Η ΕΛΑΣ χθες ενημέρωσε για τα εξής: «Ολοκληρώθηκε πριν από λίγο αστυνομική επιχείρηση της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής με τη συμμετοχή αστυνομικών διαφόρων Υπηρεσιών της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία ξεκίνησε νωρίς σήμερα (05-07-2023) το πρωί, για την εκκένωση κτιρίου που λειτουργούσε από το 1947 αρχικά νόμιμα και τα τελευταία χρόνια τελούσε υπό κατάληψη. Από το κτίριο μεταφέρθηκαν συνολικά 53 άτομα (26 άνδρες, 8 γυναίκες και 19 παιδιά), σε υφιστάμενες δομές του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου. Η εκκένωση του κτιρίου πραγματοποιήθηκε σε κλίμα ηρεμίας και χωρίς να προβληθεί αντίσταση, έχοντας ως στόχο την εξασφάλιση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης των ατόμων καθώς το συγκεκριμένο κτίριο ήταν ακατάλληλο για διαμονή. Με το πέρας της επιχείρησης το κτίριο αποδόθηκε στο Δήμαρχο του Δήμου Λαυρεωτικής, καθώς τον Απρίλιο του 2023 με τροπολογία της Κυβέρνησης η εν λόγω έκταση παραχωρήθηκε από το Δημόσιο στον Δήμο».
Πώς είναι δυνατόν να «τελούσε υπό κατάληψη» ένα κέντρο φιλοξενίας προσφύγων, στο οποίο πρόσφυγες διέμεναν εδώ και πολλά χρόνια; Και τι είδους αντίσταση θα μπορούσε να προβληθεί όταν σχεδόν οι μισοί διαμένοντες ήταν παιδιά; Θα έβαζαν τα παιδιά τους σε κίνδυνο, αντιστεκόμενοι σε μια επιχείρηση πάνοπλων μπάτσων;
Πρόσφυγες από την Τουρκία φιλοξενούνταν εδώ και πολλές δεκαετίες στο κτίριο του Λαυρίου, που είχε χτιστεί γι’ αυτό το σκοπό. Εχουμε επισκεφθεί πολλές φορές το κτίριο στο παρελθόν, για να πάρουμε μέρος σε εκδηλώσεις που οργάνωναν οργανώσεις της τουρκικής επαναστατικής Αριστεράς, μέλη των οποίων είχαν αρχίσει να ζητούν άσυλο στην Ελλάδα μετά το πραξικόπημα του τουρκικού στρατού το 1980, με επικεφαλής τον στρατηγό Κενάν Εβρέν.
Την ομαλή συμβίωση των προσφύγων από διάφορες πολιτικές τάσεις διατάραξαν οι οπαδοί του ΡΚΚ, που με την ενθάρρυνση των ελληνικών κυβερνήσεων και χρησιμοποιώντας βία έδιωξαν σιγά-σιγά από το κέντρο τούς αγωνιστές και αγωνίστριες άλλων πολιτικών ρευμάτων, που δεν δήλωναν πίστη στη γραμμή του «μεγάλου ηγέτη Οτζαλάν». Ετσι, εδώ και χρόνια είχαν σταματήσει και οι δικές μας επισκέψεις στο κέντρο, αφού προηγήθηκε και σύγκρουσή μας με τους ανθρώπους του ΡΚΚ και τη συμπεριφορά τους.
Ομως δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που το ελληνικό κράτος παρέδωσε τον Οτζαλάν στους διώκτες του (ακόμα είναι φυλακισμένος στο νησί Ιμραλί της Τουρκίας) και έκοψε κάθε δεσμό με το ΡΚΚ. Τους πρόσφυγες, όμως, ήταν αναγκασμένο να τους δέχεται, γιατί είτε ανήκουν στην τουρκική επαναστατική Αριστερά είτε στο κουρδικό-εθνικιστικό ΡΚΚ, αποτελούν τον ορισμό του πολιτικού πρόσφυγα.
Ο Ερντογάν και οι υπουργοί του εδώ και χρόνια δείχνουν με το δάχτυλο το κέντρο του Λαυρίου, το οποίο έχουν βαφτίσει «στρατόπεδο εκπαίδευσης τρομοκρατών». Τίποτα τέτοιο δεν ισχύει φυσικά. Οικογένειες με παιδιά ζούσαν εκεί. Οικογένειες τα μέλη των οποίων εργάζονταν στην περιοχή, κυρίως σε οικοδομές και σε αγροτικές εργασίες. Δεν είναι τυχαίο ότι και πρόσφυγες που είχε εκδιώξει το ΡΚΚ από το κέντρο παρέμειναν στην ευρύτερη περιοχή της Λαυρεωτικής, γιατί εκεί είχαν βρει δουλειά.
Λίγες μέρες προτού ο Μητσοτάκης συναντηθεί με τον Ερντογάν στο Βίλνιους, για να «επανεκκινήσουν» τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με την ένθερμη ενθάρρυνση και των Αμερικανών, έδωσε εντολή να εκκενωθεί βίαια το κέντρο του Λαυρίου από τις λίγες οικογένειες που εξακολουθούσαν να διαμένουν σ’ αυτό. Είναι το δώρο του προς τον νεοσουλτάνο της Αγκυρας.
Φυσικά, είναι για φτύσιμο ο ισχυρισμός ότι έδιωξαν βίαια τους κούρδους πρόσφυγες για λόγους δικής τους ασφάλειας! Αυτοί τους είχαν τοποθετήσει εκεί εδώ και πολλά χρόνια. Αυτοί είχαν υποχρέωση να συντηρούν το κτίριο. Εκείνο που συμβαίνει είναι ότι συνδυάζεται το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Ο Ερντογάν θα πάρει το δώρο του (συμβολικό είναι: οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ξέρουν καλά ότι το κέντρο στο Λαύριο δεν ήταν στρατόπεδο εκπαίδευσης του ΡΚΚ) και ο δήμος Λαυρίου θα βάλει μπροστά το σχέδιο για την κατασκευή στο χώρο του κέντρου υπόγειου γκαράζ (και ποιος ξέρει τι άλλου στη δομή πάνω από το έδαφος), για να εξυπηρετείται η τουριστική ανάπτυξη. Το μόνο που ενδιαφέρει τον δήμο είναι να διώξει τους πρόσφυγες. Γι’ αυτό δεν φρόντισε να τους βρει καταλύματα αλλού.
Το ίδιο και την κυβέρνηση. Γι’ αυτό και μετέφερε τους κούρδους πρόσφυγες στο κλειστό στρατόπεδο της Μαλακάσας, κόβοντάς τους κάθε επαφή με το εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο κινούνταν. Είναι και ένα γενικότερο μήνυμα προς το προσφυγικό στοιχείο: εσείς οι «σκούροι», μακριά από την τουριστική βιτρίνα μας!
