Θυμάται κανείς όχι μόνο τις προεκλογικές διακηρύξεις της ΝΔ, αλλά τις πρώτες εξαγγελίες του οικονομικού επιτελείου της νέας κυβέρνησης μετά την εκλογική νίκη της 7.4.04; Σ’ αυτές μπορεί να βρει κανείς την… πρόβλεψη για μέσους ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 5% για τα επόμενα χρόνια. Οποιος τότε τολμούσε να αμφισβητήσει αυτή την πρόβλεψη δεχόταν τους κεραυνούς του νεφεληγερέτη Αλογοσκούφη, ο οποίος είχε έτοιμη την επιχειρηματολογία: η επένδυση της Ολυμπιάδας, ο τουρισμός, η αξιοποίηση των ολυμπιακών έργων, ο ιδιωτικός τομέας και τα έργα αυτοχρηματοδότησης κ.λπ. κ.λπ.
Λίγους μήνες αργότερα, όταν ψηφιζόταν ο προϋπολογισμός του 2004 και ενώ για το 2004 διαφαινόταν ένας ρυθμός ανάπτυξης που δεν θα ξεπερνούσε το 4%, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να κάνει την πρώτη προσγείωση και να «προβλέψει» για το 2005 ρυθμό ανάπτυξης 3,9%. Την ίδια περίοδο, βέβαια, η Κομισιόν, στη φθινοπωρινή της έκθεση, κατέβαζε την πρόβλεψή της στο 3,3%, αλλά ο Αλογοσκούφης αντιμετώπιζε αγέρωχα τις προβλέψεις των… άσχετων κουτόφραγκων.
Δεν πέρασε ένα δίμηνο στο 2005 και οι «κουτόφραγκοι» ετοιμάζονται να αναπροσαρμόσουν προς τα κάτω την πρόβλεψή τους. Αν σταματήσουν στο 3% θα πρέπει να είναι και ευχαριστημένη η κυβέρνηση. Γιατί ενδέχεται να πάνε και παρακάτω. Προηγήθηκε το ΔΝΤ στην έκθεσή του στην οποία αμφισβητεί ευθέως την κυβερνητική πρόβλεψη. Και λίγο πριν την εαρινή έκθεση της Κομισιόν, έρχεται ο διεθνής οίκος Price Waterhouse και προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης για το 2005 2,75%. Οι μελετητές του διεθνούς οίκου, που αποτελεί ένα από τα πολλά συμβουλευτικά όργανα των καπιταλιστών επενδυτών, θεωρούν πως αυτή η πτώση του ρυθμού ανάπτυξης αντικατοπτρίζει από τη μια τη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας, που είχε διογκωθεί κυρίως μέσω των επενδύσεων για την Ολυμπιάδα, και από την άλλη τις επιπτώσεις από τη δημοσιονομική προσαρμογή που είναι υποχρεωμένη να κάνει η κυβέρνηση.
Παιχνίδια με τους αριθμούς; Οχι βέβαια. Δεν πρόκειται για διαμάχη κάποιων οικονομολόγων που διαγωνίζονται για το ποιος θα κάνει τη σωστότερη πρόβλεψη. Ο ρυθμός ανάπτυξης δείχνει την πορεία μιας οικονομίας και αφορά άμεσα μεγέθη όπως η ανεργία και τα δημόσια οικονομικά. Και βέβαια, βάση πρέπει να δίνει κανείς σε χρηματιστηριακούς οίκους, όπως η Price Waterhouse, που έχουν υποχρέωση απέναντι στους πελάτες τους, παρά στις κυβερνήσεις που παίζουν πολιτικά παιχνίδια με τους αριθμούς. Με δεδομένο το βαθύ κάθισμα της οικονομίας, η δημοσιονομική προσαρμογή θα είναι ακόμα πιο δύσκολη, τα αντιλαϊκά μέτρα πιο σκληρά και ο χρονικός ορίζοντας μακρύτερος. Αυτά θέλει να κρύψει η κυβέρνηση.
