Είναι γνωστό πια το αυταρχικό ύφος της Μ. Γιαννάκου, και κάπως έτσι ερμηνεύθηκε αρχικά απ’ τον αστικό τύπο -ως υπερβολική φραστική αντίδραση- η ανταπάντησή της στις συνεχείς καταγγελίες των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών (για τα 19.500 κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό και τις χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες), σύμφωνα με την οποία το υπουργείο Παιδείας δε θα ακολουθεί από δω και μπρος το «εθιμικό δίκαιο» στις μεταθέσεις-αποσπάσεις των εκπαιδευτικών.
Δεν έχει περάσει δα και πολύς καιρός από τότε και ο υφυπουργός Καλός, με συνέντευξή του στην «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ» 25 του Σεπτέμβρη, επιβεβαιώνει ότι η παραπάνω απειλή της Μ. Γιαννάκου δεν ήταν απλώς η «κακιά στιγμή», αλλά αποτελεί την σχεδιαζόμενη για το άμεσο μέλλον πολιτική του υπουργείου Παιδείας.
Οπως μας πληροφορεί ο Γ. Καλός, ο εκπαιδευτικός θα μετακινείται με το ζόρι από τη θέση του σε περίπτωση που θεωρηθεί «πλεονάζων», ανεξάρτητα από το αν το επιθυμεί ο ίδιος ή όχι.
Μας πληροφορεί επίσης ότι η πρακτική αυτή θα συνοδεύεται από μια γενικότερη κατεύθυνση, την οποία θα ακολουθεί από τούδε και στο εξής το υπουργείο Παιδείας και την οποία ήδη έχει δρομολογήσει.
Η κατεύθυνση αυτή είναι οι συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολείων, αλλά και οι καταργήσεις, ώστε αρχικά να ορισθούν τα «βιώσιμα» (ναι, ναι! τέτοιον όρο χρησιμοποιεί λες και πρόκειται για μαγαζί ή επιχείρηση) τμήματα και σχολεία και στη συνέχεια να υπάρξει «εξορθολογισμός» των πραγματικών οργανικών θέσεων και των μετακινήσεων των εκπαιδευτικών.
Μάλιστα μας ενημερώνει ότι προς τούτο ξεκίνησε ήδη ένα πρόγραμμα μέσω του schoolnet -του σχολικού Διαδικτύου-, ώστε να υπάρξει μια βάση δεδομένων με αναφορά σε κάθε σχολική μονάδα.
Τα αποτελέσματα της απόφασης αυτής του υπουργείου Παιδείας τα διαπιστώσαμε ήδη φέτος με το «καλημέρα» της σχολικής χρονιάς. Τα χιλιάδες κενά και οι μεγάλες καθυστερήσεις στους διορισμούς ήταν η επιβεβαίωση της γραμμής του υπουργείου, να υπάρξει πρώτα ακριβής καταγραφή των απολύτως απαραίτητων αναγκών σε προσωπικό, αφού οι διευθυντές και οι προϊστάμενοι προχωρήσουν στις αθρόες συγχωνεύσεις και καταργήσεις.
Ολα τα παραπάνω είναι στο πνεύμα του δραστικού περιορισμού ακόμη και αυτών των ελαχιστότατων «κοινωνικών δαπανών». Εδώ εντάσσονται και η ρύθμιση για το πλαφόν της βαθμολογικής βάσης στις εισαγωγικές εξετάσεις, που θα αποκλείσει χιλιάδες παιδιά από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και θα μειώσει αποφασιστικά τον αριθμό των εισακτέων, καθώς και ο αφανισμός της πρόσθετης διδακτικής στήριξης και των τάξεων υποδοχής.
Είναι επίσης συμβατά με το ξεθεμέλιωμα των εργασιακών σχέσεων, που φλερτάρει συστηματικά και με την άρση της μονιμότητας. Πρώτα είχαμε την κατάργηση της επετηρίδας, τη μαζική είσοδο των ωρομισθίων στην εκπαίδευση, στη συνέχεια τα «καθηκοντολόγια», την αξιολόγηση και τα κυλιόμενα ωράρια με επαναδιατύπωση της ερμηνείας του διδακτικού και εργασιακού ωραρίου, τώρα έρχονται οι υποχρεωτικές μεταθέσεις ή η άρνηση μετακίνησης, ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις γι’ αυτήν και έπεται συνέχεια…
Να μην αμφιβάλλει κανείς γι’ αυτά όσο επικρατεί αυτή η σιγή νεκροταφείου.
Γιούλα Γκεσούλη
