«Πρώτα απ’ όλα οι εργάτες θα μάθουν να στήνουν οδοφράγματα με κάθε διαθέσιμο όχημα, έπιπλο ή οικιακό σκεύος, κάθε οικοδομικό τετράγωνο θα χρησιμοποιείται σαν φρούριο, με ανοίγματα στους εσωτερικούς τοίχους ώστε όλα τα οικήματα να επικοινωνούν μεταξύ τους, θα μάθουν τη χρήση αυτού του τρομερού αμυντικού όπλου που λέγεται “κοκτέιλ Μολότοφ” και θα συντονίζουν τα πυρά τους από τα αμέτρητα παράθυρα-πολεμίστρες που προσφέρουν τα σπίτια μιας μοντέρνας πόλης».
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα
«Η ΚΕ του ΚΚΕ χαιρετίζει τους νέους και τις νέες, μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές, τους εργαζόμενους που από την πρώτη στιγμή ως σήμερα αντέδρασαν με μαζικές κινητοποιήσεις και καταλυτική διαμαρτυρία στην δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου». Ετσι ξεκίναγε η ανακοίνωση που μοίραζαν οι Κνίτες σε πολλές σχολές της Ελλάδας. Χαιρέτισαν από μακριά τις μαζικές κινητοποιήσεις και αμέσως μετά στρώθηκαν στη δουλειά της συκοφάντησης και της προβοκατορολογίας, ώστε να ζητήσουν με άνεση την… ψήφο μας.
Μετά την αρχική αμηχανία που πέρασε ο Περισσός από το γεγονός της δολοφονίας του Αλέξη, Κνίτες και Κνίτισσες οργανώνουν μαζί με το κόμμα τους συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ομόνοια. Τη Δευτέρα 8/12, που η οργή της νεολαίας ξεχείλιζε, η ΚΝΕ φοβισμένη πραγματοποιεί συγκέντρωση αρκετά μακριά από τα γεγονότα, μη τυχόν και συναντήσουν τα μέλη της τους εξεγερμένους νέους και μολυνθούν. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και στην απεργία της Τετάρτης: «μαχητική» διαδήλωση σε ρυθμό τζόκινγκ, αποχωρεί γρήγορα από το κέντρο της Αθήνας, γλιτώνοντας ακόμα και από την οπτική επαφή των εξεγερμένων, μη τυχόν και η μαζικότητα και η εκρηκτικότητα των κινητοποιήσεων τους φανερώσουν την αλήθεια που με τόσο κόπο σκεπάζουν μαζί με τα κανάλια και την κυβέρνηση.
Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης βδομάδας, «το κόμμα» επιδόθηκε σε μπαράζ εμετικών ανακοινώσεων, λασπολογώντας ασύστολα το νεολαιίστικο κίνημα. «Εντολές εκτελούν σκληροί κουκουλοφόροι», «ένα κρυφτούλι ανάμεσα σε “γνωστούς αγνώστους” και στην αστυνομία… οδήγησε στο θάνατο ενός αθώου παιδιού», «όχι μόνο δεν ήταν αυθόρμητο ξέσπασμα, αλλά προϋπέθεταν οργανωμένο σχέδιο», «προβοκάτορες» και πολλά άλλα τέτοια, που τους ανέβασαν επάξια στο βάθρο του στυλοβάτη της κυβερνητικής πολιτικής.
Την Πέμπτη 11/12, μετά από πέντε μέρες συγκρούσεων και μαχητικών κινητοποιήσεων, ήταν σειρά των φοιτητικών συλλόγων να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις για τη συνέχιση των κινητοποιήσεων, για καταλήψεις, για την πολιτικοποίηση του αγώνα. Φοιτητές και φοιτήτριες, όμως, βρέθηκαν προ εκπλήξεως σε πολλά τμήματα. Η ΚΝΕ/ΠΚΣ είχε πάει από τα χαράματα, βάζοντας λουκέτο και πιάνοντας ταμπούρι πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες των σχολών, με απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ, όπως έλεγαν σε όσους εμβρόντητοι αναρωτιούνταν τι έχει γίνει!!! Ξεκίνησαν από πολύ πρωί καμπάνια ενημέρωσης των φοιτητών, με αντικείμενο να μην πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση, διώχνοντας τους φοιτητές από τις σχολές τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το ΤΕΙ Πειραιά και το Πάντειο.
