Για έξι συνεχείς μέρες ο ισραηλινός στρατός έχει επιβάλει στρατιωτικό νόμο στη Δυτική Οχθη, μετά τα ένοπλα χτυπήματα της Αντίστασης εναντίον ισραηλινών στρατιωτών και εποίκων την προηγούμενη εβδομάδα. Κατα τη διάρκεια αυτών των ημερών, έχει δολοφονήσει τρεις παλαστίνιους μαχητές της Αντίστασης και έχει τραυματίσει εκατοντάδες πολίτες που συμμετείχαν είτε σε συγκρούσεις με τον κατοχικό στρατό στις πόλεις Ραμάλα και Ελ Μπίρεχ είτε σε διαδηλώσεις υποστήριξης της Αντίστασης.
Παράλληλα, με βάση τη ναζιστικής έμπνευσης αρχή της συλλογικής ευθύνης, ο ισραηλινός στρατός έχει προχωρήσει σε κατεδαφίσεις σπιτιών ολόκληρων οικογενειών στη Δυτική Οχθη, επειδή μέλη τους συμμετείχαν σε επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων. Από το 2015, οι σιωνιστές έχουν αυξήσει τις κατεδαφίσεις σπιτιών Παλαιστίνιων που έκαναν επιθέσεις ενάντια σε Ισραηλινούς, πρακτική που παραβιάζει τη Συμφωνία της Γενεύης και άλλους διεθνείς νόμους.
Ανάμεσα στα σπίτια που κατεδάφισαν οι μπουλντόζες του ισραηλινού στρατού ήταν και αυτό του Ασράφ Νααλουά στην Τουλκαρέμ της Δυτικής Οχθης. Ο Νααλουά σκότωσε δυο ισραηλινούς εποίκους στη βιομηχανική περιοχή εβραϊκού εποικισμού της Δυτικής Οχθης και δολοφονήθηκε από τους σιωνιστές μέσα στο κρησφύγετό του την προηγούμενη εβδομάδα. Ο παλαιστίνιος αγωνιστής κατάφερε να κρύβεται από τους σιωνιστές για περισσότερους από δυο μήνες, ενώ σύμφωνα με ρεπορτάζ του ειδησεογραφικού πρακτορείου Middle East Monitor, ο ισραηλινός στρατός κατάφερε να τον εντοπίσει από πληροφορίες που του έδωσε η Παλαιστινιακή Αρχη που έχει στήσει ένα εκτενές δίκτυο χαφιέδων στη Δυτική Οχθη, συλλέγοντας καθημερινά πληροφορίες όχι μόνο για την πιθανή ύπαρξη οργανωμένων ένοπλων πυρήνων της Αντίστασης, αλλά και για τους πιο «ζωηρούς» Παλαιστίνιους. Με αυτόν τον τρόπο παρέχει πολύτιμες υπηρεσίες στους σιωνιστές, λειτουργώντας κυριολεκτικά ως υποχείριό τους.
Η σημασία της συνεργασίας της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ για την καταστολή του παλαιστινιακού λαού της Δυτικής Οχθης τυγχάνει ιδιαίτερης εκτίμησης όχι μόνο από τους σιωνιστές αλλά και από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τα συμφέροντα του οποίου διασφαλίζει η σιωνιστική οντότητα στη Μέση Ανατολή. Μπορεί η κυβέρνηση Τραμπ να έκοψε την αμερικάνικη χρηματοδότηση της Υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες, μην αναγνωρίζοντας πλέον το καθεστώς πρόσφυγα στη συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων του 1948 και των απογόνων τους, όμως για τις δυνάμεις ασφαλείας του Αμπάς τα χρήματα περισσεύουν. Μόνο για φέτος οι Αμερικάνοι διοχέτευσαν περισσότερα από 61 εκατομμύρια δολάρια για να τις εξοπλίσουν και να τις εκπαιδεύσουν, αλλά και για να συντηρήσουν το δίκτυο χαφιέδων της ΠΑ στη Δυτική Οχθη, φτάνοντας μέχρι το σημείο να βρουν παραθυράκι στην αμερικάνικη νομοθεσία προκειμένου να διασφαλίσουν τη συνέχιση της χρηματοδότησης της ΠΑ.
