Από το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη, χιλιάδες νέοι, φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι, άνεργοι, ντόπιοι και μετανάστες, αλλά και «γηραιότεροι» ξεχυθήκαμε στους δρόμους, από άκρου σ’ άκρο της Ελλάδας για να δώσουμε άμεσα την απάντηση στη νέα δολοφονία του αστικού κράτους. «Αθώος, μάγκας και πιτσιρικάς, θα μπορούσε να ήταν ένας από μας», έγραφε εύστοχα το πανό των οπαδών της Λάρισας στον αγώνα με τον Ολυμπιακό. Η απόγνωση της πρώτης στιγμής στο άκουσμα της δολοφονίας ενός εφήβου από τα ένστολα γουρούνια της αστικής εξουσίας μετατράπηκε ακαριαία σε μίσος και οργή. Στο κέντρο της Αθήνας και των άλλων πόλεων στήθηκαν πύρινα οδοφράγματα και η νύχτα ήταν μεγάλη, όσο το μίσος που κυρίευε τις ψυχές μας.
Κανείς μας δεν περίμενε τι θα επακολουθούσε. Από το πρωί της Δευτέρας χιλιάδες μαθητές πολιορκούσαν τα αστυνομικά τμήματα όλης της χώρας, οι συγκρούσεις γενικεύονταν σε όλη την Ελλάδα. Το απόγευμα, μια τεράστια λαοθάλασσα, κόσμος που συνέρεε αυθόρμητα στο κέντρο από όλες τις γειτονιές της Αθήνας, έδωσε το έναυσμα για την εξέγερση της νεολαίας. Τα σύμβολα αυτής της σάπιας κοινωνίας, οι τράπεζες, οι αντιπροσωπείες, τα μαγαζιά της μεγαλούπολης, οι φανταχτερές βιτρίνες που κρύβουν την πιο στυγνή εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, εργατόπαιδων που δουλεύουν δεκάωρα και δωδεκάωρα, ανασφάλιστοι για έναν μισθό πείνας, παραδόθηκαν στην πυρά, στην καταστροφική μανία της εξέγερσης. Οι γιορτές των Χριστουγέννων ήρθαν νωρίτερα στην Ελλάδα και ειδικά για τη νεολαία της.
Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ηταν το φυτίλι που άναψε μια τεράστια, συσσωρευμένη εύφλεκτη ύλη. Τα αδιέξοδα, ο κοινωνικός αποκλεισμός, ο καθημερινός εξευτελισμός με τις προσαγωγές στα τμήματα για ψύλλου πήδημα, η αστυνομική και εργοδοτική αυθαιρεσία, η εργασιακή ανασφάλεια, το αβέβαιο μέλλον, οι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, η οικονομική κρίση, όλα συσσωρεύονταν στις ψυχές μας σαν μια τεράστια πυριτιδαποθήκη. Η διέξοδός τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια «τυφλή» έκρηξη ενάντια σε όσους παζαρεύουν τις ζωές μας και καθορίζουν το μέλλον μας: τράπεζες, δημόσια κτίρια, μπάτσοι, τα «μικρά» και μεγάλα, πανάκριβα σε ενοίκιο και φειδωλά σε μισθούς, μαγαζιά της Ερμού, Πανεπιστημίου, Σκουφά, Σταδίου, Πατησίων σε πρώτο πλάνο και στο φόντο το αστικό σύστημα εξουσίας, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, που από τ’ «αριστερά» μέχρι τα «δεξιά» των εδράνων της Βουλής υπηρετεί με αφοσίωση και πίστη το σύστημα που γεννά τα αδιέξοδα της νεολαίας.
Αυτή η νεολαιίστικη αντιβία είναι η μόνη διέξοδος, η μόνη απάντηση απέναντι στην συστημική βία που χρόνια τώρα ασκείται πάνω μας: ο οικονομικός εξαναγκασμός στην ανεργία και τα stage, η μαύρη εργασία, ο γκεμπελισμός των ΜΜΕ, η αστικοποίηση και γραφειοκρατικοποίηση του επίσημου συνδικαλισμού, από τη ΓΣΕΕ μέχρι το «αριστερό» ΠΑΜΕ, ενός συνδικαλισμού που χρόνια τώρα αδιαφορεί για τις ανάγκες των εργαζόμενων, για τα εργασιακά δικαιώματα της νεολαίας, για το δικαίωμα στη ζωή τελικά, που χρόνια τώρα όχι μόνο αρνήθηκε να στηρίξει τις φοιτητικές κινητοποιήσεις ενάντια στην αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αλλά ανοιχτά τις υπονόμευσε, τις υπονομεύει και τις πολεμά λυσσαλέα.
Απ’ όλο αυτόν τον εσμό τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε εκτός από καταδίκη, προβοκατορολογία, «κουκουλοφορολογία», συμψηφισμό των ζημιών των μαγαζοτόρων με τη ζωή ενός εφήβου και τις ζωές όλων των νέων, ξενοφοβία, γελοία συνωμοσιολογικά σενάρια περί πρακτόρων και «παρακράτους» που ενεργοποιείται υποτίθεται για να ρίξει τον «πουτινικό» μπουχέσα που κυβερνά προς όφελος του «ομπαμικού» γκούφυ που φιγουράρει στα γκάλοπ ως ο ερχόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας;
Αλλά μήπως θα μπορούσε να μείνει πίσω στην πλειοδοσία της προβοκατορολογίας το αστικό ψευτοΚΚΕ; Παλιά του τέχνη κόσκινο. Το 2005, στην εξέγερση της νεολαίας των γαλλικών γκέτο, αναπαυμένο στη θαλπωρή της απόστασης που μας χωρίζει από τη Γαλλία, χαιρέτιζε την εξέγερση των «αθλίων», την οποία χαρακτήριζε ταξική, και καταδίκαζε απερίφραστα τα αντίστοιχα γαλλικά ξενοφοβικά, θρησκευτικά και προβοκατορολογικά σενάρια. Τώρα που η εξέγερση γίνεται στην Ελλάδα, ανέλαβε την πρωτοπορία στην κατασυκοφάντηση της εξέγερσης. Ολες οι κομμουνιστικές έννοιες αναποδογυρίζονται στα εμετικά λογύδρια των στελεχών του στις τηλεοράσεις όπου πλέον έχουν μόνιμο πόστο. Η περιφρούρηση απέναντι στους μπάτσους, τους ασφαλίτες, μετατρέπεται σε περιφρούρηση της αστικής ομαλότητας ενάντια στους εξεγερμένους. Η «ανωνυμία» μέσω του καλυμμένου προσώπου, που είναι στοιχειώδης άμυνα για όποιον συμμετέχει στα οδοφράγματα, γιατί κινδυνεύει να βρεθεί στη φυλακή με κακουργήματα, αφού έχει γεμίσει ο τόπος ρουφιανοκάμερες (της αστυνομίας, των καναλιών, των μαγαζιών), στιγματίζεται ως έγκλημα καθοσιώσεως. «Οι αγωνιστές δεν χρειάζονται ανωνυμία»: λένε ξεδιάντροπα οι πραίτορες του Περισσού. Την ίδια στιγμή, το διεθνές ρεπορτάζ των εφημερίδων είναι γεμάτο από φωτογραφίες εργατών με καλυμμένα πρόσωπα σε όλο τον πλανήτη, που συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής. Εγιναν γραφείο Τύπου της κυβέρνησης και ανερυθρίαστα, σε όποιο πάνελ σταθούν, κλίνουν σε όλες τις πτώσεις τη λέξη «κουκουλοφόρος». Εφτασαν στο σημείο να καταγγέλλουν το αυθόρμητο ξέσπασμα του Σαββάτου, Κυριακής, Δευτέρας, που πραγματοποιήθηκε με την παλιά-κλασική μέθοδο «από στόμα σε στόμα», ως… συντονισμό της ασφάλειας!!!
Πόσοι, όμως, «νοικοκυραίοι» μπορούν να πειστούν ότι η νεολαιίστικη εξέγερση στην Ελλάδα γίνεται από «ελάχιστους κουκουλοφόρους», όταν ξέρουν ότι τα ίδια τα παιδιά τους συμμετέχουν στα οδοφράγματα; Λένε ότι η νεολαιίστικη βία δεν συνάδει με τις αρχές και τις αξίες της ταξικής πάλης! Αλίμονο, η ταξική πάλη γι’ αυτούς είναι μόνο εκλογές και ανώδυνες, πασιφιστικές πορειούλες, με απόλυτο σεβασμό στην αστική νομιμότητα, μακριά από κάθε σύγκρουση.
Δεν πρέπει να είμαστε, όμως, άδικοι και να αποκλείουμε από τα πυρά μας το αδελφό κόμμα του ΚΚΕ, τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός παριστάνει το φίλο του κινήματος. Την ίδια ώρα που υποτίθεται ότι στηρίζει την εξέγερση, καταδικάζει τη νεολαιίστικη αντιβία, τη διαχωρίζει από το γενικότερο κίνημα, όταν στην πραγματικότητα είναι ο πυρήνας του, και ζητάει εκτόνωση. Εφτασαν στο σημείο να πουν ανοιχτά ότι σαν ΣΥΝ δεν θα ξανακαλέσουν σε πορεία πριν τα Χριστούγεννα, για να… ανασάνουν οι μαγαζάτορες του κέντρου!
Την ίδια στιγμή, όλα τα ξένα ΜΜΕ κάνουν λόγο για την πρώτη κοινωνική εξέγερση μέσα στην οικονομική κρίση και χιλιάδες διαδηλωτές ανά τον κόσμο στηρίζουν με εκδηλώσεις αλληλεγγύης, άλλοτε βίαιες και άλλοτε ειρηνικές, την εξέγερσή μας. Οι κυβερνώντες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών εκφράζουν δημόσια το φόβο τους, ότι τα γεγονότα αυτά μπορεί να μεταλαμπαδευτούν στις δικές τους χώρες, και οι αναλυτές των διεθνών ΜΜΕ κάνουν λόγο για κίνδυνο ντόμινο.
