Λίγο πριν από τις ευρωεκλογές, ο Τσίπρας έριξε στην πιάτσα το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα, καθορίζοντας και πάλι την ατζέντα και όντας βέβαιος ότι από τη συζήτηση που θα γίνει, μόλις κατακαθήσει ο κουρνιαχτός των πρώτων ημερών, μόνο κερδισμένος μπορεί να βγει. Γιατί ο νέος ΠΚ φτιάχτηκε από νομικούς και στη βασική του κατεύθυνση έχει ήδη την υποστήριξη της πλειοψηφίας του νομικού κόσμου, γεγονός που θα πιστωθεί στην κυβέρνηση και όχι στην αντιπολίτευση.
Δεν είναι τυχαία η υστερική αντίδραση της αντιπολίτευσης που επικεντρώθηκε σε μια μόνο διάταξη: «Πλημμέλημα οι μολότοφ». Φυσικά, η σχετική συζήτηση και επ' αυτού γίνεται με αγοραίους όρους, με όρους τρομοϋστερίας. Με πρωταγωνιστές στελέχη της Δεξιάς, μπάτσους και παπαγαλάκια της μπατσαρίας.
Πρώτα-πρώτα, από πότε η μολότοφ είναι εκρηκτικός μηχανισμός; Τέτοιον τον έχει κάνει η νομολογία των αστικών δικαστηρίων. Φωτιά προκαλεί η μολότοφ, χωρίς καμιά έκρηξη. Υστερα, γιατί η κατοχή ενός όπλου να είναι πλημμέλημα και η κατοχή μιας μολότοφ θα πρέπει να είναι κακούργημα; Οταν τίθενται αυτά τα ερωτήματα, η συζήτηση πηγαίνει… στη Μαρφίν. Μπορεί ένας ακόμα άθλιος συριζαίος (Κυρίτσης) να έκανε δημόσια δήλωση μετάνοιας για μια αλήθεια που μάλλον του ξέφυγε (είπε ότι στα 30 χρόνια της δημοσιογραφικής του ζωής δεν έχει δει θάνατο από μολότοφ), όμως η αλήθεια για τη Μαρφίν δεν αλλάζει. Μπορεί ο εμπρησμός να προκλήθηκε από μολότοφ, όμως οι άνθρωποι πέθαναν επειδή τους είχαν κλειδωμένους μέσα τ' αφεντικά της τράπεζας. Αν δεν τους είχαν κλειδωμένους, θα μπορούσαν να φύγουν με άνεση. Αυτό δεν το λέμε εμείς, το έχει πει με απόφασή του αστικό δικαστήριο που καταδίκασε τον διευθύνοντα σύμβουλο, τον υπεύθυνο ασφάλειας και τη διευθύντρια του καταστήματος της Μαρφίν σε ποινές φυλάκισης έως και 22 ετών. Η τεχνική επιθεώρηση του υπουργείου Εργασίας στο πόρισμά της ανέφερε πως η έξοδος κινδύνου ήταν κλειδωμένη και μπορούσε ν' ανοίξει μόνο με τηλεχειριστήριο που είχε η διευθύντρια. Ουδέποτε είχε γίνει άσκηση εγκατάλειψης, ενώ δεν υπήρχε ούτε πιστοποιητικό πυρασφάλειας. Το κατηγορητήριο ανέφερε ότι οι υπάλληλοι υποχρεώθηκαν να εργαστούν με την απειλή της απόλυσης, μολονότι ήταν σίγουρο ότι αυτό θα προκαλούσε την μήνιν της απεργιακής πορείας.
Ας αφήσουν, λοιπόν, τη βρόμικη προπαγάνδα για τους νεκρούς της Μαρφίν και τις μολότοφ, με την οποία προσπαθούν να επιβάλουν γενική ομοφωνία στις απόψεις τους, που συντείνουν στην αυστηροποίηση του κατασταλτικού οπλοστάσιου.