Ο παλαιστινιακός λαός και η νεολαία βλέπουν πιο ξεκάθαρα από ποτέ, ότι η Συμφωνία του Οσλο αποτελούσε από την αρχή της, 25 χρόνια πριν, θηλιά στο λαιμό τους. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν αποτελεί μόνο σε θεωρητικό επίπεδο μεγάλο κίνδυνο για τους σιωνιστές, αλλά έχει αρχίσει ήδη να οπλίζει τα χέρια του παλαιστινιακού λαού της Δυτικής Οχθης. Ενός λαού που πλέον δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός από τις αλυσίδες του. Τα αποτελέσματα αυτής της συνειδητοποίησης γίνονται πιο ορατά μέρα με τη μέρα.
Το 2015, η κυβέρνηση Ομπάμα είχε προειδοποιήσει ότι η κατάρρευση της Παλαιστινικής Αρχής θα δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα στους σιωνιστές στη Δυτική Οχθη. Μια τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε ότι οι σιωνιστές θα έπρεπε να σηκώσουν μόνοι τους το βάρος της καταστολής του παλαιστινιακού λαού, όπως γινόταν πριν την Συμφωνία του Οσλο. Το κενό που θα άφηνε πίσω της η κατάρρευση των δυνάμεων ασφαλείας της ΠΑ θα έδινε φτερά στις οργανώσεις της Αντίστασης και τα προσφυγικά στρατόπεδα στη Δυτική Οχθης θα γίνονταν μέσα σε μια μέρα προπύργια του απελευθερωτικού αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Μια νέα «Γάζα» στην καρδιά του σιωνιστικού κτήνους.
Οι ένοπλες επιθέσεις εναντίον ισραηλινών στόχων έχουν πυκνώσει, παρά την καταστολή από την ΠΑ και τους σιωνιστές. Οι νέοι μαχητές της Αντίστασης δε διστάζουν να θυσιάσουν τη ζωή τους προκειμένου να χτυπήσουν την Κατοχή και το μακρύ της χέρι, τους ακροδεξιούς εβραίους εποίκους της Δυτικής Οχθης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η ακαριαία απάντηση της Αντίστασης στις δολοφονίες του Νααλουά και ενός από τους μαχητές που πραγματοποίησαν την ενέργεια ενάντια στους ισραηλινούς εποίκους, που ήρθε με την επίθεση ενάντια σε ισραηλινούς στρατιώτες την επόμενη μέρα, σχεδόν στο ίδιο σημείο, δείχνει το συντονισμό των πυρήνων της, αλλά και την επιχειρησιακή της ετοιμότητα.
Αυτές οι επιθέσεις απέδειξαν περίτρανα για άλλη μια φορά, ότι όσο και να θωρακίζεται η σιωνιστική κατοχή, με περιπολίες, κάμερες παρακολούθησης και τείχη, η Αντίσταση πάντα θα βρίσκει τρόπους για να της επιτεθεί, ενώ οι έποικοι δε θα νιώσουν ποτέ ασφαλείς στην παλαιστινιακή γη που έχουν κλέψει.
«Η
.
Τα παραπάνω δεν προέρχονται από παλαιστινιακή αλλά από ισραηλινή οργάνωση, τη B’Tselem (δραστηριοποιείται από το 1989) και περιλαμβάνονται σε άρθρο με τίτλο «Βία εποίκων: Απουσία εφαρμογής του νόμου» (βλ. https://www.btselem.org/settler_violence). Οσα αναφέρονται στο απόσπασμα που παραθέσαμε δεν προκαλούν έκπληξη. Ολα είναι γνωστά στους κατοίκους της Παλαιστίνης και του Ισραήλ. Οπως γνωστή είναι και η ατιμωρησία για τις επιθέσεις, όπως σημειώνει η ισραηλινή οργάνωση. Το 85% των ερευνών για τέτοιες επιθέσεις καταλήγει στο αρχείο και μόλις το 1.9% οδηγήθηκε σε καταδίκες! Αυτό αναφέρεται σε άλλη έκθεση, που δημοσιεύτηκε τον Μάη του 2015 από την ισραηλινή ΜΚΟ Yesh Din.
Ολα τα παραπάνω μας ήρθαν στο νου όταν ακούσαμε τον δακρυσμένο Νετανιάχου να κλαψουρίζει για τη νεαρή γυναίκα που έχασε το αγέννητο μωρό της καθώς βρισκόταν στο πλήθος των «ανυποψίαστων» εποίκων που δέχτηκε πυροβολισμούς από Παλαιστίνιο.
