Την πετυχημένη απεργία-αποχή ενάντια στην επιστροφή του επιθεωρητισμού («αξιολόγηση»), που δεν μπορούσε να τη σπάσει η Κεραμέως και έσυρε τρεις φορές στα δικαστήρια τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και την ΑΔΕΔΥ για να παρθούν προειλημμένες αποφάσεις από την σε διατεταγμένη υπηρεσία «τυφλή δικαιοσύνη», την ανέτρεψαν βρομεροί προδότες «εκ των έσω» (δες εδώ και εδώ).
Ετσι, στη Γενική Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ το Σάββατο 16/10, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των ΕΛΜΕ ήρθε με αποφάσεις υπέρ της απεργίας-αποχής, εκφράζοντας το αγωνιστικό αίσθημα της βάσης των εκπαιδευτικών (η συντριπτική πλειοψηφία των μεγάλων αστικών κέντρων, τα νησιά, αλλά και τεράστιο κομμάτι της επαρχίας: 42 ΕΛΜΕ, ποσοστό 54% του συνόλου), τελικά η συνέχιση του αγώνα, με αυτήν την πολύ πετυχημένη μορφή, στις σημερινές συνθήκες του κινήματος, ανατράπηκε.
Ανατράπηκε γιατί 15 ΕΛΜΕ ψήφισαν κατά και 20 ψήφισαν λευκό, ενώ σύμφωνα με το καταστατικό της ΟΛΜΕ απαιτούνται τα 2/3 του συνολικού αριθμού των ψήφων που διαθέτουν οι παρόντες Πρόεδροι για να παρθεί απόφαση (κάθε ΕΛΜΕ συμμετέχει με τόσες ψήφους όσοι είναι και οι αντιπρόσωποι που εξέλεξε στο τελευταίο συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Και ενώ όλα έδειχναν ότι η αστική νομιμότητα των δικαστηρίων θα σπάσει στην πράξη και η τρομοκρατία της Κεραμέως θα πέσει στο κενό, ήρθαν οι Εφιάλτες να ξαναζωντανέψουν το βρόμικο ρόλο τους. Οκτώ πρόεδροι ΕΛΜΕ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία μέλη της κυβερνητικής ΔΑΚΕ, παρά τις αποφάσεις των Γενικών τους Συνελεύσεων ή των ΔΣ τους, ψήφισαν κατά ή λευκό, πετώντας στα σκουπίδια τη θέληση της πλειοψηφίας, την οποία ήταν αναγκασμένοι να μεταφέρουν στη Γενική Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ. Με αυτό το ύπουλο χτύπημα, το ποσοστό υπέρ της απεργίας-αποχής αντί του 66,78% έπεσε στο 54%!
Το μακρύ χέρι της εργοδοσίας και του αστικού κράτους, όμως, δεν κόπηκε από την κορφή, όπως έπρεπε. Γιατί έχει ρίζες και πλοκάμια στο ίδιο το προεδρείο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΟΛΜΕ. Αυτό σαν έτοιμο από καιρό, άδραξε την ευκαιρία που του πρόσφερε η δράκα των «προθύμων», έκανε τα στραβά μάτια και δεν ζήτησε το λόγο από τους επίορκους, ούτε απαίτησε από αυτούς να πειθαρχήσουν, ως όφειλαν, στην απόφαση των ΕΛΜΕ τους.
Η κατακραυγή, λοιπόν, δεν αφορά μόνο τους οκτώ, για τους οποίους μπαίνει άμεσα θέμα διαγραφής από τα σωματεία τους, αλλά και τους αστογραφειοκράτες της ΟΛΜΕ, που στην πιο κρίσιμη καμπή του αγώνα, επέλεξαν για άλλη μια φορά να τον ξεπουλήσουν.
Ολοι τους έχουν τα χέρια τους βαμμένα «στο αίμα» του αγώνα, όλοι τους είναι συνυπεύθυνοι έτσι και περάσουν τα σχέδια του υπουργείου Παιδείας και επιστρέψει ο κακόφημος επιθεωρητισμός, που θα σακατέψει το δημόσιο σχολείο, τους δασκάλους του και τους μαθητές του.
ΟΛΜΕ: Μια κατάπτυστη ανακοίνωση
Αργά το βράδυ της Κυριακής 17/10, η ΟΛΜΕ ανήρτησε στην ιστοσελίδα της μια κατάπτυστη ανακοίνωση.
Πρώτον, αποσιωπά τελείως το γεγονός της προδοσίας των Προέδρων των 8 ΕΛΜΕ.
