Συνέδριο για την επαγγελματική ασφάλιση οργάνωσε την περασμένη Δευτέρα το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει από μια τέτοια λαμπρή εκδήλωση ο Γ. Κουτρουμάνης. Οπως κάθε υπουργός αστικής κυβέρνησης που… σέβεται τον εαυτό του, δεν μπορούσε κι αυτός να πάει σ’ ένα συνέδριο καπιταλιστών με άδεια χέρια. Τι διάολο, θα ήταν αγένεια.
Ξεκίνησε την ομιλία του με το πάγιο χονδροειδές ψέμα όλων των κυβερνήσεων και όλων των υπουργών. Τα ασφαλιστικά συστήματα «αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας» και «από τις βασικές αιτίες των προβλημάτων αυτών ήταν και είναι η γήρανση των πληθυσμών». Ο παλιός συνδικαλιστής της γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών ταμείων δεν έχει ακούσει τίποτα για την πολύχρονη ληστεία που εξαφάνισε τα αποθεματικά, για την εισφοροδιαφυγή των καπιταλιστών, για τις συνεχείς κλοπές από το κράτος με διάφορους νόμους, για το φόρτωμα της κρατικής προνοιακής πολιτικής στα ασφαλιστικά ταμεία. Μόνο για την περιβόητη «γήρανση του πληθυσμού» ξέρει να λέει. Δηλαδή, για το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι ζουν περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν και… δημιουργούν ελλείμματα στα Ταμεία. Το ότι αυτοί οι εργαζόμενοι είναι οι μοναδικοί δημιουργοί του κοινωνικού πλούτου και ταυτόχρονα τα υποζύγια της φορολογίας, το ότι έχουν χρυσοπληρώσει ασφαλιστικές εισφορές και παίρνουν ψίχουλα, συντάξεις πείνας, προφανώς δεν παίζει κανένα ρόλο.
Αφού, λοιπόν, αναφέρθηκε μόνο στη «γήρανση» και σε τίποτ’ άλλο, ο Κουτρουμάνης αναφέρθηκε και στις σημερινές συνθήκες, που η αύξηση της ανεργίας μειώνει τις εισφορές. Αυτό, όμως, το θεώρησε αναπόφευκτο (κάτι σαν θεία τιμωρία), η οποία οδηγεί στην… κοινωνική τιμωρία: «Αυτός είναι ο βασικός λόγος που μας οδήγησε στη μείωση των συντάξεων, τα δύο τελευταία χρόνια κατά 10% περίπου μεσοσταθμικά». Οι μόνοι για τους οποίους δεν υπάρχει καμιά εγγύηση είναι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Ασφαλιστική αθλιότητα σε περιόδους σχετικής ανάπτυξης του καπιταλισμού, μεγαλύτερη αθλιότητα σε εποχές κρίσης.
Αφού προανήγγειλε, εμμέσως πλην σαφώς, νέες ανατροπές σε βάρος εργαζόμενων και συνταξιούχων («αυτή την προσπάθεια που ξεκινήσαμε θα τη συνεχίσουμε, έτσι ώστε μέχρι το τέλος του 2012 να έχουμε ολοκληρώσει τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού μας συστήματος»), ο Κουτρουμάνης πέρασε στο θέμα για το οποίο τον είχαν καλέσει. Επανέλαβε την πάγια θέση της κυβέρνησης, ότι «η επαγγελματική ασφάλιση μπορεί χωρίς καμία αμφιβολία να παίξει ένα συμπληρωματικό ρόλο στις κοινωνικές ασφαλίσεις», διότι «είναι φυσικό για κάθε άτομο και πολύ περισσότερο για επαγγελματική ομάδα να αναζητείται κάτι το επιπλέον, το συμπληρωματικό, αυτό που μπορεί να καλύψει ανάγκες τις οποίες δεν μπορούν να καλύψουν τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία», και μετά μπήκε στο ζουμί. Στη σημερινή περίοδο δεν περισσεύουν λεφτά για πρόσθετη ασφάλιση, «μπορούμε όμως να δούμε ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που θα διαμορφωθεί μετά από διάλογο και θα ωριμάσει σταδιακά για να μπορέσει να εφαρμοστεί τα επόμενα χρόνια που θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι συνθήκες θα είναι ευνοϊκότερες».
Τι ήθελαν ν’ ακούσουν οι καπιταλιστές; Πώς θα τους δώσει ρόλο στα επαγγελματικά ταμεία, που κάποια στιγμή ευελπιστούν ότι θ’ αρχίσουν να στήνονται, λόγω της πλήρους εξαθλίωσης της κοινωνικής ασφάλισης. Υποσχέθηκε, λοιπόν, «τη διαμόρφωση κανόνων για τη λειτουργία της ιδιωτικής ασφάλισης, με αποτελεσματική εποπτεία και ενίσχυση της φερεγγυότητάς τους». Και στο τέλος μίλησε υπέρ όλων των καπιταλιστών και όχι μόνο των ασφαλιστικών εταιριών. Η ανάπτυξη της επαγγελματικής ασφάλισης, είπε, «μπορεί να διευκολυνθεί από τη μείωση των σημερινών ασφαλιστικών εισφορών που είναι πράγματι μεγάλες. Σήμερα φαίνεται απαγορευτική μια τέτοια επιλογή ωστόσο παραμένει στο σχεδιασμό μας». Πώς γίνεται από τη μια να λες ότι υπάρχει πρόβλημα εσόδων στην κοινωνική ασφάλιση και από την άλλη να υπόσχεσαι μείωση των ασφαλιστικών εισφορών; Οταν είσαι λακές του κεφάλαιου, όλα γίνονται. Μειώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές θα εξαθλιώσεις περισσότερο τις συντάξεις και θα σπρώξεις μια μερίδα εργαζόμενων στη συμπληρωματική «ασφάλιση» των επαγγελματικών ταμείων, που θ’ αναλάβουν να τα οργανώσουν οι ασφαλιστικές εταιρίες. Τα τελευταία λόγια της ομιλίας Κουτρουμάνη ήταν η υπόσχεση στους καπιταλιστές για «σταδιακή μείωση των εισφορών για τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεών σας».
