Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου έγινε τελικά το πετσόκομμα των μισθών και η ανατροπή του δικαίου των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Οπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο, σχετική εξουσιοδότηση έδωσε στο υπουργικό συμβούλιο ο αποικιοκρατικός-δωσιλογικός νόμος για το Μνημόνιο-2 (Ν.4046/2012), που αναγόρευσε τις σχετικές προβλέψεις του Μνημόνιου-2 σε «πλήρεις κανόνες δικαίου άμεσης εφαρμογής», προκειμένου να μην υπάρξουν κοινοβουλευτικές οξύνσεις και ενδεχόμενες εμπλοκές κατά τη διαδικασία ψήφισης εφαρμοστικού νόμου. Εκαναν για μια ακόμη φορά κουρελόχαρτο το ίδιο το αστικό Σύνταγμα και έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Αλλωστε, ο συνταγματολόγος Βενιζέλος, κάθε φορά που γίνεται αναφορά στο Σύνταγμα, καλεί όσους το επικαλούνται να πάνε στην ουσία και επικαλείται… τον Μαρξ. Εχουμε έκτακτες συνθήκες, λέει, και όλα δικαιολογούνται.
Αυτές τις έκτακτες συνθήκες, την «ανάγκη εφαρμογής συνολικών και σημαντικών διαρθρωτικών ρυθμίσεων, με στόχο την τόνωση της απασχόλησης και της παραγωγής και την αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, με την απελευθέρωση των αγορών εργασίας, όπως αυτές δικαιολογούνται από λόγους γενικότερου συμφέροντος συνδεόμενοι με τη λειτουργία της εθνικής οικονομίας και την ανάγκη λήψης έκτακτων μέτρων για την προστασία της» επικαλείται και η ΠΝΠ του υπουργικού συμβούλιου της συγκυβέρνησης που παίρνει τα εξής μέτρα:
1. Μειώνει τα κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων της ΕΓΣΣΕ (Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας) κατά 22%, αναδρομικά από 14.2.2012 και «μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής». Μειώνει τα κατώτατα όρια για νέους ηλικίας κάτω των 25 ετών κατά 32% (καταργεί προηγούμενες διατάξεις που προέβλεπαν μειώσεις για τους νέους και τους μαθητευόμενους και τους εντάσσει όλους στη γενική μείωση του 32%). Ετσι, ο κατώτατος μισθός από 751 μικτά πέφτει στα 586 μικτά και για τους νέους στα 511 μικτά.
2. Καταργεί μια βασική αρχή του εργατικού δικαίου, την αρχή της συλλογικής διαπραγμάτευσης, που αποτελούσε το καμάρι της μεταπολιτευτικής αστικής Ελλάδας. Αναφέρει η ΠΝΠ: «Η άμεση προσαρμογή στα νέα μειωμένα κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων, όπως καθορίζονται στις προηγούμενες παραγράφους, δεν προϋποθέτει τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων». Πλέον, έχουμε κρατικά καθορισμένους μισθούς, κρατικά ελεγχόμενη διατίμηση της εργατικής δύναμης.
3. Οι ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις καταργούνται και καθορίζεται κρατικά το περιεχόμενο των νέων συμβάσεων. Οσες συμβάσεις έχουν λήξει ή καταγγελθεί παύουν να ισχύουν εντός τριμήνου (δηλαδή από τα μέσα Μάη). Κι αυτές που ισχύουν, όμως, μπορεί να έχουν την ίδια τύχη, αφού μπορούν να τις καταγγείλουν μονομερώς οι καπιταλιστές. Μετά το τρίμηνο, στις κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις απομένουν μόνο ο βασικός μισθός ή μεροκάματο, τα επιδόματα ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών και επικίνδυνης εργασίας (το τελευταίο εφόσον προβλέπεται). Παύουν όλα τα υπόλοιπα επιδόματα. Ακόμα και το επίδομα γάμου, ένα από τα βασικότερα επιδόματα (πολύ πιο σημαντικό από το επίδομα τέκνου, δεδομένου ότι είναι διπλάσιο και δίνεται εφόρου ζωής και όχι μέχρι την ενηλικίωση του τέκνου).
Οι ωριμάνσεις (τριετίες, πενταετίες, πολυετίες) παγώνουν στα σημερινά επίπεδα. Ο εργαζόμενος όχι μόνο δεν θα παίρνει αύξηση, αλλά δεν θ’ αλλάζει και κλιμάκιο κι ας έχει συμπληρώσει τον απαιτούμενο χρόνο.
Πλέον, οι καπιταλιστές θα μπορούν να περάσουν στις συλλογικές συμβάσεις που αυτοί επιθυμούν, είτε χρησιμοποιώντας εργοδοτικά επιχειρησιακά σωματεία είτε εξαναγκάζοντας τους εργαζόμενους να υπογράφουν ατομικές συμβάσεις, αφού δε θα έχουν καμιά ατομική προστασία.
4. Τερματίζεται και η διαιτησία, το καμάρι του αστορεφορμιστικού συνδικαλισμού και της πασοκικής σοσιαλδημοκρατίας. Πλέον, προσφυγή στη διαιτησία θα μπορεί να γίνεται μόνο εφόσον συμφωνούν και τα δύο μέρη. Οσες προσφυγές εκκρεμούν στον ΟΜΕΔ τίθενται στο αρχείο!
5. Καταργείται η μονιμότητα στις ΔΕΚΟ, σ’ αυτές που έχουν σήμερα αυτό το καθεστώς και σ’ αυτές που το είχαν οποιαδήποτε στιγμή στο παρελθόν και έχει μείνει η μονιμότητα στους εργαζόμενους. Καταργείται κάθε διάταξη, κανονιστική απόφαση, συλλογική σύμβαση, διαιτητική απόφαση ή Κανονισμός Εργασίας «που υποκρύπτουν μονιμότητα ή ρήτρες μονιμότητας».
Η τιμή της εργατικής δύναμης ρίχνεται στα τάρταρα. Η «κινεζοποίηση» της εργατικής τάξης ολοκληρώνεται. Η καπιταλιστική αυθαιρεσία αποθεώνεται.