Η τραγικότητα του θανάτου ενός εμβρύου έγινε εύκολη σπέκουλα στα χείλη του Νετανιάχου, που χαρακτήρισε τους δράστες της επίθεσης ως τους «πιο μισητούς εγκληματίες που υπάρχουν στη Γη»! Με τον τρόπο αυτό θεωρεί ότι έβαλε ένα ακόμα επιχείρημα στο οπλοστάσιο της ισραηλινής προπαγάνδας.
Πολλοί ίσως πουν ότι ο Παλαιστίνιος που άνοιξε πυρ κατά των εποίκων βλάπτει τον παλαιστινιακό αγώνα. Ωστόσο, αυτή η άποψη δε φαίνεται να μπορεί να σταθεί μέσα στους ίδιους τους Παλαιστίνιους που χαρακτήρισαν τον «πιο μισητό εγκληματία της Γης», ως «ήρωα» και επαίνεσαν την πράξη του.
Αυτό μπορεί να σοκάρει τους υπέρμαχους της μη βίας ή εκείνους που θεωρούν ότι η αντίσταση των Παλαιστίνιων θα πρέπει να αναπτυχθεί σε στρατιωτικά οργανωμένα πλαίσια, λες και πρόκειται για έναν τακτικό στρατό. Ομως οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν δικό τους στρατό. Οι πολιτοφυλακές της Αντίστασης είναι σίγουρα ένα ισχυρό μέσο πάλης, όμως δεν αποτελούν οργανωμένο στρατό με την μορφή που υπάρχει στα σύγχρονα κράτη, αφού οι Παλαιστίνιοι όχι μόνο δεν έχουν δικό τους κράτος, αλλά ακόμα και στις υποτιθέμενες «αυτόνομες» περιοχές που ζουν, είτε βιώνουν χρόνιο αποκλεισμό (Λωρίδα της Γάζας) είτε ζουν ανάμεσα σε διάσπαρτους ισραηλινούς εποικισμούς που καρπώνονται όχι μόνο τη γη αλλά και το νερό, μετατρέποντας τις υπόλοιπες περιοχές σε ανοιχτά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Μπορεί για εμάς, που δεν έχουμε ζήσει ούτε για μία μέρα σε τέτοιες συνθήκες, να είναι σοκαριστικό το γεγονός του θανάτου ενός εμβρύου από πυροβολισμό στο ψαχνό κατά πολιτών. Ομως για τους Παλαιστίνιους αυτό δεν έχει καμία σημασία, πρώτα απ’ όλα γιατί οι έποικοι αποτελούν εχθρό εξίσου απεχθή με τους ισραηλινούς στρατιώτες. Οχι μόνο γιατί έχουν καταπατήσει τη γη τους, αλλά και γιατί τους κλέβουν το νερό και τα μέσα διαβίωσής τους. Εχθροί τους δεν είναι μόνο οι ακραίοι έποικοι, αλλά όλοι, άσχετα με το πόσο καθένας απ’ αυτούς έχει βάψει τα χέρια του με παλαιστινιακό αίμα (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι) ή απλά γεύεται τα αγαθά που το Ισραήλ έχει κλέψει από τους Παλαιστίνιους. Αν οι βομβιστικές ενέργειες, τα μαχαιρώματα και οι πυροβολισμοί κατά διερχόμενων εποίκων τους αναγκάσουν να ξεκουμπιστούν από τη Δυτική Οχθη (όπως οι επιθέσεις αυτοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας ανάγκασαν το Ισραήλ να αποχωρήσει από αυτήν το 2005), τότε αυτά τα μέσα θα δικαιωθούν στη συνείδηση των Παλαιστίνιων γιατί θα είναι αποτελεσματικά.
Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τη διεθνή συμπαράσταση στον παλαιστινιακό αγώνα, που δυστυχώς είναι ελάχιστα αποτελεσματική μέχρι τώρα, γιατί είναι περιορισμένη και αδύναμη. Γι’ αυτό ας σταματήσουμε να μετράμε τον παλαιστινιακό αγώνα με τα δικά μας μέτρα και σταθμά και ας σκεφτούμε πώς θα βοηθήσουμε έναν λαό όπως τον παλαιστινιακό να βρει τη λευτεριά του, για να σταματήσει η σφαγή που έχει θύτη και θύμα. Το Ισραήλ είναι πάντοτε ο θύτης και οι έποικοι αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της Κατοχής.