Δεν είναι δυνατόν στο πλαίσιο ενός άρθρου εφημερίδας να παρουσιαστεί αναλυτικά ένας ΠΚ με πάμπολλες αλλαγές. Ως γενικό συμπέρασμα θα μοιραστούμε αυτό που έγραψε ο δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης σε μια εκτενή (άρθρο προς άρθρο) ανάλυσή του: «Νέος Ποινικός Κώδικας: Ενα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω. Λιγότερη φυλακή για κακουργήματα, περισσότερη για πλημμελήματα, καθόλου για όσους επιστρέφουν τα κλεμμένα, διώξεις για το κίνημα και δώρα για τη Χρυσή Αυγή».
Ο Παπαδάκης σημειώνει ότι, «παρά την κατάργηση αρκετών φρονηματικών διατάξεων (π.χ. απαγόρευση απεργίας δημοσίων υπαλλήλων), δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη η διατήρηση σωρείας μετεμφυλιακών ποινικών διατάξεων, ιδίως τα άρθρα 183 και επόμενα, ορισμένα μάλιστα και αυστηρότερα μερικές φορές (ΠΚ 167, 189, 334). Στην κατηγορία των εγκλημάτων κατά της δημόσιας τάξης, διατάξεις οι οποίες έχουν ταλαιπωρήσει κατηγορουμένους με πολιτικά κίνητρα (π.χ. Π.Κ. 167, 170, 334, 292 ή και διατάξεις συλλογικής ευθύνης ακόμα, 189) όχι μόνο δεν καταργούνται αλλά ισχυροποιούνται, ενώ αναβαθμίζεται ο φρονηματικός ρόλος των πρωτοστατούντων προσώπων οι οποίοι βαφτίζονται υποκινητές με καθοδηγητικό ρόλο, θυμίζοντας ασφαλίτικες διατυπώσεις περασμένων δεκαετιών».
Σάλο έχουν προκαλέσει στο αντιφασιστικό κίνημα οι προτεινόμενες αλλαγές στο άρθρο 187 ΠΚ περί «εγκληματικής οργάνωσης». Ο Παπαδάκης σημειώνει: «Η τροποποίηση του ΠΚ 187 έρχεται εν μέσω της δίκης της Χ.Α.
Α) Με την προτεινόμενη τροποποίηση το αδίκημα της Διεύθυνσης Εγκληματικής Οργάνωσης υποβιβάζεται σε απλή επιβαρυντική περίσταση του αδικήματος της ένταξης σε εγκληματική οργάνωση η οποία (ένταξη) αντιμετωπίζεται και με την τροποποίηση με το ίδιο πλαίσιο ποινής που ισχύει μέχρι τώρα 5-10 χρόνια, ενώ με την ισχύουσα μορφή του άρθρου 187 Π.Κ. η Διεύθυνση Εγκληματικής Οργάνωσης απειλείται με ποινή κάθειρξης 10-20 ετών. Συνεπώς το ελάχιστο όριο της απειλούμενης ποινής των 10 ετών παύει να υφίσταται και μετατρέπεται από ελάχιστο σε μέγιστο.
Η τροποποίηση αυτή αποτελεί ευθεία παρέμβαση στην εκκρεμή δίκη της Χρυσής Αυγής η οποία συμπληρώνει τέσσερα χρόνια και φτάνει στο τέλος της. Αποτελεί ένα ανέλπιστο δώρο για όσους κατηγορούνται για την Διεύθυνση της Χρυσής Αυγής ως Εγκληματικής Οργάνωσης, δηλαδή ολόκληρη την ηγεσία της και συνολικά 20 από τους 68 κατηγορουμένους στη δίκη, που προχωρεί στο τελευταίο της στάδιο με συντριπτικό αποδεικτικό υλικό ενάντιά τους.