Δεύτερον, μιλά για «παράνομη επαναπροκήρυξη μετά την τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου, (που) θα σήμαινε ότι οι απεργοί σε μία τέτοια περίπτωση πέρα από τις πειθαρχικές κυρώσεις του άρθρου 56 του ν. 4823 και του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα θα είχαν πλέον και ποινικές ευθύνες», ασκώντας παραπληροφόρηση και μέσω αυτής τρομοκρατία στους εκπαιδευτικούς.
Στο διατακτικό της απόφασής του το Εφετείο απαγορεύει στην ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΟΙΕΛΕ και ΠΟΣΕΕΠΕΑ την συνέχιση της απεργίας-αποχής, που γνωστοποιήθηκε στο ελληνικό δημόσιο με τα από 16.9.2021, 13.09.2021, 21.09.2021 και 20.9.2021 εξώδικα αντίστοιχα.
Η απαγόρευση δηλαδή συνέχισης της απεργίας-αποχής, αφορά τις συγκεκριμένες ημερομηνίες, έτσι όπως αυτές απορρέουν από τα ανωτέρω εξώδικα. Τούτο σημαίνει ότι η επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής με άλλες ημερομηνίες είναι εφικτή.
Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε τη σχετική διάταξη (ακόμη και αυτού) του αντεργατικού εκτρώματος Χατζηδάκη:
Αρθρο 95, παράγ. 6: «εάν απεργία ή στάση εργασίας που έχει κηρυχθεί από πρωτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση κριθεί παράνομη σύμφωνα με τη διαδικασία της παρ. 4, δεν επιτρέπεται, μετά την έκδοση της απόφασης, η κήρυξη απεργίας κατά του ίδιου εργοδότη και με ίδια ημερομηνία έναρξης από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση».
Τρίτον, ενώ η απόφαση του Εφετείου έκρινε την απεργία-αποχή της ΟΛΜΕ παράνομη, επειδή η Ομοσπονδία δεν υπέβαλε αίτημα στον ΟΜΕΔ για δημόσιο διάλογο, και δεν εξέτασε καν τον άλλο λόγο για προσωπικό ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας, θεωρώντας ότι αυτός «προβάλλεται αλυσιτελώς» (λόγω του ότι υπάρχει ήδη ο λόγος ότι δεν υπεβλήθη αίτημα στον ΟΜΕΔ για δημόσιο διάλογο), η ΟΛΜΕ στην ανακοίνωσή της ανακινεί θέμα προσωπικού ασφαλείας και ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας, αποδεχόμενη ουσιαστικά τους ισχυρισμούς του υπουργείου Παιδείας.
Ομως οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν σχέση εξαρτημένης εργασίας, ούτε το δημόσιο σχολείο ανήκει στους οργανισμούς που εκ του αντεργατικού νόμου Χατζηδάκη υπάγονται σε αυτήν τη διάταξη (άρθρο 95, παράγ. 2 που παραπέμπει στο νόμο 1264/82), ώστε να απαιτείται προσωπικό ασφαλείας και ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας.
Το δίλημμα ανάμεσα στη «νόμιμη επαναπροκήρυξη» και την «παράνομη επαναπροκήρυξη», που επικαλείται η ΟΛΜΕ είναι εντέχνως παραπειστικό και ύπουλο. Καταρχάς γιατί δεν υφίσταται καν: παράνομη είναι η συνέχιση στις γνωστές ημερομηνίες του εξώδικου και όχι η επαναπροκήρυξη σε νέες. Και έπειτα, γιατί εμμέσως οδηγεί τους εκπαιδευτικούς στην υποταγή, στη συμμετοχή στην αξιολόγηση. Αν είχε τα κότσια η ΟΛΜΕ και δεν ήθελε, όπως λέει υποκριτικά, να υποταχτεί στο νόμο Χατζηδάκη, ας έκανε αυτό που έκανε ως τώρα. Να επαναπροκήρυττε την απεργία-αποχή κι ας άφηνε έκθετη την Κεραμέως να επαναπροσφύγει στα δικαστήρια. Θα κερδιζόταν χρόνος και το γαϊτανάκι θα συνεχιζόταν σε όφελος του αγώνα κατά της αξιολόγησης και σε βάρος του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης Μητσοτάκη που θα πλήρωναν το πολιτικό κόστος, εκτός του ότι δεν θα πετύχαιναν τους σκοπούς τους.
ΥΓ : Απόφαση δεν πάρθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ. Ενώ η ΟΛΜΕ είχε στα χέρια της την ευκαιρία να επαναπροκηρύξει την απεργία-αποχή, κολώντας στον τοίχο την κυβέρνηση, την ξεπούλησε και τώρα δουλεύει ψιλό γαζί τους εκπαιδευτικούς ότι θα συνεδριάσει για να εξετάσει, λέει, «άλλες μορφές αγώνα».
