Ενα ακόμα ναυάγιο σημειώθηκε τη Δευτέρα, αργά το απόγευμα, στα ανατολικά της Κρήτης. Λίγες ώρες μετά, οι πρώτες πληροφορίες έκαναν λόγο για τέσσερις νεκρούς (δύο γυναίκες και δύο αγόρια ηλικίας 6 και 7 ετών) και 57 διασωθέντες, με τον συνολικό αριθμό επιβαινόντων και αγνοουμένων να μην έχει ακόμα επιβεβαιωθεί και τις έρευνες να συνεχίζονται για την περισυλλογή όλων.
Στο ίδιο έργο θεατές και πάλι. Και πάλι η Ελλάδα στο επίκεντρο των εξελίξεων γύρω από το προσφυγικό ζήτημα. Οι πόρτες σφάλισαν περισσότερο (και με την πανδημία να καλπάζει παγκοσμίως) με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αποτελεί το βασικό σημείο εισόδου σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Για τους ανθρώπους αυτούς, η προσέγγιση ενός κράτους της ΕΕ αποτελεί τη μοναδική ευκαιρία για να καταφέρουν να οικοδομήσουν ξανά μια ζωή σε (τυπική έστω) ασφάλεια και με καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Για την Ελλάδα πάλι, τον επίσημο συνοριοφύλακα της ΕΕ, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν (όπως ξεκάθαρα έχει διατρανωθεί πολλές φορές και με πλείστους όσους τρόπους) ένα βάρος στις πλάτες της. Βάρος σε όλα τα επίπεδα. Βάρος οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό. Και παρόλο που, στην πράξη, έχουν «μασηθεί» και καταναλωθεί σε διάφορους «ευγενείς» σκοπούς εκατομμύρια ευρώ προς «στήριξη» αυτών των ανθρώπων, με τα κάθε λογής κονδύλια να εγκρίνονται και να χορηγούνται από τα ευρωπαϊκά ταμεία, η Ελλάδα έχει βρεθεί πλέον να υπερασπίζεται τις «πύλες» της ΕΕ με τον πλέον ανθρωποκτόνο τρόπο. Και έχει ευθύνη γι’ αυτό.
Είναι προφανές ότι τα ναυάγια και οι όσοι θάνατοι προκύπτουν στα σύνορα μιας χώρας (και δη ευρωπαϊκής!) δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Τις περισσότερες φορές υπάρχει και η αμεσότητα στην ενημέρωση και η δυνατότητα για παροχή βοήθειας. Αυτό που δεν υπάρχει είναι η επιθυμία για όλα αυτά. Ετσι, βλέπουμε φαινόμενα όπως το να αναγκάζονται σε επιστροφή στα τουρκικά παράλια βάρκες γεμάτες με πρόσφυγες (τα περιβόητα pushbacks), να παραμένουν μεσοπέλαγα πλοιάρια φουλαρισμένα με κόσμο, με κίνδυνο να ανατραπούν και να χαθούν ανθρώπινες ζωές ή ακόμα και να αφαιρούνται οι μηχανές (από ελληνικά χέρια άραγε;;;) από τα σκάφη, αφήνοντας τους επιβαίνοντες, που συνήθως δε γνωρίζουν καν κολύμπι, έρμαια στα κύματα. Oταν η πρόσβαση δυσκολεύει γενικά, αναγκαστικά θα δεις πλοιάρια τίγκα με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από θάλασσα, να προσπαθούν να περάσουν το Καρπάθιο με καιρό 8 μποφόρ, όταν σκάφη αυτού του μεγέθους απαγορεύεται να ξεμυτίσουν από τα λιμάνια.
Το ρίσκο της απελπισίας, θα πουν κάποιοι. Ποιος όμως δημιούργησε την απελπισία; Η Ευρώπη φρούριο που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως «εισβολείς».
Το ναυάγιο αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο γεγονός. Ούτε ανεξήγητο. Δεν είναι το πρώτο και δε θα είναι τελευταίο. Είναι άλλο ένα δείγμα της πολιτικής που ασκείται με της ευλογίες της ΕΕ. Και η κατεύθυνση αυτής της πολιτικής παραμένει ίδια και αναλλοίωτη όσες ανθρώπινες ψυχές κι αν θυσιαστούν προκειμένου να αλλάξει. Οι πρόσφυγες είναι βάρος για την ΕΕ. Οι πρόσφυγες είναι ανεπιθύμητοι. Οι πρόσφυγες πρέπει να γυρίσουν στα σπίτια τους και να μη «μολύνουν» την ευρωπαϊκή «γαλήνη» που με τόσο κόπο έχτισαν οι μεγάλοι και ισχυροί αυτού του σχηματισμού και που τόσο πειθήνια εφαρμόζουν οι υποτελείς τους. Με κάθε κόστος.
