Ο Πολιτισμός ως μέσο φωτισμού της πραγματικότητας, αφύπνισης, προβληματισμού και καλλιέργειας, που συμβάλλει στον εξανθρωπισμό του ατόμου και την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας, ουδέποτε υπήρξε δυνατό σημείο της Δεξιάς, καθώς αυτή -η Δεξιά- και οι κυβερνήσεις της, διαχρονικά υπήρξαν οι πιο αυθεντικοί διαχειριστές του καπιταλισμού του «μερικού» ανθρώπου-υποζύγιο.
Πρόσφατο παράδειγμα του μίσους της Δεξιάς για τους ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού υπήρξε το κατάπτυστο ΠΔ 85/2022, που εξίσωσε τα πτυχία των Ανώτερων Καλλιτεχνικών Σχολών με το απολυτήριο Λυκείου.
Ο πόλεμος στην τέχνη αφορά και τα καλλιτεχνικά σχολεία. Ως γνωστόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξόρισε τα καλλιτεχνικά μαθήματα από το Λύκειο, ενώ τα ειδικά μαθήματα αυτού του προσανατολισμού, που εξετάζονται στις πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, όπως Σχέδιο (Ελεύθερο και Γραμμικό), Μουσική (αρμονία, έλεγχος μουσικών και ακουστικών ικανοτήτων, μουσική αντίληψη και γνώση, μουσική εκτέλεση και ερμηνεία) δεν διδάσκονται στο σχολείο, αλλά είναι αναγκασμένοι οι γονείς να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να ικανοποιήσουν αυτήν την ανάγκη των παιδιών τους με μαθήματα στα φροντιστήρια και τα ωδεία.
Ολα τούτα τα προβλήματα έβγαλαν και τους μαθητές των καλλιτεχνικών σχολείων στο δρόμο και τους ένωσαν με το μεγάλο ποτάμι των κινητοποιήσεων των καλλιτεχνών.
Δεν είναι, όμως, μόνο τα προβλήματα της ποιότητας και του περιεχομένου των σπουδών τους, του μέλλοντος των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων που κινητοποιούν τους μαθητές των καλλιτεχνικών σχολείων. Είναι και τα άπειρα προβλήματα στέγης που αντιμετωπίζουν.
Αυτά είναι ιδιαίτερα οξυμμένα στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Αθηνών, οδηγώντας τους μαθητές του σε κατάληψη του σχολείου, καθώς χρονίζουν και έχουν δημιουργήσει ακραίες συνθήκες στέγασης.
Απηυδισμένοι και αγανακτισμένοι οι μαθητές του από τις ανέξοδες υποσχέσεις έστειλαν στον πρωθυπουργικό ανιψιό, δήμαρχο Αθηναίων, Μπακογιάννη, επιστολή διαμαρτυρίας ενώ σήμερα 29 Μαΐου στις 16.00 οργανώνουν και συγκέντρωση στην Πλατεία Κοτζιά.
Η επιστολή
Αξιότιμε Δήμαρχε,
Αξιότιμοι κύριοι,
Aπό το 2019, ο διευθυντής μας, οι δάσκαλοι μας, οι γονείς μας και εμείς προσπαθήσαμε και συνεχίζουμε να προσπαθούμε με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, να περιγράψουμε πόσο απελπιστική είναι η κατάσταση που βρίσκεται το Καλλιτεχνικό Σχολείο Αθηνών και η καθημερινή μας ζωή ως μαθητές. Η κατάσταση έχει καταλήξει πάνω από όλα επικίνδυνη καθώς τα προβλήματα που προκύπτουν συνεχώς δεν είναι επιτρεπτά για ένα σχολικό περιβάλλον.
Είμαστε ένα σχολείο με πολλά προβλήματα, όπως άλλωστε τα περισσότερα δημόσια σχολεία της Αθήνας, που έχει όμως ένα επιπλέον πρόβλημα: είμαστε ένα σχολείο άστεγο. Μετακινούμαστε εδώ και τέσσερα χρόνια σε διαφορετικά κτίρια που μας παραχωρούν αίθουσες. Με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να εισάγεται μειωμένος αριθμός μαθητών λόγω ανεπάρκειας χώρου. Εννοείται πως τα κτίρια που μας φιλοξενούν δεν πληρούν τις κατάλληλες προδιαγραφές, διότι είναι απαραίτητος μεγαλύτερος αριθμός αιθουσών για τα εργαστήρια εικαστικών, τις αίθουσες χορού αλλά και θεάτρου. Πολλά από τα μαθήματα εκτελούνται στο δώμα του γειτονικού σχολείου (2ο Πειραματικό) που βρίσκεται σε κατάσταση αποθήκης, στο απέναντι πάρκο (πλ. Ελενας Βενιζέλου), σε διαδρόμους, στον ανεπαρκή προαυλιακό χώρο, ακόμη και στο γραφείο καθηγητών.