Και τούτο διότι εάν η διάταξη αυτή ψηφιστεί όπως προτείνεται μέχρι να τελειώσει η δίκη, θα υπερισχύσει της προηγούμενης λόγω της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης και θα οδηγήσει σε πλαίσιο ποινών 5-10 χρόνια αντί για 10-20 που ισχύει τώρα. Αυτό ουσιαστικά θα σημάνει ατιμωρησία του αρχηγού και της ηγεσίας και εξίσωσή τους με τα απλά εκτελεστικά όργανα.
Β) Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται τροποποίηση του άρθρου 187 Π.Κ. προς όφελος των υπόδικων για την εγκληματική οργάνωση Χ.Α. Τον Αύγουστο 2014 και ενώ η ηγεσία της βρισκόταν έγκλειστη στον Κορυδαλλό και διωκόμενη για τα αδικήματα που οδήγησαν στην σημερινή δίκη, η τότε κυβέρνηση Σαμαρά ανακοίνωσε την πρόθεσή της να τροποποιήσει το άρθρο 187 Π.Κ. έτσι ώστε στοιχείο για το αδίκημα της Εγκληματικής Οργάνωσης να αποτελεί το οικονομικό κίνητρο των κατηγορουμένων. Αν η τροποποίηση αυτή περνούσε θα οδηγούσε σε άμεση αποφυλάκιση και απαλλαγή των κατηγορουμένων για την υπόθεση Χρυσή Αυγή στους οποίους δεν είχε αποδοθεί έως τότε οικονομικό κίνητρο. Η αποφασιστική αντίδραση του αντιφασιστικού κινήματος ματαίωσε τα σχέδια αυτά που όμως έδωσαν λαβή για ψευδοερμηνείες του Π.Κ. 187 τις οποίες φυσικά εκμεταλλεύτηκαν δεόντως οι κατηγορούμενοι της Χ.Α. στην επικοινωνιακή τους ρητορική, έστω και χωρίς νομικό αποτέλεσμα.
Ομως η προτεινόμενη τροποποίηση έρχεται να προσφέρει βοήθεια και σε αυτό: Αφαιρεί την ισχύουσα πρόβλεψη ότι εκ μέρους των μελών της Ε.Ο. επιδίωξη οικονομικού ή άλλου υλικού ωφέλους συνιστά επιβαρυντική περίσταση, δημιουργώντας νέο πεδίο ερμηνείας προς ευνοϊκότερη για αυτούς κατεύθυνση (…)
Γ) Το ίδιο ισχύει και για την έννοια “επιχειρησιακά δομημένη“ η οποία προσθέτει έναν ακόμα δυσερμήνευτο γρίφο στην διάταξη (…)
Δ) Το ίδιο ισχύει και με την διαρκή εγκληματική δράση αντί της τωρινής διαρκούς δράσης, που αρκείται στον εγκληματικό σκοπό.
Ε) Το ίδιο ισχύει και με την αντικατάσταση της λέξης ομάδα από τη λέξη “οργάνωση“. Και αυτός ο ορισμός είναι στενότερος, με ό,τι συνεπάγεται.
Τρείς διατυπώσεις, επιχειρησιακά δομημένη, διαρκής εγκληματική δράση και οργάνωση, που αρκεί μία επιτήδεια ερμηνεία έστω και μιάς, μπορούν να οδηγήσουν στην αποποινικοποίηση.
ΣΤ) Και δεν είναι το μόνο μήνυμα προς τους υπόδικους αυτούς: Σωρεία αδικημάτων στα οποία έχουν δεόντως επιδοθεί είτε υποβαθμίζονται (π.χ. προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας ΠΚ 135, αντιποίηση αρχής ΠΚ 175), είτε χάνουν την αυτοτέλειά τους και αναμιγνύονται με άλλες διατάξεις (π.χ. ρατσιστικό κίνητρο ΠΚ 81Α), είτε καταργούνται τελείως (π.χ. ρατσιστικά συσσίτια ΠΚ 361Β).
Ζ) Ενώ η καταργούμενη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων αφαιρεί κάθε ουσιαστικό παρεπόμενο της καταδίκης τους κίνδυνο.
Σαν πολλά δεν μαζεύονται;».
