Είπε η Παπαρήγα, απαντώντας σε ερώτηση σχετική με το πανεπιστημιακό άσυλο, στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 10 Δεκέμβρη: «Το άσυλο πρέπει να το υπερασπιστεί η πανεπιστημιακή κοινότητα, το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα και όταν λέω οργανωμένο εννοώ οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι διοικήσεις». Απνευστί εξέφρασε το παράπονό της, διότι «γίνονται εκλογές, αλλά δε συνεδριάζουν τα όργανα. Οι εκλογές γίνονται για να καταγραφούν οι παρατάξεις».
Το «οργανωμένο φοιτητικό κίνημα», λοιπόν, για τον Περισσό ταυτίζεται με τα ΔΣ των φοιτητικών συλλόγων και όχι με τους φοιτητές που μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες αποφασίζουν και δρουν. Γι’ αυτό και έχουν τόσο καημό για την ανασύσταση της ΕΦΕΕ. Για να δημιουργήσουν ένα γραφειοκρατικό σύστημα, που ακόμα και με τη βία θα επιβάλλεται πάνω στο ζωντανό φοιτητικό κίνημα. Νοσταλγούν τις ένδοξες εποχές του 1979-81, όμως μάλλον έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί γι’ αυτούς. Η κάθετη εναντίωση του «οργανωμένου φοιτητικού κινήματος», δηλαδή της ΕΦΕΕ και των ΔΣ, στο πραγματικό φοιτητικό κίνημα που αντιπάλευε και τσάκισε τελικά το νόμο 815 του Καραμανλή του Α’, ήταν το κύκνειο άσμα του γραφειοκρατικού τραμπουκισμού στο φοιτητικό συνδικαλισμό.
