αρχής για μείωση των όρων δόμησης, με το επιχείρημα ότι «η μείωση αυτή μειώνει την δυνατότητα της τυχόν αναγκαίας επέκτασης των υφιστάμενων κτιρίων». Από τη στιγμή που το δάσος εντάσσεται στο ρυμοτομικό σχέδιο, πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι αυτό βαθμιαία θα οικοδομηθεί και έτσι θα εξαφανιστεί.
Ας έρθουμε, όμως, στο Ε’ Τμήμα του ΣτΕ και τον πρόεδρό του Κ. Μενουδάκο. Με τον Ε. Φραγκιουδάκη και τη δημοτική αρχή είμασταν αυστηροί, επειδή δεν εναντιώθηκαν στην ένταξη του δάσους στο ρυμοτομικό σχέδιο, παραβλέποντας τη ρητή απαγόρευση του νόμου 998/79. Περισσότερο αυστηροί οφείλουμε να είμαστε με το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ και τον πρόεδρό του, που δεν επέστρεψαν το ΠΔ με το οποίο εντάσσεται στο ρυμοτομικό σχέδιο το συγκεκριμένο δάσος. Επρεπε να το κάνουν για δυο σημαντικούς λόγους. Πρώτο, επειδή και τη νομοθεσία γνωρίζουν, αλλά και τις αποφάσεις του ΣτΕ με τις οποίες κρίθηκαν αντισυνταγματικά χωρία του άρθρου 49 παρ. 2 του νόμου 998/79, με τα οποία κατ’ εξαίρεση μπορούσαν να ενταχθούν δάση σε ρυμοτομικά σχέδια. Δεύτερο, γιατί στη γνωμοδότησή του 4/2007 για το ΠΔ του Γ. Σουφλιά, το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ, για να δικαιολογήσει το νόμιμο της ένταξης του δάσους στο ρυμοτομικό σχέδιο, επικαλείται ένα από τα χωρία της παρ. 2 του άρθρου 49, που είχαν κριθεί απ’ αυτό αντισυνταγματικά στις αρχές της δεκαετίας του ’90! Ιδού το σχετικό απόσπασμα της γνωμοδότησης προς επιβεβαίωση του ισχυρισμού μας: «…τα τμήματα δασών ή δασικών εκτάσεων, τα οποία γειτνιάζουν με οικισμούς ή περιβάλλονται από οικισμούς, όταν κατ’ εξαίρεση εντάσσονται στο σχέδιο πόλης, χάριν της ενότητας του πολεοδομικού σχεδιασμού…».
Για να ικανοποιήσει δε το λαϊκό αίσθημα για την προστασία των δασών και να λουστράρει τη φήμη του υπερασπιστή των δασών, το Ε’ τμήμα του ΣτΕ έκανε δύο τροποποιήσεις, ενώ γνωρίζει που θα οδηγήσει η ένταξη του δάσους στο ρυμοτομικό σχέδιο. Αναφερόμαστε στην τροποποίηση του άρθρου 1, όπου μετά τη λέξη «αλσών» προσθέτει σε παρένθεση τη λέξη «δάσος», και την τροποποίηση του άρθρου 4, όπου προστίθεται η φράση «οι χώροι αυτοί διέπονται από τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας».
Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 σταμάτησε να λειτουργεί η κλινική Παπαδημητρίου. Αν τότε παρενέβαινε το δημόσιο και εφάρμοζε την ισχύουσα νομοθεσία (σύμφωνα με την οποία, όταν εκλείπουν οι όροι για τους οποίους επιτράπηκε η αλλαγή χρήσης τμήματος δάσους, αυτό επανέρχεται στο δημόσιο), τότε το δάσος θα επανήρχετο στο δημόσιο και δεν θα απειλούνταν άμεσα με ολική οικοδόμηση. Το δημόσιο, όμως, όχι μόνο δεν παρενέβη, αλλά έκανε κάτι χειρότερο. Νομιμοποίησε τους κληρονόμους με το νοίκιασμα της κλινικής Παπαδημητρίου από το ΙΚΑ. Κατά τη γνώμη μας, πρέπει να καταργηθεί το ΠΔ που επιτρέπει την ένταξη του δάσους στο ρυμοτομικό σχέδιο των Μελισσίων και να περάσει το δάσος αυτό στο δημόσιο, γιατί μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η τσιμεντοποίησή του.
