Αυτό δεν είναι ΑΕΠ. Αυτό είναι ο άνθρωπος λάστιχο, ο Τιραμόλα των παιδικών κόμιξ, που απλώνει και μαζεύει κατά το δοκούν. Θυμόσαστε τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης στις αρχές του 2007, ότι η ΕΣΥΕ επανυπολόγισε το ΑΕΠ και βρήκε ότι με έτος βάσης το 2000 αυτό είναι μεγαλύτερο κατά 25,6%. Το θέμα παραπέμφθηκε στις κοινοτικές υπηρεσίες και την περασμένη Δευτέρα η… αυτοκρατορική Eurostat απεφάνθη τελεσίδικα, ότι η αύξηση του ΑΕΠ είναι 9,6%.
Τι διάολο στατιστικές υπηρεσίες είν’ αυτές, που η μια ανακαλύπτει ξαφνικά ένα… κρυφό ΑΕΠ ίσο με το ένα τέταρτο του έως τότε υπολογιζόμενου (δε μιλάμε για τίποτα ψιλοποσά) και η άλλη κατεβάζει την αύξηση στο 9,6%, δηλαδή στο ένα τρίτο του υπολογισμού της πρώτης (δε μιλάμε για ψιλοδιαφορές).
Το συμπέρασμα που βγάζει ένας καλόπιστος παρατηρητής είναι πως αυτό που ονομάζουν ΑΕΠ δεν είναι ένα μέγεθος που μετριέται με επιστημονικό κριτήρια, αλλά ένα μέγεθος που καθορίζεται με πολιτικά κριτήρια.
Ποια ήταν τα πολιτικά κριτήρια που πρυτάνευσαν; Δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι σ’ αυτό δεν έβαλε το χεράκι του και ο Αλογοσκούφης, ο οποίος έχει αποδείξει και άλλη φορά (βλέπε «απογραφή»), ότι αφήνει τα κοινοτικά όργανα να παίρνουν σκληρές αποφάσεις, για να τις χρησιμοποιεί ως άλλοθι για την επιβολή σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής. Με την αναθεώρηση του ΑΕΠ κατά 9,6%, από τη μια δεν μειώνονται σημαντικά το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ως ποσοστά του ΑΕΠ (επομένως, με βάση το διακηρυγμένο κυβερνητικό στόχο για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς από το 2010 και μετά, θα έχουμε τουλάχιστον δυο ακόμα χρόνια σκληρής λιτότητας) και από την άλλη τα αναδρομικά που θα οφείλει το ελληνικό δημόσιο προς τον κοινοτικό προϋπολογισμό δεν θα αυξηθούν δραματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλογοσκούφης φρόντισε με διαρροές να δημοσιοποιήσει τη δυσαρέσκειά του για την ΕΣΥΕ, φορτώνοντας όπως πάντοτε τις ευθύνες στους υφισταμένους του, οι οποίοι βέβαια δεν έκαναν τίποτ’ άλλο από το να εκτελέσουν δικές του εντολές (το φουσκωμένο ΑΕΠ χρειαζόταν τότε και ως προπαγανδιστικό επιχείρημα στο εσωτερικό, αλλά και ως μοχλός άσκησης πίεσης προς τον Αλμούνια και την Κομισιόν για την έξοδο από τη διαδικασία επιτήρησης).
♦ Οι οφειλές προς το ΙΚΑ
Με βάση το αναθεωρημένο ΑΕΠ αυξάνονται και οι οφειλές της κυβέρνησης προς το ΙΚΑ, που ουδέποτε έως τώρα (προϋπολογισμοί 2003 έως 2008) έφτασαν το 1% του ΑΕΠ. Τα 1.486 εκατ. ευρώ, που υπολογίσαμε (βλέπε προηγούμενο φύλλο), ότι οφείλει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση στο ΙΚΑ, μόνο για την εφαρμογή της σχετικής διάταξης του νόμου Ρέππα, γίνονται 1.629 εκατ. ευρώ, σε σταθερές τιμές. Σε τρέχουσες τιμές (δηλαδή, συνυπολογίζοντας τον πληθωρισμό) η οφειλή γίνεται μεγαλύτερη. Για παράδειγμα, το προϋπολογιζόμενο ΑΕΠ του 2008 γίνεται 245,4 δισ. ευρώ, η επιχορήγηση που οφείλεται στο ΙΚΑ 2.454 εκατ. ευρώ και σε σχέση με την προϋπολογιζόμενη επιχορήγηση (1.900 εκατ.) η κλοπή μόνο γι’ αυτή τη χρονιά φτάνει τα 554 εκατ. ευρώ (πάνω από μισό δισ. δηλαδή).
