Εδώ και μια βδομάδα η πολιτική επικαιρότητα αναλώνεται στην ανασχηματισμολογία. Κι όταν ανακοινώθηκε ο ανασχηματισμός, άρχισαν οι αναλύσεις για το παρασκήνιό του, καθώς και για τις στοχεύσεις του Τσίπρα με τις αλλαγές που έκανε στο κυβερνητικό σχήμα. Λες και η πολιτική καθορίζεται από τα πρόσωπα. 'Η λες και η πολιτική είναι άριστη και αναζητούνται τα πιο ικανά πρόσωπα για να την εφαρμόσουν. Ετσι είναι όμως η αστική πολιτική και τα μίντια που την υπηρετούν. Ανάλογα από τη θέση που βρίσκονται, κρίνουν και τους ανασχηματισμούς των κυβερνητικών σχημάτων. Με στόχο την αποκόμιση πολιτικού κέρδους, έστω και πρόσκαιρα. Η αστική πολιτική είναι πλέον σε σημαντικό βαθμό εικόνα. Εικόνα κατασκευασμένη με υλικά από τη μάντρα του σύγχρονου γκεμπελισμού.
Πριν όμως δούμε τις σκοπιμότητες που καθόρισαν τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης Τσίπρα, πρέπει να θυμηθούμε ποια είναι η πολιτική που (και) αυτή η κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει. Είναι η πολιτική του μετα-Μνημόνιου, μια πολιτική σκληρής λιτότητας, κινεζοποίησης, ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που ολοκληρώθηκε μέσα σε μια οχταετία (2010-2018) και που η σημερινή κυβέρνηση . Δεν υπάρχει λόγος να επαναλάβουμε εδώ όσα έχουμε γράψει για το περιεχόμενο του μετα-Μνημόνιου (δείτε ), έπρεπε όμως να υπενθυμίσουμε την ουσία της πολιτικής, για να θυμόμαστε τι θα εφαρμόσει η «νέα» κυβέρνηση. Ολα τα υπόλοιπα, ποιοι έμειναν, ποιοι έφυγαν, ποιοι ήρθαν, τι καραμπόλες έγιναν, ποιες ισορροπίες τηρήθηκαν, ποιες συμμαχίες επιδιώκονται κτλ., είναι εντελώς δευτερεύοντα και αξίζει να σχολιαστούν μόνο ως τέτοια.
♦ Το πρώτο που πρέπει να σχολιαστεί είναι το ξεφούσκωμα της μπουρδολογίας των προηγούμενων ημερών (που τροφοδοτούνταν από τους ανθρώπους του Μαξίμου), περί «σαρωτικού ανασχηματισμού», «νέου ξεκινήματος με τη γενιά των σαραντάρηδων» κτλ. Ούτε οι ίδιοι οι συριζαίοι δεν τόλμησαν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο. Ακόμα και από άποψη σύνθεσης, η νέα κυβέρνηση έχει το ίδιο «άρωμα» με την προηγούμενη. «Κυβέρνηση για παιχνίδι στο Κέντρο» έγραφε το πρωτοσέλιδο της ΕφΣυν, που στολιζόταν με τις φωτογραφίες της Ξενογιαννακοπούλου, της Ζορμπά και της Παπακώστα! Πιο… τολμηρή η «Αυγή», έβαλε κύριο τίτλο «Μπροστά σε νέες μάχες», προβάλλοντας ταυτόχρονα το τρίπτυχο «Συνέχεια-Ανανέωση-Διεύρυνση». Η απόλυτη αμηχανία…
♦ Το δεύτερο που πρέπει να σχολιαστεί είναι η σταθερότητα της συμμαχίας με τον Καμμένο. Στις 8 Αυγούστου ο Καμμένος δήλωνε: . Είκοσι μέρες αργότερα, αυτός που απειλεί ότι θα ρίξει την κυβέρνηση, όχι μόνο διατήρησε το υπουργείο του αλλά αύξησε και κατά έναν υφυπουργό τη συμμετοχή του κόμματός του στην κυβέρνηση! Η εξωκοινοβουλευτική Χρυσοβελώνη, που τελευταία «γκρίνιαζε» πολύ, πήρε ένα υφυπουργείο, για να σταματήσει τη «γκρίνια» και να μη σκέπτεται «μετακίνηση» στον πάτριο χώρο. Μιλάμε για πολιτική… αρχών. Αντίθετα, ο… στραβός δεν είδε το φως του. Μιλάμε για τον γίγαντα Παπαχριστόπουλο που για μια ακόμα φορά είδε τις ελπίδες του για ένα υφυπουργείο να συντρίβονται από τις καραμπόλες και από τη συμφωνία που έκανε ο «αρχηγός» του με τον Τσίπρα. Υπέρ της συμφωνίας για το Μακεδονικό ο Παπαχριστόπουλος, δε θα μπορούσε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση παρά μόνο ως συριζαίος. Δυστυχώς, παραμένει ακόμα στους ΑΝΕΛ. Ποιος ξέρει, όμως, ίσως βρεθεί γι' αυτόν μια θέση στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αν εφαρμοστεί πιστά το σενάριο της «ρήξης» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και της προκήρυξης εκλογών.