Αξίζει να σημειωθεί η κατάσταση της τωρινής μας κτιριακής υποδομής η οποία δεν χωράει να στεγάσει όλη την σχολική κοινότητα με συνέπεια να μην υπάρχει μόνιμη αίθουσα για κάθε τάξη. Συνεπώς οι μαθητές μετακινούνται κάθε ώρα αναζητώντας μια κενή αίθουσα. Σημαντικό είναι επίσης, πως το κτίριο επί της οδού Κυριακού πλημμυρίζει με την παραμικρή βροχόπτωση, υπάρχουν προβλήματα στα υδραυλικά και στην αποχέτευση, τα παράθυρα των τάξεων πέφτουν έχοντας ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό καθηγητών και μαθητών. Ακόμα οι πόρτες ξεκολλάν με τον αέρα και οι σκάλες παραμένουν σπασμένες ύστερα από πολλές επιθεωρήσεις του δήμου. Εμείς όμως δεν βλέπουμε καμία αλλαγή ακόμη και μετά από πολλαπλές εισηγήσεις του συλλόγου γονέων στον αρμόδιο, κ. Αξιώτη.
Εχουμε δείξει τεράστια υπομονή και κατανόηση περιμένοντας ότι θα έρθει επιτέλους η στιγμή που θα μεταφερθούμε στη μόνιμη κτιριακή μας υποδομή, επί της οδού Πρασσά. Ολοι μας όμως πια ξέρουμε πως οι υποσχέσεις της δημοτικής αρχής δεν είναι αξιόπιστες. Στο κτίριο της Πρασσά δεν μπήκαμε ούτε τον Σεπτέμβρη του 2022, ούτε τον Δεκέμβριο του 2022 και γνωρίζουμε πολύ καλά πως δεν θα μπούμε ούτε τον Σεπτέμβρη του 2023 παρά τις κλασικές προφορικές υποσχέσεις. Είναι ανεπίτρεπτο να ακούμε πως το κτίριο θα παραδοθεί σε 3 μήνες, όταν έχουν γίνει μηδαμινές εργασίες έως τώρα και η οικοδομική άδεια για βαριές εργασίες δεν έχει βγει ακόμη. Οι συνθήκες διδασκαλίας και η ποιότητα σχολικής ζωής έχουν φτάσει σε ακραίο βαθμό. Απαιτούμε την επίσπευση των εργασιών και την άμεση μετακίνηση μας στο κτίριο της Πρασσά.
Πάνω σε αυτά τα αυτονόητα που σας ζητάμε εδώ και τέσσερα χρόνια, μάθαμε πως τα παιδιά της φετινής Α’ Λυκείου, λόγο του κτηριακού μας προβλήματος θα χρειαστεί να συστεγαστούν την επόμενη χρονιά με το 6ο ΕΠΑΛ Αθηνών. Θα χρειάζεται μαθητές και καθηγητές να μετακινούνται καθημερινά από το ένα κτήριο στο άλλο για να κάνουν τα μαθήματα θεάτρου, χορού και εικαστικών κουβαλώντας μάλιστα τον βαρύ εξοπλισμό για τα μαθήματα αυτά. Μπορεί αυτή η δεκάλεπτη απόσταση να μην φαίνεται σαν κάτι σπουδαίο, θα στερήσει όμως στους συμμαθητές μας πολλά. Αυτά τα δέκα λεπτά των διδακτικών ωρών θα χάνονται διαρκώς εξαιτίας των μετακινήσεων, μέσα από μεγάλους δρόμους όπως η λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας και Αλεξάνδρας. Ολα αυτά όπως καταλαβαίνετε μας οδηγούν σε ένα μη λειτουργικό πρόγραμμα.
Για τους παραπάνω λόγους, εμείς οι μαθητές του καλλιτεχνικού γυμνασίου με λυκειακές τάξεις Αθηνών ζητάμε παρέμβαση στο συμβούλιο σας την Δεύτερα 29 Μαΐου 2023 για να σας δείξουμε πως το Σχολείο μας εδώ και 4 χρόνια κρέμεται από μια κλωστή. Εχουμε κουραστεί ως μαθητές να ακούμε κούφιες υποσχέσεις .Τα καλλιτεχνικά σχολεία δεν είναι μόνο για γιορτές και προβολές. Είναι ένας τρόπος έκφρασης. Λειτουργεί σαν αδιέξοδο μπροστά στο σύστημα που συνεχώς μας κόβει τα φτερά. Εμείς παραμένουμε εδώ, ζητώντας ακόμη μια φορά να εισακουστεί το αίτημα μας για να γίνουν όσα χρειαστούν για την μεταστέγαση του σχολείου μας στο μόνιμο κτήριο μας.
Οι μαθητές του Καλλιτεχνικού Σχολείου Αθηνών
