Συνάδελφοι,
Φτάσαμε στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα που δίνουμε εδώ και σχεδόν ένα χρόνο. Οι διαδικασίες για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος μπήκαν στην τελική τους φάση. Στις 10 Γενάρη θα ξεκινήσει και ενδεχομένως θα ολοκληρωθεί (το πολύ να απαιτηθεί μια ακόμη συνεδρίαση στις 17 Γενάρη) η σχετική συζήτηση στην κοινοβουλευτική επιτροπή. Το Φλεβάρη θα γίνει η συζήτηση και η πρώτη ψηφοφορία στην Ολομέλεια της Βουλής. Ενα μήνα μετά θα γίνει η δεύτερη ψηφοφορία στην Ολομέλεια (χωρίς συζήτηση), που αν όλα πάνε όπως τα σχεδιάζουν θα έχει καθαρά τυπικό χαρακτήρα. Επομένως, η μάχη πρέπει να δοθεί και να κερδηθεί ΤΩΡΑ.
Είναι γνωστό πως έχει διαμορφωθεί ένα μαύρο μέτωπο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος. Οι ελάχιστοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που διαφωνούν με την επίσημη θέση του κόμματός τους δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν μάχη, να προκαλέσουν σύγκρουση και εσωκομματική κρίση στο κόμμα τους. Θα περιοριστούν να ψηφίσουν οι ίδιοι «κατά», χωρίς νταβαντούρι και λογική σύγκρουσης, και κανείς δεν θα τους αρνηθεί αυτό το δικαίωμα. Γιατί είναι τόσο λίγοι που δε θέτουν σε κίνδυνο τον μαγικό αριθμό 180. Τόσοι είναι οι ψήφοι που απαιτούνται για να καθοριστεί ως αναθεωρητέα η συγκεκριμένη συνταγματική διάταξη και να έχει εντελώς λυμένα τα χέρια της η επόμενη κυβέρνηση, ώστε με μια απλή πλειοψηφία 151 ψήφων να ορίσει όπως θέλει, χωρίς να δεσμεύεται από τίποτα, το περιεχόμενο της νέας διάταξης, που θα επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Επομένως, πρέπει τώρα να μην επιτρέψουμε να σχηματιστεί η πλειοψηφία των 180 ψήφων στη Βουλή.
Ολα αυτά τα ξέρει πολύ καλά ο Γιωργάκης, γι’ αυτό και μαζί με τους συμβουλάτορές του προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν, στρέφοντας τη δημόσια συζήτηση σε ανούσια ζητήματα, όπως για παράδειγμα ο εκτελεστικός του Συντάγματος νόμος, με τον οποίο θα αρχίσουν να ιδρύονται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Κανένας εκτελεστικός νόμος, όμως, δεν είναι τόσο ισχυρός όσο το Σύνταγμα. Ενας εκτελεστικός νόμος μπορεί να αλλάξει όποτε θέλει μια κυβέρνηση, με την απλή πλειοψηφία που διαθέτει στη Βουλή. Μπορεί να αλλάξει και πολλές φορές στη διάρκεια μιας κοινοβουλευτικής περιόδου, όπως άλλωστε γίνεται με πολλούς νόμους. Ακόμα λοιπόν κι αν υποκριτικά το ΠΑΣΟΚ παρουσιάσει τις αρχές ενός τέτοιου νόμου, ακόμα και αν η κυβέρνηση (για να εξασφαλίσει την ποθητή συναίνεση της αντιπολίτευσης) δηλώσει συμφωνία σ’ αυτές τις αρχές, καμιά δέσμευση δεν θα υπάρχει στην πράξη. Αφού ολοκληρώσουν την αναθεώρηση του Συντάγματος στην επόμενη Βουλή, θα φτιάξουν στη συνέχεια έναν εκτελεστικό νόμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των «κολεγιαρχών» και των καπιταλιστών που θέλουν να φτιάξουν ιδιωτικά «πανεπιστήμια» και θα τον τροποποιούν συνέχεια σύμφωνα με τις απαιτήσεις αυτών των ίδιων. Μόνο αφελείς θα μπορούσαν να τσιμπήσουν σ’ αυτό το δόλωμα.
Η αναθεώρηση του άρθρου 16 είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιλαϊκής «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης». Οταν τροποποιηθεί αυτό, τα πάντα θα καταρρεύσουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Φαντάζεται κανείς ότι όλη αυτή η φασαρία γίνεται για να έρθουν το «Χάρβαρντ» και το «Κέμπριτζ» να εγκατασταθούν στην Ελλάδα; Εκείνο που θα γίνει θα είναι να αναγνωριστούν ως πανεπιστήμια τα διάφορα κολέγια και ν’ αρχίσουν να πουλάνε πτυχία με το κιλό. Οσο μεγαλύτερο πορτοφόλι διαθέτει μια οικογένεια τόσο πιο «βαρύ» πτυχίο θα μπορεί να αγοράζει για το παιδί της. Θ’ ανοίξει ο δρόμος για τη θέσπιση της στρατηγικής της Μπολόνια, με τριετείς σχολές και δύο κύκλους σπουδών. Για μια τριτοβάθμια εκπαίδευση πολλών ταχυτήτων, με λίγες σχολές για την ελίτ και σχολές-πάρκινγκ για τους πολλούς, για την πλέμπα.
