Η απεργία των δασκάλων μπαίνει στην τέταρτη βδομάδα της. Την ίδια στιγμή που οι κυβερνώντες δείχνουν τα δόντια τους, επιστρατεύοντας χημικά και σιδερογροθιές, φτύνοντας κατάμουτρα τους δασκάλους με τα 2 ευρώ αύξηση στο επίδομα που από χρόνια δικαιούνται, στο σχολείο μας (το 7ο Δημοτικό Χαλανδρίου) επικρατεί μία περίεργη σιωπή λες και δεν βρισκόμαστε σ’ αυτή τη χώρα, λες και όλοι αυτοί που απεργούν είναι υποχείρια των κομμάτων της αντιπολίτευσης ή η απεργία αφορά μόνο τους «συνδικαλιστές»!!!
Μήπως οι δάσκαλοι έχουν άδικο; Μήπως τους αξίζει να μορφώνουν τα παιδιά μας με 950 ευρώ το μήνα (άντε και κάτι παραπάνω για τους παλιότερους); Μήπως τους αξίζει να κάνουν και δεύτερη δουλειά (σερβιτόροι, ταξιτζήδες, διανομείς κτλ) για να ζήσουν με αξιοπρέπεια τις οικογένειές τους (ή μήπως όλοι αυτοί που τους βλέπουμε επανειλημμένα στα δελτία ειδήσεων είναι ψεύτες;)
Μήπως τους φθονούμε που δουλεύουν «λίγο»; Εχουμε ποτέ σκεφτεί πόση ένταση εργασίας περιέχει η μία ώρα του δασκάλου; Εδώ με τα δικά μας παιδιά πολλές φορές φτάνουμε στο αμήν, πόσο μάλλον ο δάσκαλος που έχει τουλάχιστον 20-25 παιδιά (στην καλύτερη περίπτωση) και προσπαθεί να τους μάθει γράμματα, με όλα τα γνωστά προβλήματα που υπάρχουν στην εκπαίδευση;
Μήπως οι δάσκαλοι διεκδικούν υπερβολικά πολλά; Είναι υπερβολικός ένας μισθός 1400 ευρώ για πρωτοδιόριστο; Οταν όλοι όσοι έχουν κρατικά αξιώματα παίρνουν τα δεκαπλάσια; Αλλά κι αν θεωρούμε τα αιτήματα των δασκάλων «υπερβολικά», γιατί να μην τα διεκδικήσουν; Δεν είναι πρόκληση να μιλάμε για «υπερβολή» την ίδια στιγμή που τα εκατομμύρια κάνουν τρελό χορό γύρω μας, από τους διάφορους επιτήδειους που λυμαίνονται το κρατικό χρήμα, από τους επιχειρηματίες που όλο και επιχορηγούνται με δικά μας λεφτά από το κράτος (και όλο δεν τους φτάνουν) ή από τα καρτέλ που καθορίζουν ψηλά τις τιμές των προϊόντων που αγοράζουμε (δίνοντας ψίχουλα στους παραγωγούς);
Σκεφτήκαμε ποτέ ότι μόνο το πρόστιμο που θα πλήρωνε η ΜΕΒΓΑΛ (25 εκατ. ευρώ) ισοδυναμεί με 350 ευρώ σε κάθε δάσκαλο; Πόσα τέτοια «δωράκια» γίνονται στις επιχειρήσεις από το κράτος, που θα μπορούσαν να δοθούν σ’ αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν; Για να μην πάμε ακόμα πιο μακριά και μιλήσουμε για τα εκατομμύρια που κερδίζουν οι τράπεζες από την καθ’ όλα νόμιμη τοκογλυφία εις βάρος των δανειοληπτών, ή τα τρελά κέρδη των επιχειρήσεων απ’ την απλήρωτη δουλειά των εργαζομένων τους; Λεφτά λοιπόν υπάρχουν, αλλά ποιος νοιάζεται για τους δασκάλους και την Παιδεία, όταν οι κυβερνώντες την αντιμετωπίζουν απλά σαν ένα «κόστος» που θα πρέπει να μειωθεί; Ισως καλύτερα να είμαστε αγράμματοι για να μη ζητάμε και περισσότερα…
Γιατί όμως να μην διεκδικήσουμε κι εμείς όπου και όπως μπορούμε αυτά που μας ανήκουν, αυτά που δουλεύουμε να πληρωνόμαστε; Και γιατί η απεργία των δασκάλων να μην είναι μια αρχή για όλους τους εργαζόμενους να διεκδικήσουν το δικαίωμα να ζουν από ένα μισθό κι όχι από δυο και τρεις δουλειές, δάνεια και κάρτες;
Μήπως όμως με τις απεργίες «δε βγαίνει τίποτα»; Τότε με τί βγαίνει; Υπάρχει κανένας άλλος τρόπος για να διεκδικήσει κανείς; Ή μήπως θα πρέπει να πάψουμε να διεκδικούμε κι ο καθένας να σκέφτεται «την πάρτη του»; Αναρωτηθήκαμε που οδηγεί αυτή η λογική; Αν έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα, σε ποιες εργασιακές συνθήκες θα βγουν τα παιδιά μας; Με τι μισθούς θα ζουν, πόσες δουλειές θα κάνουν; Και τι θα τους απαντήσουμε όταν μας ρωτήσουν τι έκανε η γενιά μας για να ζήσουν αυτά σε ένα καλύτερο κόσμο;
Αν θέλουμε να βοηθήσουμε την απεργία υπάρχουν τρόποι, αρκεί να υπάρχει θέληση. Ας μη στείλουμε τα παιδιά μας στο σχολείο όσο διαρκεί αυτή η απεργία, ας μαζέψουμε εμείς λεφτά για τους δασκάλους που απεργούν, ας κατέβουμε στα συλλαλητήρια που κάνουν (όπως έκανε ο σύλλογος γονέων του Κερατσινίου στο τελευταίο μαζικό συλλαλητήριο των 50.000 ανθρώπων σύμφωνα με τους επικεφαλής της αστυνομίας). Τί κάνει άραγε ο δικός μας σύλλογος;
Κώστας Βάρλας – Ουρανία Γκέρτσου
(γονείς από το 7ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου)
Σ.Σ. Το κείμενο αυτό φωτοτυπήθηκε και μοιράστηκε στους γονείς στο συγκεκριμένο σχολείο.