Μέσα στην σύγχυση που υπήρχε στα ίδια τα μέλη τους, η επιχειρηματολογία τους ήταν αφοπλιστική: «Συνάδελφοι, η κατάσταση είναι έκρυθμη», «δεν μπορεί να γίνει συνέλευση, δεν το έχει αποφασίσει ο σύλλογος», «είναι απόφαση του κόμματος να κλείσει η σχολή» είπαν στο Πάντειο. Πρώτη φορά στην ιστορία του φοιτητικού κινήματος από το 1974, παραβιάζονται με τέτοιον τραμπούκικο τρόπο οι μαζικές διαδικασίες του, πρώτη φορά κομματικό όργανο αποφασίζει για το μέλλον φοιτητικών συλλόγων. Η ΠΚΣ/ΚΝΕ κάνει αυτό που δεν μπορεί η ΔΑΠ. Χτυπάει το κίνημα από «μέσα», όσο «μέσα» μπορούν να εισχωρήσουν. Αφού δεν ελέγχουν κανένα κομμάτι της εξεγερμένης νεολαίας, αφού δεν παίζουν κανένα ρόλο στις αποφάσεις και στην πορεία του κινήματος, αποφάσισαν να το καταστείλουν. Βάφτισαν, λοιπόν, τους εξεγερμένους είτε «υποκινούμενους» είτε «παραπλανημένους» και είπαν ξεδιάντροπα: «Η περιφρούρηση των αγώνων είναι υπόθεση του οργανωμένου λαϊκού κινήματος», δηλαδή του εαυτού τους. Αναλαμβάνοντας ρόλο φοιτητικής αστυνομίας προσπάθησαν να μπλοκάρουν τις αποφάσεις του «απεριφρούρητου» φοιτητικού κινήματος και να καταστείλουν τη δράση του. Δυστυχώς γι’ αυτούς και ευτυχώς για το κίνημα, σχεδόν σε όλα τα τμήματα δεν τους πέρασε. Φοιτητές τους γιουχάρησαν, τους έβρισαν, τους αγνόησαν και πραγματοποίησαν γενικές συνελεύσεις παίρνοντας μαχητικές αποφάσεις για καταλήψεις και όχι για «κλειστές σχολές».
Ενδεικτικά, η ΚΝΕ επιχείρησε «λοκ-άουτ», διώχνοντας τον κόσμο από τις σχολές για να μη γίνουν συνελεύσεις, στα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, στο Πάντειο, στη Φιλοσοφική Αθήνας και Θεσσαλονίκης, στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στην Πάτρα, στο Πολυτεχνείο Βόλου. Στο Βόλο μάλιστα είχαν το θράσος να εμφανιστούν σαν «Επιτροπή Αγώνα» που προσπαθούσε να κλείσει το πανεπιστήμιο, ακολουθώντας κατά γράμμα τις διαταγές της κυβέρνησης. Στις περισσότερες σχολές δεν τα κατάφεραν, σε άλλες κατάφεραν να μην γίνουν οι γενικές συνελεύσεις διώχνοντας τον κόσμο, ενώ σε ελάχιστες κατάφεραν να εφαρμόσουν το «λοκ άουτ» (Γεωλογικό). Στις περισσότερες σχολές του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν τόλμησαν να εμφανιστούν ή δεν κατάφεραν καν να μπλοκάρουν τη διαδικασία της συνέλευσης, στο δε ΕΜΠ δεν πάτησαν καθόλου. Ενδεικτική είναι και η ανακοίνωση του συλλόγου διδασκόντων Παντείου: «Σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο δεν έχει συμβεί να κλείσει πανεπιστήμιο με απόφαση κομματικού οργάνου. Το ΔΣ καταδικάζει τις μεθοδεύσεις αυτές που έρχονται σε αντίθεση με τις πάγιες και κατοχυρωμένες διαδικασίες δημοκρατικής λήψης αποφάσεων, που εδώ και δεκαετίες έχει κατακτήσει η πανεπιστημιακή κοινότητα».
Στο ΤΕΙ Πειραιά, που θεωρείται προπύργιο της ΚΝΕ, κατάφεραν μεν να αναβάλουν τη γενική συνέλευση, αλλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν κλειστή την σχολή και αποχώρησαν κάτω από τις έντονες αποδοκιμασίες των φοιτητών. «Προδότες», «αλήτες», «άντε στα γραφεία σας τώρα» φώναζαν εξαγριωμένοι οι φοιτητές καθώς οι Κνίτες αποχωρούσαν με σκυμμένα κεφάλια. Τη Δευτέρα 15 και την Τρίτη 16/12 παρόμοιο σκηνικό αντιμετώπισαν οι φοιτητές σε όλα τα τμήματα της χώρας. Μόνο που υπήρχε μια σημαντική διαφορά. Η μαζικότητα και η αποφασιστικότητα των αγωνιζόμενων φοιτητών δεν επέτρεψε κνίτικα παρατράγουδα. Ολες οι σχολές πλέον τελούν υπό κατάληψη, ενώ σε όσες σχολές προσπάθησαν να αρθρώσουν λόγο στις γενικές συνελεύσεις, με το που ξεκινούσαν να μιλούν για «υποκινούμενους προβοκάτορες» αντιμετώπιζαν τη χλεύη ολόκληρου του αμφιθεάτρου. Σε πολλές σχολές δεν πήραν καν μέρος στις συνελεύσεις, όπως στην Νομική Αθήνας, ενώ σε άλλες που προσπάθησαν έχασαν κατά κράτος.
Η απόφαση της ΚΕ που μοιράζαν οι Κνίτες στις σχολές κατέληγε: «Να αναπτυχθεί πλήρης ετοιμότητα μπροστά στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, ώστε σε αυτές να δοθεί ένα ισχυρό χτύπημα στα κόμματα του δικομματισμού, να ενισχυθεί η δύναμη του ΚΚΕ». «Ο λαός και η νεολαία να δώσουν τώρα την απάντησή τους με τον αγώνα και την ψήφο τους!». Να ποιος είναι ο πραγματικός λόγος των «αγώνων» τους. Ούτε συμπαράταξη με την εξεγερμένη νεολαία, ούτε μαχητικοί αγώνες, ψηφίστε ΚΚΕ, θα κάνει πορεία και αν πάρει μεγάλο εκλογικό ποσοστό θα λύσει τα προβλήματά σας κοινοβουλευτικά. Απλά πράγματα.