Και βέβαια, στο δρόμο αυτό θα ακολουθήσουν και τα δημόσια πανεπιστήμια, στο όνομα του ανταγωνισμού και της αξιολόγησης. Ηδη και μέσα στο καθηγητικό κατεστημένο πληθαίνουν οι φωνές υπέρ της αξιολόγησης και υπέρ του καθορισμού του αριθμού των εισακτέων από τα ίδια τα πανεπιστήμια. Σε πολύ λίγα χρόνια, με τη βοήθεια και της υποχρηματοδότησης και της εγκατάλειψης του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, θα έχει διαμορφωθεί και στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση ένα τοπίο αντίστοιχο μ’ αυτό της ιδιωτικής. Οποιος έχει λεφτά θα μπορεί να περνά σε μια σχολή για την ελίτ, για λίγους κι εκλεκτούς. Οι υπόλοιποι, η μεγάλη μάζα, οι νέοι από τα φτωχά λαϊκά στρώματα, θα στοιβάζονται σε άθλιου επιπέδου και συνθηκών σχολές τριετούς φοίτησης, πιο άθλιες και από τα σημερινά ΤΕΙ της επαρχίας.
Εννοείται πως σ’ αυτή την κατάσταση θα προσαρμοστεί και το δευτεροβάθμιο εκπαιδευτικό σύστημα και το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, έτσι που να ανακοπεί η προοδευτική τάση που ιστορικά έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία, να στέλνει τα παιδιά της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Γιατί αυτή η τάση στηρίχτηκε με λαϊκούς και φοιτητικούς αγώνες, ιδιαίτερα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, και είχε σαν αποτέλεσμα να πολλαπλασιαστούν σε σχέση με το παρελθόν οι θέσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, γεγονός που από το σύστημα θεωρείται… αντιπαραγωγικό. Γιατί το σύστημα θέλει μια εκπαίδευση εξάρτημα της «αγοράς», παράρτημα των επιχειρήσεων και των αναγκών τους, και όχι μια Παιδεία που θα μορφώνει και θα απελευθερώνει.
Το διακύβευμα, λοιπόν, είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ όσο θέλουν να μας το παρουσιάσουν. Γι’ αυτό άλλωστε το ΠΑΣΟΚ ρισκάρει ένα τόσο σημαντικό πολιτικό κόστος σε μια περίοδο εκ των πραγμάτων προεκλογική. Μπορούμε να πούμε ότι θα δώσουμε αυτή τη μάχη με μερικά συλλαλητήρια και μερικές διήμερες καταλήψεις, κάθε φορά που θα γίνεται συζήτηση στη Βουλή; Η Γιαννάκου μας το είπε καθαρά, με ύφος Μαρίας Αντουανέτας: «Είναι ελεύθερος ο καθένας να δίνει συνεντεύξεις, να κάνει απεργίες, αλλά δεν θα σταματήσει η Δημοκρατία να λειτουργεί… Η Αναθεώρηση είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής των Ελλήνων. Κανενός άλλου»! Ας της τρίψουμε στη μούρη αυτές τις αυτοκρατορικές δηλώσεις, όπως της τρίψαμε και το νόμο-πλαίσιο πριν μερικούς μήνες. Γιατί αν δε ματαιώσουμε τώρα την αναθεώρηση του άρθρου 16, ενδέχεται αμέσως μετά να δούμε και το νόμο-πλαίσιο να παίρνει το δρόμο της Βουλής για να γίνει νόμος του κράτους.
Για να πετύχουμε χρειαζόμαστε αγώνα σκληρό, αγώνα διάρκειας και όχι εκτονωτικές εκρηξούλες. Χρειαζόμαστε καταλήψεις που θα κλιμακώνονται από βδομάδα σε βδομάδα και θα πλαισιώνονται από άλλες μαχητικές ενέργειες.
Χρειαζόμαστε μαζικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και όχι παραγοντίστικους και μικροκομματικούς σκυλοκαυγάδες. Κυρίαρχα όργανα οι συνελεύσεις και ουσιαστικός συντονισμός τους σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.
Χρειαζόμαστε μαζικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και όχι παραγοντίστικους και μικροκομματικούς σκυλοκαυγάδες. Κυρίαρχα όργανα οι συνελεύσεις και ουσιαστικός συντονισμός τους σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.
Γενάρης 2007
