Βασισμένο στη ναζιστική λογική της συλλογικής ευθύνης είναι το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθήνας για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα. Δεν αναφερόμαστε μόνο στην παραπομπή των Χ. Κορτέση, Σ. Νικητόπουλου και Ε. Σταθόπουλου, οι οποίοι έχουν αρνηθεί τη συμμετοχή τους στην οργάνωση και έχουν καταγγείλει ότι ποινικοποιούνται οι προσωπικές τους σχέσεις και η πολιτική τους δράση στον αναρχικό χώρο, ούτε στην παραπομπή της συζύγου του Κ. Γουρνά, Μαρίας Μπεραχά (μόνο για «συμμετοχή» στην οργάνωση, κατά πλειοψηφία 2-1), αλλά και στη διαμόρφωση του κατηγορητήριου για τους Κ. Γουρνά, Ν. Μαζιώτη και Π. Ρούπα, οι οποίοι έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον Επαναστατικό Αγώνα, μαζί με τον πυροβολημένο πισώπλατα από τους μπάτσους σύντροφό τους Λάμπρο Φούντα. Ολοι οι κατηγορούμενοι (πλην της Μ. Μπεραχά) κατηγορούνται για ό,τι σχετίζεται με τη δράση της οργάνωσης: συμμετοχή, προμήθεια, κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, εκρήξεις και απόπειρες ανθρωποκτονίας κατά συρροή. Δηλαδή, τους φορτώνεται και συμμετοχή σε όλες τις ενέργειες του ΕΑ, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη γι’ αυτό. Περιττεύει να πούμε πως είναι άλλο πράγμα η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης (γι’ αυτό, άλλωστε, και διώκουν τη συμμετοχή αυτοτελώς, σαν βαρύτατο κα- κούργημα) και άλλο η συμμετοχή σε ενέργειες μιας οργάνωσης, η οποία πρέπει να αποδεικνύεται και όχι να τεκμαίρεται.
Αυτά δεν αφορούν μόνο το νομικό σκέλος μιας υπόθεσης όπως αυτή του ΕΑ. Εχουν ξεκάθαρα πολιτικό περιεχόμενο. Αν αναφερόμαστε εισαγωγικά σ’ αυτό το στοιχείο είναι για να ενισχύσουμε την άποψή μας ότι η αστική Δικαιοσύνη είναι χειραγωγούμενη και κατευθυνόμενη, ότι διαθέτει και αυτή, ως πυλώνας του συστήματος εξουσίας, το ένστικτο της αυτοπροστασίας από την ένοπλη επαναστατική δράση, και γι’ αυτό το δικαστήριο που θα λειτουργήσει στις φυλακές Κορυδαλλού υπό την ονομασία Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων (χωρίς ενόρκους, για να είναι σίγουρη η διεκπεραίωση σύμφωνα με τις πολιτικές εντολές) δεν θα είναι παρά ένα ακόμη έκτακτο στρατοδικείο, που σκοπό θα έχει όχι να δικάσει σύμφωνα με τους κανόνες του αστικού ποινικού δικαίου, αλλά να εξοντώσει πολιτικούς αντιπάλους του καπιταλιστικού συστήματος. Υπενθυμίζουμε ότι στις τρεις δίκες που έγιναν για την υπόθεση του ΕΛΑ (δύο πρωτόδικες και μία σε δεύτερο βαθμό) η ναζιστική λογική της συλλογικής ευθύνης δέχτηκε άγρια πλήγματα, που οδήγησαν στο τέλος σε κατά πλειοψηφία αθωωτική απόφαση για όλους, ακόμη και για τον Χρήστο Τσιγαρίδα που είχε αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του στον ΕΛΑ. Η απόφαση αυτή ακόμα δεν έχει καθαρογραφεί (!) και αυτό βέβαια κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Προφανώς, δεν θέλουν αυτή η απόφαση να υπάρχει ως νομολογία ενόψει της δίκης για τον ΕΑ.
Οι Γουρνάς, Μαζιώτης, Ρούπα, έχουν διακηρύξει –απολύτως δικαιολογημένα από την πλευρά τους– ότι το μείζον γι’ αυτούς είναι να μετατρέψουν τη δίκη σε βήμα για την καταγγελία όχι μόνο της αστικής Δικαιοσύνης, αλλά ολόκληρου του αστικού συστήματος. Δεν θυματοποιούν τον εαυτό τους και εξακολουθούν να είναι πολιτικά παρόντες με την ιδιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Οπως έχουν δηλώσει σε πολλά κείμενά τους, μετά τη σύλληψή τους, στέκονται κυρίως στον πολιτικό χαρακτήρα της δίκης, αποκαλύπτοντας τον εγκληματικό χαρακτήρα του αστικού συστήματος εξουσίας, που στηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα, και υπερασπιζόμενοι τις επιλογές τους ως επιλογές δίκαιες, που ποτέ δεν στράφηκαν ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό, αλλά υπηρέτησαν το όραμα της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αντιστρέφουν την κατηγορία, υποδεικνύοντας τους πραγματικούς εγκληματίες, τους καπιταλιστές και το κράτος τους. Αναμένεται, λοιπόν, να δώσουν στο δικαστήριο μια πολιτική μάχη, με τους όρους που οι ίδιοι έχουν επιλέξει.
Γι’ αυτό και έχουν την αλληλεγγύη μας. Η μάχη που θα δώσουν στο έκτακτο στρατοδικείο του Κορυδαλλού είναι μάχη όλων όσοι παλεύουν για την ανατροπή του καπιταλισμού, όπως ήταν οι μάχες που έδωσαν σε προηγού-μενες δίκες ίδιου χαρακτήρα ο Δ. Κουφοντίνας και ο Χρ. Τσιγαρίδας.
Περιττεύει, βέβαια, να πού-με πως απαιτούμε την αθώωση των Κορτέση, Νικητόπουλου, Σταθόπουλου, καθώς και της Μ. Μπεραχά, που επελέγη για το εδώλιο με το ίδιο σκεπτικό που είχε επιλεγεί η Α. Σωτηροπούλου στην υπόθεση της 17Ν. Και αυτοί τοποθετούνται πολιτικά έναντι των κατηγοριών, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα ότι αποτελούν θύματα σκευωρίας, προκειμένου να στοχοποιηθεί ευρύτερα ο αναρχικός χώρος.