Η εξέγερση διαπαιδαγωγεί μια ολόκληρη νέα γενιά που μαθαίνει να αντιστέκεται σθεναρά στις δυνάμεις του συστήματος. Ως φοιτητές, δεν μπορούμε να μένουμε αμέτοχοι. Τρία χρόνια τώρα αποκτήσαμε την πείρα της κατασυκοφάντησης, της σπίλωσης, της καταστολής, αλλά και της νίκης με το άρθρο 16. Οι έφηβοι της χώρας, οι μαθητές, τα αδέλφια μας, τα ξαδέλφια μας, τα ανήψια μας δεν δέχονται να παίζουν το ρόλο του «καρπαζοεισπράτορα» στις προκλήσεις του συστήματος. Βγαίνουν στο δρόμο δυναμικά και επιτίθενται πρώτοι τους μπάτσους. Δίπλα τους η εργαζόμενη και άνεργη νεολαία, αλλά και πολλοί μετανάστες, οι άνθρωποι που υφίστανται τη μεγαλύτερη καταπίεση. Σήμερα το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» έγινε σύνθημα παλλαϊκό και αντηχεί παντού. Οι εξεγερμένοι μαθητές μας δείχνουν το δρόμο. Να τους ακολουθήσουμε χωρίς δισταγμό.
Να απομονώσουμε όλες τις φωνές που απολογούνται στους «νοικοκυραίους» για τα «σπασμένα μικρομάγαζα». Δεν έχουμε ν’ απολογηθούμε για τίποτα και σε κανένα. Ειδικά δεν έχουμε ν’ απολογηθούμε σ’ αυτούς που μας καταστρέφουν τη ζωή. Σ’ αυτούς που καθημερινά καρφώνουν χιλιάδες «σφαίρες» σε χιλιάδες νεανικά κορμιά. Σ’ αυτούς που επιδίδονται σ’ ένα πρωτοφανές πλιάτσικο του Δημοσίου. Σ’ αυτούς που κλέβουν κάθε μέρα την απλήρωτη δουλειά του εργάτη. Στις αιματορουφήχτρες των τραπεζών. Σ’ αυτούς που προτείνουν τριήμερη εργασία (και τριήμερη πληρωμή) για να φορτώσουν όλα τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζόμενων. Αυτοί που θέλουν αποζημιώσεις ας πάνε να τις πάρουν από την κυβέρνηση.
Συνάδελφοι
Το σημερινό κίνημα είναι πολύ ευρύτερο από μια φοιτητική κινητοποίηση. Είναι κίνημα ολόκληρης της νεολαίας –μαθητικής, φοιτητικής, εργαζόμενης και άνεργης– και αυτό το χαρακτηριστικό είναι που του προσέδωσε πλάτος, εκρηκτικότητα και διάρκεια. Αυτόν τον χαρακτήρα πρέπει να προστατέψουμε σαν κόρη οφθαλμού. Να μην επιτρέψουμε καμιά συντεχνιακή αναδίπλωση, κανένα διαχωρισμό ανάμεσα στα ξεχωριστά κομμάτια του κινήματος.
Ως φοιτητές, να μπούμε πιο δυναμικά στο χορό των κινητοποιήσεων, με καταλήψεις διαρκείας, μαζικές καθημερινές πορείες και συγκρούσεις στο δρόμο, πλάι στους μαθητές, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους μετανάστες, στο ίδιο χαράκωμα, στο ίδιο οδόφραγμα.
♦ Ως φοιτητές, τα αιτήματα του αγώνα τα είχαμε και πριν από την εξέγερση. Να σαμποτάρουμε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Να μην ψηφιστεί κοινοτική οδηγία. Τα ΚΕΣ να καταργηθούν. Ο νόμος-πλαίσιο να καταργηθεί.
♦ Το μαθητικό κίνημα έχει εδώ και χρόνια διατυπώσει το δικό του κομβικό αίτημα, που απαντά στην εξόντωση των εφήβων, μια εξόντωση που και μεις την έχουμε ζήσει ως μαθητές: Ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, χωρίς εξεταστικούς φραγμούς και αξιολογικές κρίσεις.
♦ Δίπλα μας είναι οι άνεργοι νέοι, χτεσινοί μαθητές και φοιτητές. Να απαιτήσουμε επίδομα ανεργίας ίσο με το βασικό μισθό και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη για κάθε άνεργο, για όσο διάστημα παραμένει άνεργος.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ, ΕΝΙΑΙΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΣ
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Να οξύνουμε την κρίση, καλώντας τους εργαζόμενους να συμπαραταχθούν ενεργά και δυναμικά στην εξέγερση της νεολαίας
15/12/2008