♦ Εχουμε και τη μετακίνηση της Κόλλια-Τσαρουχά από τη Θεσσαλονίκη στο Πεντάγωνο. Και η ανελίτισσα θα απαλλαγεί από την πίεση των «μακεδονομάχων» και μια θέση για την εκλεκτή του Μαξίμου, Κατερίνας Νοτοπούλου. Αντί να φροντίζει τα ρουσφέτια από το Γραφείο Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, θα τα φροντίζει από τη θέση της υφυπουργού Μακεδονίας-Θράκης (που δεν έχει καμιά αρμοδιότητα).
♦ Ο Καμμένος πρέπει να ήταν και ο προξενητής για την προσχώρηση της Κατερίνας Παπακώστα στο κυβερνητικό σχήμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Εδώ μιλάμε για το αποκορύφωμα της… πολιτικής αρχών. Η κυρία που ως γνήσιος πολιτικός απόγονος του ναζισμού δήλωνε το 2012 ότι «οι λαθρομετανάστες κυκλοφορούν σαν κατσαρίδες», προκαλώντας τότε την μήνι της «Αυγής» και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε θέση στην κυβέρνηση Τσίπρα, λίγους μήνες μετά τη διαγραφή της από τον Μητσοτάκη (όχι γιατί εξέφρασε πολιτικές διαφωνίες, αλλά επειδή έβρισε τον ανταγωνιστή της στη Β' Αθήνας Μπουμπούκο). Για να μην αναφερθούμε στα «κοσμητικά επίθετα» με τα οποία έχει κατά καιρούς «στολίσει» τον Τσίπρα («αμοραλιστής», «θλιβερός» κτλ.). Αν ο Τσίπρας πιστεύει ότι θα κάνει πολιτική ζημιά στον Μητσοτάκη με την υφυπουργοποίηση της Παπακώστα, τότε βρίσκεται σε απελπισία. Το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι μία ακόμα ψήφος στην κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ισως και μία ψήφος υπέρ της συμφωνίας για το Μακεδονικό, αν δώσει στην Παπακώστα μια θέση στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ.
♦ Οι υπόλοιπες αλλαγές ήταν στη λογική «φύγε εσύ – έλα εσύ», που όλοι οι αστοί πρωθυπουργοί είναι αναγκασμένοι να ακολουθούν στους ανασχηματισμούς. Εγιναν, μάλιστα, με μεγάλη φειδώ. Μετά από τριάμισι χρόνια στην κυβέρνηση, ο Β. Αποστόλου έπρεπε να περάσει στην εφεδρεία, δίνοντας τη θέση του στον κομματικό Σ. Αραχωβίτη. Οι Οικολόγοι έκαναν τη δική του «σκάντζα». Εφυγε ο Τσιρώνης για να μπει ο Δημαράς, που τελευταία είχε αρχίσει να «γκρινιάζει». Ο Κουρουμπλής ήταν ο προσφορότερος για αποχώρηση πασόκος, προκειμένου να εξισορροπήσει κάπως την είσοδο στο κυβερνητικό σχήμα τριών άλλων πασόκων. Της Ξενογιαννακοπούλου του ΓΑΠ, της Ζορμπά του Σημίτη και της Τελιγιορίδου (που είναι βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ).
♦ Ο Χαρίτσης δεν πήγε τυχαία στο Εσωτερικών. Από την πρώτη μέρα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χειρίζεται το ΕΣΠΑ και έχει νταραβέρια με δημάρχους και περιφερειάρχες. Μπορεί, λοιπόν, με δέλεαρ το χρήμα του ΕΣΠΑ, να κάνει τα «κονέ» ενόψει των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών του επόμενου Μάη. Δουλειά για την οποία θα ήταν εντελέως ακατάλληλος ο Παππάς (και λόγω ασχετοσύνης και λόγω αλαζονείας). Αντίθετα, στο Ψηφιακής Πολιτικής έχει «στρώσει κατάσταση» με τους καναλάρχες, αφού από ντόπερμαν έχει γίνει κανίς του καναπέ. Εξασφάλισε και ένα υφυπουργείο για τον κολλητό του τον Κρέτσο.
♦ Η Γεροβασίλη έπρεπε να ανοίξει δρόμο για την Ξενογιαννακοπούλου και ασφαλώς είναι ευχαριστημένη με την παραμονή της στην κυβέρνηση, έστω και στο μπατσοϋπουργείο. Τύχη που δεν είχε ο Αμανατίδης, που αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη θέση του στον «μακεδονομάχο» Μπόλαρη. Επομένως, μοναδικό «θύμα» του ανασχηματισμού είναι ο Κοντονής, που χολώθηκε τόσο ώστε αρνήθηκε και το πόστο του κοινοβουλευτικού εκπρόσωπου. Τι «έτρεξε»; Μάλλον σύγκρουση με τον Παπαγγελόπουλο και με το Μαξίμου στο ζήτημα της διαχείρισης των σκανδάλων. Ο yesman Καλογήρου προφανώς δε θα φέρει αντιρρήσεις στον «Μίμη».
Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ
